5-januari-2005

Vanuit de verte staren de panter zwarte ogen mij aan. Deze schone Nigeriaanse is zelf verzekerd. Trots straalt van haar gezicht. Een brutale blik, is wat ze me geeft. Brutaal staar ik terug en blijf haar observeren. Het doet haar niets. Ik probeer te begrijpen wat ze me wil vertellen maar versta haar niet.

Een Ethiopische vrouw kijkt uit over een eindeloze zandvlakte. Ze ziet me, ik voel het! Ook zij is trots! Met haar handen gevouwen naast haar gezicht staart ze me aan. Ik wil wat zeggen maar woorden komen niet in mij op.

De Boliviaanse rimpels van ouderdom geven een indruk van hardheid. De rimpels en haar ogen spreken voor zich. Vermoeidheid is wat ze me vertellen. Vermoeidheid van het bestaan in de minder ontwikkelde landen. Aan de overkant komt een papyrusboot aangevaren, de tribes van lake Titicaca komen mij bekend voor. Het is alweer 8 jaar geleden dat ik het hoogste meer ter wereld heb gezien, gevoelt, geproefd.

22-december vertrek ik naar Dhaka, een dag later dan gepland, vermoeidheid is wat ik voel. Ik ben niet in de stemming. Ik weet niet wat het is maar echt fut heb ik niet. We worden door Moungda in Chitagong gedropt. Het eeuwige getoeter is weer begonnen, de komende 7 uren kan ik me op dit geluid instellen.

In Dhaka een korte woordenwisseling met mijn program manager over de geweldige support die wij volunteers van de VSO Bangladesh krijgen….. dus toch maar zelf een hotel geregeld in gecheckt en snel weer op weg want vanavond heb ik een date!

Met Marufa (foto)  ga ik naar Chobi Mela III een internationale foto tentoonstelling. Op meerdere plaatsen in Dhaka wordt er geëxposeerd. Waarbij vooral de fotoserie “Women Care” van Morten Krogvold (zweed) een geweldige indruk op mij bewerkstelligen.

Het is bijna kerst! De drukke straten van Dhaka zeggen alles behalve kerst. In een overwegend moslim land is het kerstgevoel ver te zoeken.

Gezamenlijk hebben we een kerstfeest eten drinken en cadeautjes. Een ieder koopt iets voor 200 taka en deze worden op de avond uitgedeeld, door onze vrolijke kerstman Harrison (foto) die voor de afwisseling dit jaar eens uit Afrika kwam.

Voor velen is kerst één van de momenten in het jaar waarbij het thuisfront wordt gemist. Dit wordt gecompenseerd door onderlinge gezelligheid eten en video kijken. Ik hup vrolijk tussen de diverse groepen heen en weer waardoor mijn dagen een aangename invulling krijgen.

De 24^ste heb ik kerst lunch met de Filippino’s, in de avond wandel ik met Graham, Luck & Heidi naar de Bagha club, alwaar het bier koud staat en Rudolf the rednose rendeer vrolijk door de tent heen galmt.

De 25^ste help ik om 11.00 uur de Filippino’s om de laatste overgebleven restjes whisky van hun avontuur op de ambassade op te ruimen, en kom ik om 15.30 bij Karin en Janine binnen gelopen alwaar mij de schaal met kip in de handen wordt gedrukt met de woorden: “Je bent precies op tijd, dit moet mee naar boven, we gaan aan tafel.”. Voor de avond is er een DVD gekocht en zit ik de volgende 2 uren in de musical Oliver, en het gezang van de dames die speciaal hiervoor de ondertitels hebben aangezet.

 De 26^ste blijf ik vanwege een hartal in Dhaka. In de ochtend heb ik een vreemde gewaarwording, denk aan een aardbeving maar zet dat ook gelijk weer uit mijn hoofd. Samen met Heidi ga ik de stad in, dit is een klein beetje tegen de regels in maar in de ochtend constateer ik dat de ME op de Mohamapur markt de veiligheidsvesten uittrekt, wat min of meer licht op groen betekend. Het is heel erg rustig, bussen en baby taxi’s zijn er nauwelijks waardoor de uiteindelijk 6 uren durende wandeling een geweldig aangenaam karakter krijgt. Nog nooit was het zo heerlijk om door Dhaka te lopen. Om 18.00 uur komen wij terug Harrison blijkt meer dan genoeg eten te hebben en wij schuiven aan. De eerste berichten over de aardbeving komen binnen ook Cox’s bazar en Chitagong zijn getroffen. 21.20 uur loop ik bij de Filippino’s binnen. Ik ben dan precies op tijd voor karaoke night.

 Als ik de 27^ste na een bezoek aan de dierentuin en de botanische tuinen rond 13.00 uur het VSO gebouw binnen loop krijg ik een memo waarin wordt gemeld dat er al 9.500 doden zijn en begint het tot mij door te dringen dat er iets ernstigs is gebeurd. Zo zie je wat de invloed is van televisie op het wereldnieuws. Terwijl een ieder in Nederland aan de buis gekluisterd zat was ik mijn zangkunsten aan het oefenen.

Nu 5 januari ’05 is de omvang enigszins bekend en is het woord Tsunami wat 2 weken geleden bij niemand bekend was het meest gebruikte woord wereldwijd.

 Comilla staat op de agenda! Door de hartal heb ik mijn plannen gewijzigd ik ga richting zuid en stop bij Jamilla uit Manilla in Comilla (foto).

 Comilla is de riksja stad van Bangladesh. Dit uit zich in de geweldig fraaie uitvoeringen van deze trouwe 3-wieler en door de files die door de enorme hoeveelheid riksja’s worden gevormd.

Ik verblijf bij AID-Comilla help hier en daar en wordt vol gestopt met koffie eten en leuke verhalen. Boedist ruines de stad en een bezoek aan de dierentuin die van af nu nr. 2 staat op de lijst der meest verschrikkelijke dierentuinen in de wereld.(alleen die van buketinki op Sumatra was erger).

Bij AID-Comilla doen ze een project waarbij ratten worden verzameld en vervolgens geanalyseerd.

(foto) Ratten & muizen geven een grote overlast op de oogst en zijn bekende ziekte verspreiders. Om ze adequaat te kunnen bestrijden wordt eerst onderzoek gedaan naar welke soort overwegend aanwezig is.  Ratten uit het veld en uit de huizen worden hiervoor ingezameld. Na het onderzoek en het bijhouden van lijsten met staartlengte, oorlengte, gewicht, geslacht worden ze begraven.

De 1^ste week van januari ’05 zit er bijna op en op het werk lijkt er wat te gaan gebeuren. Mijn voorstellen voor aanpassing van een afdeling zijn in gezet. Mijn verzoek om met de board te discussiëren over de Hill Tracts en Green Hill 2020 staat voor 15-januari gepland. Mijn voorstel voor het maken van een brochure of jaar rapport wat tevens gebruikt kan worden als promotioneel materiaal wordt aan begonnen. Functie omschrijvingen wordt aan gewerkt. Morgen ga ik naar Dhaka om te praten over professionele accountsoftware. En mijn baas vroeg of ik verstand had van 360˚evaluaties….. wil hij namelijk voor hem zelf doen.

Het moet niet gekker gaan worden……. Er gebeurt wat!!!!

Ik hoop dat voor een ieder

2005 een mooi jaar mag worden!