28-februari-2005,

5.30 uur de zon komt op, nog enkele uren en dan is het zo warm dat het zweet gestaag van mijn rug af zal lopen. In alle ruimte staan de ventilatoren al vrolijk te snorren, als je de warmte er uit wil krijgen is dit het geschikte moment.

Uiteraard is er de mogelijkheid om in de nacht alles open te gooien en een frisse wind door het huis te laten blazen. Toch doe ik dat nauwelijks, het leven is keuzes maken. De keuze tussen “enge” beesten en de warmte wordt nog altijd in het nadeel van de beesten beslist.

Nog géén 2 weken geleden had ik nog dekens nodig, weliswaar zijn ze nog niet opgeborgen maar dat zal niet lang op zich laten wachten.

Het is pas februari, het wordt een lange hete zomer!

Het is donderdag, er staat een lang weekend voor de deur. De 2 standaard dagen gevolgd door een vrije dag vanwege één of ander Moslim feest en waarbij wij dus gewoon werken en dan nationale feestdag (moedertaal dag). Mijn geplande afspraak met Jamillah is helaas afgezegd en ik zit me nog af te vragen wat ik zal gaan doen als de telefoon gaat, Hé boss Chittagong on the phone! Dit is de min of meer standaard reactie van Liva, office assistant waarbij de variatie voornamelijk zit in VSO, Holland, Moanoghar, mother, of in dit geval Chittagong.

Heidi vraagt wat ik ga doen en of ik zin heb om naar Chittagong te komen?

Aan het eind van de dag reis ik af en wordt opgepikt bij de busstop, de Chittagong club staat weer op het programma samen met een andere Nederlandse hebben wij de gelegenheid om voorlopend op de moedertaal dag ons volledig op dit feest voor te bereiden.

Hoewel ik géén enkel probleem heb om me in het engels uit te drukken blijkt dat het spreken van je eigen taal toch een andere dimensie herbergt, deze momenten zijn erg schaars en wellicht is dat wel de reden waarom ik er zo van geniet.

De wijn wordt weer soldaat gemaakt en de avond is heerlijk.

 Overal ter wereld is het hetzelfde de zilte zeelucht komt je bekend tegemoet, hier aan de kust de Zeeuwse kust gaat er door mijn hoofd. Weliswaar is er een variatie in breedte, lengte en is de één meer exotisch dan de ander maar strand is overal hetzelfde. Het oogt en ruikt identiek! De variatie zit hem in het gedrag van de mensen op het strand, niet in het strand op zich!

In Bangladesh ga je ook, zoals wij dat vroeger deden, met de hele familie naar het strand en genieten van een dagje uit. Toch is er een opmerkelijk verschil, in de Moslimcultuur ben je natuurlijk ten alle tijden netjes gekleed.

Vooral bij de vrouwen is dit het sterkst. Een enkel mag je nog wel zien maar dan houdt het toch zo ongeveer wel op. Dit is overigens géén enkele belemmering om van de pracht van zee en strand te genieten.

Gestaag sjokken wij langs de vloedlijn, het water voelt fris aan. Het is rond het middaguur, het is warm. De lichte bries die van over het water komt zorgt voor de nodige verkoeling.

Het lijkt wel vakantie! Aan de einder dobbert een boot op de vlakke golven. Het water kabbelt tussen mijn tenen door. De einder blijkt aanzienlijk dichterbij dan ik uit menig jongensboek heb mogen geloven want na enige minuten neemt de boot die ondertussen van hout is geworden een aanzienlijke plaats in binnen mijn gezichtsveld.

Vol gepakt met mensen komt hij richting het strand. Mijn gedachten gaan over bootvluchtelingen, dit is eigenlijk te zot voor woorden. Neem een houtenboot prop hem vol met mensen die er ook nog enigszins exotisch uitzien laat hem aanvaren op het strand en dan associeer je dat met…..

De menselijke geest blijft verbazen en de mijne soms nog wel het meest!

 Van lieverlee blijkt dat er overal naarstig wordt gezocht naar nieuwe bootvluchtelingen. Zo ook worden wij aangesproken of wij voor 100 taka p/p. ook van het ruime sop willen genieten.

Aan de rechterzijde doeken de terrasjes op het wordt drukker op het strand, de business bestaande uit ijs, frisdranken en “propellertjes” blijken vooralsnog weinig aftrek te generen.

Wellicht is het nog niet warm genoeg, of wellicht heeft de plaatselijke horeca ook een probleem met de bestedingsruimte van de gemiddelde Bangladees.

Van lieverlee blijkt dat niet het strand de boten en het vertier maar dat wij de hoofdattractie van deze dag zijn.

Iedereen spreekt ons aan wat behoorlijk direct gaat. Geschreeuw van hé brother where you from tot Hallo, hallo, hallllloooooo, dit laatste voornamelijk als je géén reactie geeft.

En dan natuurlijk de foto’s, ik ben zeker 50 keer gefotografeerd. In eerste instantie komt er iemand naast je lopen en dan gaat zijn vriend snel een foto nemen. Nadat wij dit goed vonden kwamen er steeds meer gegadigden, en wij nog blijven lachen ook.

In Bangladesh vindt iedereen het normaal als je een foto van ze maakt en vaak staan ze zelfs te dringen om de beste plaats in beeld te verkrijgen.

Wat zouden wij ons dan druk maken, om een aantal mensen, dat heel graag met je op de foto wil?

Wij nestelen ons op een terras en genieten van de zon en het bier wat hier te koop is, wellicht wordt het illegaal gelost in de haven van Chittagong. Wat de smaak alleen maar ten goede komt.

Nadat de laatste cameraploeg een video van de vreemdelingen heeft geschoten het bier op is en mijn hoofdhuid strak aan begint te voelen is het mooi geweest! Ik ben redelijk gekleurd hang wellicht vanaf volgende week in menig huiskamer te pronken, en heb dus opnieuw vele vrienden gemaakt.

’s Avonds geniet ik van de DVD de laatste der Mohikanen, waarbij mijn huidige kleur niet zou misstaan in deze Hollywood productie en realiseer me dat ik op moet passen met de zon.