30-december-‘05

“De wijk wordt gesaneerd en de huizen moeten plat.                       

En de mensen staan te kijken en ze zeggen zie je dat.                        

In die oude afbraak woning woont toch nog een heel gezin.           

Zo’n vochtig huis nou ja wat zien ze daar nu in.

En dat stel is amper twintig en die hebben al een kind.

Nou die denken zeker dat ze kunnen leven van de wind.”

Ook dit jaar niet door de Sint meegenomen!

Géén enkel probleem. Waar je in Nederland nog wel eens stiekem droomt van deze tijdelijke verplaatsing naar het zonnige Spanje is dat hier en nu niet noodzakelijk.

De winter is begonnen, Bangladesh de place to be!

Tot 9 december verblijf ik in Dhaka. VSO Bangladesh heeft mij gevraagd om mee te denken over de huidige monitor en evaluatie systeem. De tussen liggende periode gebruik ik om door Gulshan te struinen. Gulshan is het Wassenaar van Dhaka. De VIP’s, hotspots, expats of hoe je ze ook noemen wilt, verblijven hier.

Als je afdoende taka op tafel legt is hier eigenlijk alles te krijgen. De clubs waar gelegenheid wordt geboden voor recreatie in de vorm van tennis, zwemmen of fitness zijn alle hier gesitueerd.

Met het jaar rapport van Green Hill onder mijn arm hop ik van ambassade naar ambassade. Gelijk 15 jaar geleden, als artsenbezoeker struinde ik door Amsterdam om zoveel mogelijk dokters per dag te bezoeken. Ik ben de technieken nog niet verleerd. Weliswaar gaat hier alles op afspraak, wordt je meerdere malen per dag gescreend en zowel handmatig als met de modernste metaal detectors door gelicht maar in de basis is het nog altijd hetzelfde. Telefonisch afspraken maken kost mij weinig tot géén moeite.

Niet alleen voor Green Hill, het netwerken is ook voor mijzelf interessant. Contacten leggen in Dhaka geeft wellicht mogelijkheden voor later. Het is voor mij meer dan duidelijk dat ik dat wil.

De clubs niet alleen in Gulshan maar vaak ook vlak naast of aan het ambassade gebouw gelegen geven de mogelijkheid om een afspraak te combineren met een drankje. Één van mijn contacten die ik in Rangamati had ontmoet beloofde een biertje te organiseren wanneer ik naar Dhaka kwam. De overhandiging van het jaar rapport en de nodige mondelinge uitleg werd dan ook gecombineerd met de nodige hoeveelheid bier. Om 16.00 uur had ik er al 5 achter de kiezen. De avond moest nog beginnen. Terwijl ik mij zwalkend door Gulshan in de richting van de BAGHA club begaf realiseerde ik dat netwerken velen voordelen kent.

De combinatie van meetings voor VSO en het netwerken voor Green Hill heeft al tot de nodige successen geleid. Wellicht gaan we volgend jaar een groot project voor de basale rechten van de mens beginnen en via een andere sponsor is er de mogelijkheid voor een project naar eigen keuze. De bedragen die hier mee zijn gemoeid zijn voor Green Hill uitermate interessant met als direct gevolg dat een ieder in Green Hill erg blij is met mijn uitstapjes naar Dhaka.

Op één van mijn omzwervingen door Gulshan werd ik geconfronteerd met een drukte van jewelste. Een enorme mensen menigte bewoog gestaag niet snel, niet traag in de richting van de rotonde of enigszins daar in de buurt.

De ambassade wijk, wat is er aan de hand? Een giga verkeersopstopping. Ik ga mee in de stroom en wordt geconfronteerd met politie die de chaos probeert te controleren.

Gulshan kent net als de rest van Bangladesh zijn mindere plekken. Op een groot gebied staan, aan de overzijde van de Nederlandse ambassade, nog menig krot, winkel of woonhuis. Elke open ruimte wordt benut. Meest van tijd niet officieel met bouwvergunning en alle daarbij behorende poespas. 150 miljoen mensen op een kleine ruimte kent zo zijn eigen problematiek. Bouwen wordt gedogen totdat er een andere bestemming voor het desbetreffende terrein is……..dan gaat de boel plat. Op dat soort moment realiseer je wie en wat er woont, leeft en werkt in de krotten van de stad.

