Tanzania werd reeds rond twee miljoen jaar geleden bewoond door mensachtige wezens. In de oudheid werden er contacten onderhouden met Egypte. Meer dan 2500 jaar geleden kwam de Urewe-cultuur zich vestigen langs het Victoriameer. De bewoners kenden ijzersmelttechnieken, produceerden een specifiek aardewerk en leefden van landbouw en wat veeteelt. In de 4e eeuw v.Chr. kwamen de Arabieren en Perzen handel drijven in Tanzania. Tussen de vijftiende en negentiende eeuw bezaten de Portugezen een monopoliepositie wat betreft de handel met Tanzania, doch werden in 1828 door de Arabieren verslagen.

In 1884 sloten vertegenwoordigers van de Duitse Oost-Afrika Vereniging verdragen met de plaatselijke stamhoofden, waarna de Duitse Oost-Afrika Vereniging Tanganyika koloniseerde. In 1890 werd Tanganyika een Duitse kolonie. Een opstand tegen het Duitse gezag in 1907 (Maj-Maj opstand) werd door de Duitsers hardhandig onderdrukt. In 1914 geraakte Tanganyika als Duitse kolonie betrokken bij de Eerste Wereldoorlog. Werden de meeste Duitse koloniën in Afrika en Azië reeds in 1914 en 1915 door de Entente veroverd, Tanganyika bleef tot het einde van de oorlog in Duitse handen. Gouverneur Albert Heinrich Schnee en de geniale Duitse kolonel (later: generaal) Paul von Lettow-Vorbeck wisten via guerrilla-methoden uit de handen van de aanvallende Britten, Belgen en later ook de Portugezen te blijven. Sterker nog, het numeriek kleine leger dat Von Lettow-Vorbeck commandeerde viel zelfs (met succes) de Britse stellingen in Kenia aan. Vanaf 1918 trokken de mannen onder Von Lettow door Mozambique. Op 14 november 1918 capituleerde Von Lettow toen hij hoorde dat de strijd in Europa voorbij was.