|
15-maart-‘05
De
zaklampen schieten aan, het wordt weer licht. Opnieuw gaan de zaklampen aan,
ik realiseer me dat die dingen toch redelijk handig zijn, vooral als het
ineens donker wordt. Langzaam raken mijn ogen gewend aan het duister, het
licht gaat weer aan.
Vier
tegen één dat is vals, de eenling moet dan ook al snel het onderspit delven
en valt vervolgens verwond neer. Hij wordt weggedragen en alsof er niks is
gebeurd gaat de rest verder. Het geroezemoes verstomd en even later wordt er
zelfs uitgebreid gelachen. Ik begrijp er werkelijk niks van, de taalbarrière
is op dit soort momenten wel een grote handicap.
Op
de vrije vrijdag zijn wij uitgenodigd voor een kunstcompetitie bij de Kids
Explorer dit is één van de scholen waar wij Engelse les geven aan de
leraren. We hebben een soort van uitwisseling geregeld de helft van de tijd
wordt Engelse uitspraak geoefend de andere helft hebben wij de mogelijkheid
om ons Bangla op een hoger peil te krikken.
Tot
nu toe heeft dit overigens nog erg weinig effect. Ik realiseer me dat mijn
hoeveelheid zelfstudie te weinig is om daadwerkelijk beter te worden.
De
kunstcompetitie is gesponsord door UNICEF en alle kinderen uit Rangamati
mogen deelnemen.
Het
mengelmoes van Tribal en Bengali geeft het beste wat er in hun zit. Nadat
het startsein wordt gegeven heeft een ieder een uur de tijd om zijn talent
en creativiteit aan het papier toe te vertrouwen. Wij aangesteld als
observeerder, wat dat dan ook precies mogen betekenen, lopen rond en
verbazen ons over de snelheid waarmee de kinderen tussen de 3 en 16 jaar het
papier weten te bewerken.
Na 1
uur is het voorbij! Dan begint het lange wachten op het professionele
oordeel en de uitslag van de jury. Wij hebben lunch in de bovengelegen
woning alwaar ons een traditionele Chakma maaltijd wordt voor geschoteld.
Dit is echt goddelijk in tegenstelling tot het Bengaalse eten worden hier
géén pepers gebruikt. Kip gestoomd in bamboe, ei gekookt in bananen
bladeren, vis, groenten en rijst. Ik maak de dames, die voor het geheel
verantwoordelijk zijn een compliment en vraag of ik elke dag mag komen eten.
Ik ben van harte welkom de gastvrijheid staat hier op eenzame hoogte.
Nadat de landen directeur van UNICEF met zijn volledig escorte is
gearriveerd kan eindelijk aan de prijsuitreiking worden begonnen. In
verschillende leeftijd categorieën zijn prijzen te verkrijgen Het resultaat
is in mijn ogen verbazingwekkend, dat kinderen dit weten te presteren vind
ik opmerkelijk…. Oordeel zelf maar
Het
meest fantastische van weekend is dat als de 1ste dag voorbij is
je nog een dag hebt om te genieten en je eigen dingetje te doen. En dat was
ik even vergeten!
Naast de werknemers van Green Hill zijn er ondertussen velen personen in
mijn directe omgeving die ik regelmatig ontmoet. Nu bijna 6 maanden weg
begin ik me meer en meer thuis te voelen. Dagelijkse beslommeringen
afgewisseld met bezoekjes en afspraken zorgen ervoor dat elke dag gevuld is.
Het wordt steeds moeilijker om een week weg te gaan aangezien dat van grote
invloed is op mijn wekelijkse afspraken.
Zo
ook met de leraren van de Hill Point school. Vorige week zijn wij door hun
uitgenodigd om naar het theater te gaan een belevenis op zich.
Vanwege de festiviteiten in Rangamati werd er gedurende 5 avonden muziek en
theater gehouden. Dit keer niet in Bangla dat is lekker zal je denken maar
helaas vanwege het minderheden festival werd er theater in Chakma opgevoerd.
Dansers in verschillende kostuums acteren zingen en dansen.
Het
gaat volledig aan mij voorbij!
Wel
zie ik dat er 2 verschillende kleuren kostuums worden gedragen. Er wordt
gedreigd en zoals altijd zijn er vrouwen in het spel.
Er
wordt gelachen, ik neem aan dat het leuk is maar dit gaat volledig aan mij
voorbij!
Er
wordt er één neer gestoken die later op miraculeuze wijze weer in het stuk
opduikt. Met bogen en speren worden de vrouwen veroverd en verdedigd. De
dans en theater zijn traditioneel en primitief. Ondanks het gemis van de
ondertiteling geniet ik volop, het is erg apart om in een zaal te zitten
waar zo nu en dan iedereen begint te lachen, je probeert aan de hand van het
visuele dit gemis in te vullen, wat slechts gedeeltelijk lukt.
Dan
gaat het licht uit. Ten alle tijden ben je er op berekend maar dit moment is
wel erg ongunstig voor een elektriciteit storing. We wachten en wachten, als
de hitte echt ondraaglijk begint te worden schiet het licht aan. Het laatste
bedrijf kan beginnen.
Het
eindigt met een gevecht en ik denk nog vier tegen één dat is gemeen!
|
