26-november-‘05

…… gelukkig zit er aan elk nadeel ook een voordeel.

In dit geval zijn het de collegae die elke mogelijkheid aangrijpen om ieder tot een tegen prestatie te dwingen.

Ben je jarig, wat hier overigens niet wordt gevierd daar menigeen niet weet op welke dag men geboren is (voor ons maakt men een uitzondering), dan toch minimaal thee met snacks.

De snack bestaat uit plakrijst met kokosnoot, pannenkoeken met kokosnoot, misti (de verzamelnaam voor zoetigheid) een wit of bruin gekleurde ovaal ronde substantie waar het immense suikergehalte aan alle kanten van afdruipt of de door engelse invloed overgewaaide cake.

Wat je keuze ook is alles wordt gretig verorberd!

Getrouwd, geboorte of iets dergelijks geeft naast de zoetigheid ook nog ruimte voor een kleine bami versnapering, banaan en een glas frisdrank.

De snack op menig Engelstalige menukaart aangeduid als snakes, gaan erin als zoete koek. Bangladesh is het land van de zoetigheid. Het is dan ook niet verwonderlijk dat diabetes een zeer hoge prevalentie kent.

Als klap op de vuurpijl is er het verhuizen. Verhuist staat synoniem voor housewarming.

Kom je met de mededeling dat je gaat verhuizen dan vind je menig bijval. De buurt waar je nu woont is te druk, wellicht heb je daar water problemen, de elektriciteit valt inderdaad in dat gebied regelmatig weg, om maar niet te speken over de veiligheid.

Er wordt van alles aan gedaan om het verhuizen vooral door te laten gaan. Je mocht je eens bedenken en alle mogelijkheden voor een cool, tof of gaaf feest zijn verdwenen als sneeuw voor de zon.

Rosie die 6 maanden langer gaat blijven, wilde verhuizen.

William!: zegt ze op een gegeven moment. Yes Rosie. Wat dacht je van een gezamenlijk huis?

Ik zag het direct zitten niet alleen vanwege mijn min of meer gedwongen situatie maar bovenal omdat wij regelmatig samen eten, drinken en beppen.

Ik heb een huis gevonden, zegt ze groot genoeg voor 2 en zelfs voor 3 personen als Salvador (die door vrienden Buddy wordt genoemd), er bij in wil dan is dat mogelijk.

Buddy ons Filippijnse maatje, is gestationeerd aan de andere kant van Rangamati. Hij leeft in een klooster. Dat wil zeggen net buiten het heilige gedeelte in het gasten verblijf. Buddy is volunteer bij de boeddhist monniken, als management adviseur adviseert hij hun organisatie.

Waar vraag ik terwijl ik bij deze mededeling één en al oor wordt.

Tabalchurie, aan de ander kant van het dorp is het verrassende antwoord. In het huis van de voormalige minister van de Chittagong Hill Tracts.

Ik ben gelijk enthousiast en nog dezelfde dag wordt er bezichtigd.

Het balkon verschaft mij een geweldig uitzicht

ik ben verkocht.

3 slaapkamers, 2 badkamers, keuken, 1 lange kamer, 1 brede kamer en het balkon. Dit wordt het zeggen we tegen elkaar.

Nadat wij er het er over eens zijn verwachtten wij dat het geheel dezelfde middag is beslecht. Echter in tegenstelling tot onze verwachting worden er ineens allerlei barricades opgeworpen. Het lijkt wel of men probeert de verhuizingen te voorkomen.

Wat zijn de maandelijkse kosten………die zijn lager leg ik uit terwijl ik een Excel sheet onder de neus schuif. 

Wat ga je doen over 6 maanden als je hier alleen bent……..dat zien we wel over 6 maanden zeg ik en als een eerste klas wijsneus leg ik uit dat de uiteindelijke kosten over een geheel jaar slechts 3.400 taka meer zijn. Dus mocht ik weer moeten verhuizen dan hebben we zelfs 4 maanden de tijd om te beslissen zonder meer geld uit te geven. Afdoende tijd om dan verder te zien en te beslissen.

Wat is er eigenlijk mis met je huis?..... er is niks mis met mijn huidige huis leg ik enigszins geïrriteerd uit, we hebben de kans om met zijn drieën bij elkaar te wonen leg ik uit.

Eerst moeten we checken of het wel mag wat veiligheid betreft ben ik niet zeker…… eerlijk gezegd lijkt mij dat niet echt een probleem aangezien de district minister zo goed als onze buurman gaat worden zeg ik opnieuw met een brede glimlach!

