07-juli-07 (07-07-07)

Ja gebeurt er nog wat daar aan die andere zijde of hoe zit dat! Knettert het door mijn hoofd.

Nee Mr. President of liever gezegd ja Mr. President er gebeurt hier nog van alles.

Verontwaardig sta ik min of meer te schreeuwen in de voor mij zo bekende rode telefoon.

Nou kom op dan met dat verhaal buldert hij verder, hij is duidelijk uit zijn sas en wellicht zelfs heftig geïrriteerd.

Ik zal u gelijk een verslag doen, zeg ik zo vriendelijk mogelijk om de conversatie weer enigszins een aanvaardbaar niveau te geven.

Zoals u ongetwijfeld weet is de noodtoestand nog steeds van kracht Mr. President. Voor ons westerlingen klinkt dat niet echt vrolijk maar ik moet er aan toevoegen dat die Bangladese het prachtig vinden. Er zijn geen hartals meer geen blokkades, de taxi’s vragen normale prijzen eigenlijk lijkt het erop dat het gewone leven door gaat.

Er wordt getracht een eind te maken aan de jaren lange corruptie, dat schijnt redelijk te lukken. Wel moet ik daar bij zeggen dat volgens een redelijk betrouwbare bron het nog altijd dweilen met de kraan open is.

Na velen jaar corruptie zitten de wortels verankerd in alle lagen van de samenleving dat krijg je er niet gelijk uit.

Corruptie is eigenlijk een soort van sociale verzekering geworden het is dan ook moeilijk om een stapje terug te doen…… Zal u straks ook wel last van krijgen als u het stulpje in Washington moet verlaten…..of vergis ik me daar in?

U voelt zich sowieso meer thuis op uw ranch….nee ik begrijp het. Er gaat weinig boven het gezonde buiten leven.

Welnu, ik kan u vertellen dat ik het buiten leven ook wel erg mis. Het inleveren van de schoonheid van de Chittagong Hill Tracts voor het altijd drukke overbevolkte en van uitlaat gassen voorziene Dhaka is niet echt een pretje.

Maar goed laat ik verder gaan met mijn verhaal.

De interim regering doet er van alles aan om alles in goede banen te leiden en zelfs onofficiële zaken terug te draaien.

Is er geen bouw vergunning, of nog nooit uitgegeven dan wordt er radicaal afgebroken.

Wij hebben hier een restaurant Mr. President, ben ik zelf ook een paar keer geweest, best lekker gegeten, we hebben er zelfs een keer ons kerstdiner…..

… ja, ja ik ga door …. ik begrijp het u bent niet geïnteresseerd in de bijzaken.

werd er enige maanden geleden ineens de sloophamer ingezet, had ik toch echt het idee dat het volledig tegen de grond zou gaan.

Weer wat verkocht door de sterk stijgende huizen prijzen, denk ik nog.

Weer een leuke ontspanningsgelegenheid ontnomen van het toch al hectische Bangladese leven ging het nog door mijn hoofd.

Wat schets mijn verbazing, wordt het weer opgebouwd. Hebben ze toch aan de voorkant de wettelijke vierkante meters overschreden en ongetwijfeld een ultimatum gekregen. Zoiets van: of binnen de contouren bouwen of wij komen wel even helpen met afbreken. U ziet het systeem werkt de touwtjes worden weer stevig in handen genomen.

Daarnaast worden er nog dagelijks mensen op gepakt. Niet zomaar personen van de straat maar de hoge omes. Zakenlieden, politieke kopstukken en regeringsfunctionarissen.

Of ze zo vriendelijk willen zijn een lijst mee te brengen met al hun bezit en bankafschriften. Sommige hebben echt miljoenen….de volgende vraag is natuurlijk of ze willen uitleggen hoe ze aan het geld zijn gekomen…..de meeste beginnen dan ook spontaan te stotteren.

Uiteindelijk eindige ze dan in de bak…..ze mogen wel wat extra bouw vergunningen voor gevangenissen gaan afgeven want het gaat maar door.

Ook wel een leuk verhaal Mr. President…. Laatst werd er ineens een krokodil gesignaleerd in één van de grotere vijvers hier in Dhaka. Één soort die wereldwijd met uitsterven wordt bedreigd….ik kan u verzekeren dat in de vijvers van Dhaka er weinig overlevingskansen zijn voor bedreigde diersoorten…..ben nog altijd verbaasd dat de mensen niet sterven van het smerige water.

Anyway; iemand had hem maar daar losgelaten….. was zeker bang dat als hij in zijn huis zou worden gevonden hij er niet echt een logische verklaring voor kon geven.

