19-aug-05

In tegenstelling tot de laatste dagen is de hitte weer enorm. Gisteren nog volop regen en heerlijk weer. Vandaag opnieuw zweten. Waarom nu juist vandaag?

Het officiële gedeelte lijkt niet tot een einde te komen. We zouden toch om 11.00 uur starten? Paraplu’s, een boom, afdak, of gewoon het spandoek een nieuwe functie toebedelen. Bescherming zoeken. Er onderzitten en hopelijk wordt de kracht van de zon er enigszins door getemperd.

Hoe is het toch weer mogelijk dat de wel vreselijk immens geëerde sprekers 45 minuten nodig hebben voordat de bonte stoet op pad kan gaan. Ze lijken wel honden die bij elke mogelijkheid hun terrein willen afbakenen! Op elke hoek even een paar druppeltjes, de geur doet de rest en de volgende spreker gaat daar dan weer even lekker overheen. Het is een belangrijke gebeurtenis! Een mooie gelegenheid om je persoonlijke stempel op het geheel te drukken. Luistert er nog iemand? Welnee joh, allang niet meer. Het is heet en het duurt en het duurt.

Het gebus is vooralsnog tijdelijk een halt toe geroepen. Werken en genieten van de rust is het devies voor deze periode. Plannen maken een workshop tussendoor, dit alles afgewisseld met het frequentieel bezoeken van het theehuis, welke ondertussen al de bijnaam meetingroom heeft gekregen. Een achttal weken geleden, toen het echt heet was en er vrolijk gespeculeerd werd over airconditioning op kantoor, heb ik wel eens gekscherend gezegd dat uit oogpunt van efficiëntie dit beter in het theehuis kan worden geplaatst. Aangezien we daar de meeste tijd van de dag vertoeven. Met een zuur lachje werd deze opmerking ontvangen. De Bideshi is niet altijd grappig zie ik ze denken.

Er is altijd wel iemand die in is voor priet praat, een kop thee en enkele snacks als je wilt kan je er de gehele dag zitten.

 Tijdens kantooruren houd ik mij voornamelijk bezig met het aansturen van het RLD team. Klinkt als BVD, FBI, CIA, maar minder spannend. RLD staat voor research, learning & dissemination. Wat dan weer vrij vertaald alles te maken heeft met training, monitoren, evalueren en het verspreiden van kennis. 5 personen om aan te sturen geeft mij afdoende mogelijkheden om dieper in het reilen en zeilen van de organisatie te duiken. Motiveren uitleggen maar voornamelijk plannen het blijkt een dagtaak te zijn. Één voor één komen de zwakheden boven drijven, ik realiseer me dat we nog een lange weg te gaan hebben!

9 augustus 2005: “Dada you come for the rally?” 

Leuzen worden geschreven, ik pak mijn camera en we gaan op pad!

Het is International world’s day for indigenous people

Ondersteund door traditionele muziek, geproduceerd vanuit babytaxi’s door ouderen,

is het wachten begonnen.

Het is heet en het duurt en het duurt. De 1^ste afvallers zijn reeds voor aanvang door de hitte bevangen. Het zweet stroomt van mijn lijf de heetste dag in dagen. Nog een spreker, ik dacht dat we om 11.00 uur zouden starten? De stoet hoofdzakelijk bestaande uit vrouwen zoeken in één gedoken, onder paraplu’s bescherming en enige verkoeling.

Dan eindelijk is het zover. Nu gaat het gebeuren. We gaan op pad!

Verschillende inheemse, verschillende organisaties, velen spandoeken met slechts één doel aandacht vragen voor hun situatie, de wereld staat even stil bij deze uitheemse culturen. In ieder geval vandaag! De wereld? Welnee in, Nederland is nog nooit mijn aandacht gevallen op dit soort dagen voor ons een wellicht te ver van ons bed show.

De honderden die zich verzameld hadden gaan in een lange rij op weg. Het voor dit evenement in gehuurd muziekkorps bestaande uit 4 leden gaat voorop.

De trompettist  geeft het beste van zijn kunnen. Langs het districtkantoor, langs de markt overal staan in groten getale mensen langs de kant.

Het toch al niet bijster drukke plaatselijk verkeer wordt voor het moment een halt toegeroepen. De omstanders voornamelijk Bengali staren in stilte de stoet gade. 1 uur later is het ten einde. De fotograaf door menig één bedankt voor het fotograferen van hun groep, in de veronderstelling dat zij wellicht in de krant zullen komen, zoekt snel verkoeling.

In de avond volgt er een cultureel festival. Traditionele dans en zang wisselen elkaar in hoog tempo af. Er zijn weinig momenten waarbij deze folklore getoond wordt het is primitief maar zeer de moeite waard.

Woensdag 17 augustus werd Bangladesh opgeschikt door een kleine 500 explosieve die alle gedurende 30 minuten afgingen. 63 van de 64 districten waren target. Er zijn 2 doden en ongeveer 100 gewonden gevallen. De bommen alle van een klein kaliber hadden niet tot doel om veel slachtoffers te maken. En dat valt ook wel mee! De schik zit er echter wel goed in.

Een fundamentalistische islamitische partij heeft de verantwoordelijkheid opgeëist. Zij vinden dat Bangladesh volgens strenge islamitische regels moet worden geregeerd. Een ontwikkeling waar niemand op zit te wachten.

Vandaag zaterdag is het hartal een gebruikelijke manier om je onvrede met de huidige situatie en als direct protest naar de regering kenbaar te maken. Wij bideshi’s blijven dan voor de zekerheid binnen. Hartal kan of de rustigste dag van de maand zijn of uitlopen op allerlei rellen, wat ik overigens nog niet heb mee gemaakt!

Er zijn al meer dan 50 mensen aangehouden en opgepakt.

De aanslagen vielen wel mee!

De belangrijkste vraag echter is dit het begin van meer?