De vragen gaan nog even door en op een gegeven moment krijgen wij echt de indruk dat de gehele discussie systematisch wordt vertraagd. Een strategie waar wij ondertussen al redelijk vertrouwd mee zijn geraakt maar nog steeds géén genoegen meenemen.

Al gaande het proces wordt steeds meer duidelijk hoe de zaken zijn georganiseerd. Mijn huis wordt gehuurd van familie zus, Rosie’s huis bij een broer van…. en ga zo maar door.

Hoezo belangen verstrengeling!

 Van lieverlee kom ik er steeds meer achter dat er achter alles wat geregeld is wel een ander belang zit. Bangladesh in 2005 voor het vijfde jaar op rij bestempelt als het meest corrupte land ter wereld, kent altijd een tweede of derde draaiboek.

Schrijf je een voorstel vanwege een oproep van een internationale donor, ben niet verbaasd als er vlak voor de financiële controle wordt gebeld.

U hebt morgen een financiële audit! Als u ons 200.000 taka geeft zullen wij verklaren dat uw organisatie capabel is zegt een zacht fluisterende stem aan de andere kant van de lijn. Met wie heb ik het genoegen?........U begrijpt wat ik bedoel! Goedemiddag!

De standaard Bangladeshi wil nog altijd binnen 1 jaar rijk zijn en soms wordt je er ook doodmoe van. In alle lagen van de samenleving wordt er wel geprofiteerd onder de noemer bokshees worden velen zaken afgehandeld.

Heb je een pasport nodig dat kan maar je moet de desbetreffende ambtenaar toch 1000 taka extra schuiven anders gebeurt het gewoon niet. Het gaat niet eens stiekem iedereen weet het en een ieder doet er aan mee.

Telefoon nodig? Kosten ongeveer 6.000 taka, betaal gerust 10.000 wil je deze op korte termijn geïnstalleerd hebben, of ben geduldig en wacht 6 maanden. De installateurs zijn namelijk vreselijk druk! Een plaatselijk eufemisme voor: “We zijn thee aan het drinken!”.

 2 weken later is alles rond!

We gaan verhuizen. Donderdag om 9 uur komen de verhuizers voorrijden. Ik nog altijd enigszins naïef sta om 8.45 bepakt en bezakt te wachten. Ik wacht op het doordringende geluid van een truck die toeterend zijn weg baant door de smalle straat.

Eerst mijn huis en dan naar Rosie.

Om 10 uur is het zover. Géén truck denk ik nog altijd verbaasd, terwijl mijn ogen zich richten op de 3 handkarren die in de straat zijn geplaatst. Wellicht heeft iemand een misrekening gemaakt met het aantal kubieke meters laadvermogen denk ik nog altijd enigszins gedesillusioneerd.

Dan slaat de Bangladeshi efficiëntie toe in een mum van tijd wordt de eerste kar  vol geladen.

1 uur later zijn ze onderweg. Ik nog enigszins verbouwereerd, verbaast en weer met beide voeten op de grond loop door het lege huis. Het enige wat er nog ligt zijn lege flessen, oud papier en enkele andere onbenulligheden. De schoonmaakster doet de rest, denk ik terwijl ik de deur achter mij dicht trek en als een speer op mijn fiets spring om na 15 minuten peddelen de mannen in het nieuwe huis te dirigeren.

 De mannen na de eerste sessie bezweet en vermoeid gaan onder de fan zitten om de lichaamstemperatuur te reguleren. Het is Ramadan en de omstandigheden zijn zwaar realiseer ik mij terwijl een minder gelovige met ferme halen de rook van de zo juist opgestoken sigaret inhaleert. Géén eten overdag maar vooral géén water het lijkt mij een onmogelijke opgaven.

 14.00 uur, Rosie’s huis wordt met dezelfde efficiëntie leeg getrokken en nog géén uur later gaat de bonte stoet op nieuw op pad. 4-5 km schat ik terwijl ik naar de manpower staar die juist op het punt staat een 10% helling te bedwingen.

Het is gedaan! Ik zak onderuit in een stoel. Het bed staat. Het gas werkt. Nog altijd een puinhoop maar een georganiseerde, alle grote dingen staan op de juiste plaats.

De muziek gaat aan en onder het genot van een stevig glas rijstwijn wordt er geklonken op het nieuwe huis.