Maar wacht is effe Mr. President u had mij toch de laan uit gestuurd?

U was toch niet langer tevreden met uw man in Bangladesh.

Weet u wel dat ik u informatie aan het verstrekken ben en ik daar toch minimaal enige financiële vergoeding tegen over verwacht.

Niet zeuren jongeman ga gewoon door met je verhaal hoor ik luid en duidelijk.

Terwijl ik mij vastberaden op stel, om toch minimaal een kleine vergoeding binnen te slepen krijg ik een nat zweterig gevoel in mijn gezicht.

Het is ook eerlijk gezegd niet erg slim om de belangrijkste man op deze aardkloot op dusdanig wijze aan te spreken.

Eigenlijk ben ik mijn eigen ultimatum en graf aan het delven realiseer ik me terwijl het aangezicht langzaam natter begint te worden.

Ik ben er volledig klaar voor houdt de telefoon enigszins van de oorschelp af voordat het gebulder begint. Door een zware wind word ik overvallen, het gezicht wordt natter en het gebulder volgt snel. Er volgt een ontzettende dreun die door mijn hoofd en het hele gebouw rammelt.

Spontaan laat ik de telefoon uit mijn handen vallen…….

……schrik wakker….. sprint uit mijn bed……en begin de ramen te sluiten.

De vloer voelt nat en koud aan.

Nadat de ramen dicht zijn loop ik naar de keuken pak een emmer en een dweil en begin systematisch op mijn knieën de vloer te bewerken. Terwijl het waterpeil in de emmer stijgt realiseer ik dat zojuist het regenseizoen is begonnen.

Hoera, niet langer temperaturen van ver boven de veertig. Hoera, niet langer een luchtvochtigheidsgraad die eigenlijk voor gewone mensen niet uit te houden is.

Het is bijna 4 maanden geleden dat mijn laatste verhaal op de website heeft gestaan. Ik heb ook vragen gekregen of er nog iets komt en ja heb ik al die tijd volmondig geantwoord het komt er aan, wellicht binnen een week…..maar het kwam niet.

Er is veel gebeurt de laatste maanden er is zelfs heel veel gebeurd en ik kon me niet concentreren op een nieuw verhaal.

Twee weken na mijn laatste verhaal moest Sarah Bangladesh vanwege medische redenen verlaten, ik had geen idee of ze terug zou komen maar wist wel dat ik dat wilde.

Rond dezelfde tijd kreeg ik te horen dat mijn vader ernstig ziek is.

Tussen door probeerde ik me te concentreren op de studie die ik was gestart wat overigens maar gedeeltelijk lukte.

Als Management Adviseur in VSO Bangladesh was ik belast met de aanstelling van een nieuwe Programma Support Manager (PSM). Onze PSM ging na 21 jaar actieve dienst met pensioen dus er moest een nieuwe komen. De meer dan 200 reacties en de sollicitatie rondes gaven ons echter niet de juiste kandidaat. Niemand werd aangesteld en Shahana onze landsdirectrice verzocht mij om de positie tijdelijk over te nemen.

Sinds de eerste april ben ik PSM en druk bezig procedures, systemen en de capaciteit van het team te verbeteren. Mijn aanbevelingen als Management Adviseur blijven niet slechts aanbevelingen maar worden ook nog verwezenlijkt.

Eind april heb ik ondanks dat ik niet optimaal was voorbereid maar voornamelijk aangemoedigd door andere mijn examens gedaan. Alleen in een kamer in de British Council twee dagen twee keer drie uur mijn kennis aan het papier toevertrouwd.

Inmiddels is Sarah weer terug, na bijna 3 maanden weg geweest geniet zij weer van het soms zo vermoeiende Bangladese leven.

Zij was hier voor 4 dagen en ik vertrok naar Nederland. Sommige van jullie heb ik gezien in de twee weken dat ik er was maar velen niet. Ik heb al die tijd bij mijn ouders gezeten.

Mijn vader heeft nog een, voor mij bekende, lange weg te gaan.

In Chittagong is enkele weken geleden de hemel compleet open gebroken, wellicht hebben jullie dit in het nieuws gelezen, de vette druppels werden gedurende lange tijd aan het aard oppervlak toevertrouwd. Op sommige plaatsen stond het water in de straten meer dan een halve meter hoog. Heuvels werden door dit natuurgeweld weg gespoeld. Meer dan 120 mensen zijn hierbij door de modder stromen verzwolgen. Huizen verdwenen, mensen levend begraven. Wij zijn dit soort nieuws gewend, overal ter wereld gebeuren er ongelukken er gebeuren rampen, we zijn er aan gewend en wij worden door dit soort nieuws overspoeld.