Het kleine opstootje inmiddels uitgegroeid tot een immense vuurhaard en de daarbij behorende rook ontwikkeling trekt velen naar deze zijde van de weg.

Terwijl ik als een volmaakte paparazzi de ene na de andere foto schiet, de betrokkenen aanschouw die in een laatste poging proberen te redden wat er te redden valt, speelt het nummer van Boudewijn de Groot door mijn hoofd:”De wijk wordt gesaneerd en de huizen moeten plat………”

Als al je eigendommen in rook dreigen op te gaan, dan vecht je voor wat je kunt redden. Het is niet veel wat deze mensen hebben……wat dan vervolgens aan het laaiende vuur wordt geofferd…….. verzekering?........echt niet! Tranen weg wrijven, lachen en opnieuw beginnen. 

Hier in Gulshan is als op géén andere plaats in Bangladesh de tegenstelling te zien tussen arm en rijk. 8-10% van de inwoners van Bangladesh zijn rijk. Ongeveer 14 miljoen mensen hebben een erg goed leven. De rest? 50% van de rest leeft onder de armoede grens van $1,- per dag. Bangladesh is arm zeg maar gerust straatarm, echter niet iedereen is arm en wellicht is dat het grootste probleem waar Bangladesh voor staat.

Hoe moeten ze het verschil dichten tussen arm en rijk.

Of is dit slechts een illusie?

Gaat het ondanks de miljarden die er door grote internationale organisaties in Bangladesh wordt gestoken, alleen maar verder achteruit met Bangladesh!

Terwijl ik half dromend nog altijd foto’s makend sta te staren naar het laaiende vuur, wordt ik aangesproken door een stoer uit ziende man. Zonnebril van het je ziet mijn ogen niet type, mobile telefoon en een imposante uitstraling. Hij heeft duidelijk de leiding. In ieder geval heeft hij verantwoordelijkheid. Hij straalt het uit je ziet het je voelt het.

Sir! Het is beter als u door loopt, uiteraard alleen voor uw eigen veiligheid!: zegt hij.

Van achter de donkere glazen voel je de ogen die weliswaar beleefd doch doordringend géén enkele tegenspraak dulden.

Ik verplaats mij enkele meters en zie de plaatselijke brandweer toe komen.

Efficiëntie wordt niet ten toon gespreid, er is duidelijk een gebrek aan training. Slangen worden uitgerold, sommige op zijn kop, te ver, te dichtbij, er wordt gekoppeld, het sein pani (water) wordt gegeven. Langzaam bollen de slangen op de eerste stralen water gaan richting brandhaard.

Terwijl ik weg loop denk ik het sein “brandmeester” laat ongetwijfeld nog even op zich wachten.

Ik chill uit in de BAGHA club, een gewoonte waar menig volunteer gebruik van maakt als zij in Dhaka zijn. Gulshan wellicht de mooie wijk van Dhaka maar ook hier valt nog veel te doen bedenk ik mij ondertussen gulzig van mijn bier nippend.

P.S.

Ondertussen is kerstmis 2005 gepasseerd. Ik hoop dat een ieder heeft mogen genieten van boom, konijn en gezelligheid.

Ik ben nu in Khulna (het zuid-westen van Bangladesh).

Net terug van een trip in de Sundarbans (de grootste mangrove bossen ter wereld), op de boot hebben wij kerst 2005 gevierd en zijn tussen door op zoek geweest naar de Koninklijke Bengaalse Tijger………daar over meer in het volgende verhaal.

Vanavond reis ik af naar Chittagong alwaar ik bij Heidi oud en nieuw ga vieren……ze schijnt oliebollen mix te hebben geregeld…….dus dat kan al niet meer stuk.

Vanuit Khulna wens ik een ieder een zalig uiteinde…..zoals mijn moeder dat altijd zegt.

Maar bovenal:

Een heel gelukkig & gezond 2006