 Het zijn de armen die hiervan de dupe zijn. Het zijn niet gewoon de mensen die kampen met dit soort problemen het zijn altijd de armen mensen, degene die niks hebben. Niet alleen geen geld en geen goederen maar ook geen mogelijkheden en erger nog eigenlijk hebben ze geen bestaansrecht. Geen bestaansrecht in de wereld die wij met zijn allen creëren.

Voor woeker prijzen kunnen zij zich een onderdak veroorloven, op een plek waar uiteraard officieel niet gebouwd mag worden. Wij noemen het “slums” en “shanti towns” het zijn plaatsen die wij verafschuwen en waar wij niet willen wonen. Wij hebben de keus zij niet.

Chittagong heeft of beter gezegd had ook dit soort plaatsen. Plaatsen ontstaan door het illegaal afgraven van heuvels het illegaal kappen van bos. Hierdoor hebben de heuvels hun structuur en hun stevigheid verloren. U raad het al illegaal door mensen die genoeg hebben door corruptie om de eigen zakken te vullen om nog rijker te worden in de huidige wereld.

De armste der armen konden zich daar een onderdak veroorloven….helaas de nieuw ontstane situatie was niet berekend op natuur geweld.

De laatste drie weken had ik nog meer werk. Shahana was naar Canada en ik was aangesteld om de zaken te behartigen om VSO Bangladesh runnende te houden. Ik ben zoals dat zo mooi heet “Acting Country Director” op dit moment. Nog twee dagen te gaan en dan schuif ik alle verantwoordelijkheden weer terug.

Enerverende weken, het sturen van rapporten en maandoverzichten en het garanderen van de veiligheid van een ieder. Hiervoor is een speciale telefoon die dag en nacht aan moet staan. Iedereen heeft dit nummer en ook op onze identiteitskaarten is dit nummer vermeld. In geval van nood bel….. Ik had hem 2 dagen in bezit en niks gebeurde. Hoe is dit mogelijk is dit de goede telefoon is het nummer correct waren vragen die door mijn hoofd gingen. Toen heb ik toch voor de zekerheid mezelf gebeld….en jawel hij ging over….gelukkig dacht ik nog.

In die periode geen onoverkomelijke dingen gebeurt niet meer dan overstroming in Sylhet (Noordoost Bangladesh) en onze vrijwilliger aldaar had een kleine 10 centimeter water in zijn huis staan. In de CHT is tussen Bandarban en Rangamati een werknemer van een ontwikkelingssamenwerkingsorganisatie gegijzeld men is nog steeds op zoek naar hem. Op dit moment hebben we geen vrijwilliger in dat gebied maar het was de bedoeling volgende week iemand in Bandarban te plaatsen. Voorlopig dus niet.

Ondertussen hebben we in VSO Bangladesh een nieuwe PSM aangenomen. Intensief netwerken met andere organisaties een nieuwe procedure en succes. Hij begint 16 juli…. Wat betekent dat mijn werk er bijna op zit. 15 augustus is mijn laatste werkdag. Nog een paar dagen naar Rangamati maar dan wordt het toch inpakken en wegwezen.

Aan het Bangladese avontuur gaat een einde komen.

Zoals gebruikelijk heb ik nog geen idee wat het gaat worden. Ik probeer een baan te vinden maar of dat op dusdanig korte tijd lukt, is maar de vraag.

Het is niet in de planning om naar Nederland te komen….ik hoop jullie voorlopig nog niet te zien…..wil ik dat dan niet jazeker dat wil ik wel maar als ik jullie voorlopig niet zie dan betekent dat het goed gaat met mijn vader.

Één ding is wel duidelijk ik ga niet alleen op pad.

We (Sarah en ik) gaan in dat geval richting Afrika. Eerst naar Zanzibar….ik heb haar een strand belooft om op uit te chillen. Vervolgens naar Oeganda of Mozambique in beide landen hebben we connecties wat het zoeken naar werk wellicht gemakkelijker maakt.

Bob Dylan is toch mijn favoriet in de gitaar songs.

1975 van het album Desire….. I like to spend some time in Mozambique, the sunny sky is aqua blue…wie weet?

Hier nog een foto van één van de leuke dingen die ik onlangs nog heb gedaan…..want qua foto’s blijf ik ook ver achter…het verhaal volgt.

Kus

Wilm