1-april-‘05

Dit is Bangladesh. Men kent dat hier maar ik was er niet op voorbereid! Vanuit het niets verandert er wat. Rivieren zwellen aan en een eens zo rustig landschap veranderd ogenschijnlijk in een enorme stroomversnelling.

Zo ook met mijn werk! Na 3 maanden Green Hill heb ik mijn bevindingen en aanbevelingen op papier gezet. Een aardig rapport van 15 pagina’s met structuur veranderingen, aanpassingen in de managementstijl maar bovenal een verbetering in de communicatie.

Communicatie ook hier een hotitem en kan wel enige verbetering ondergaan. Het feit dat het meer dan 1 maand duurde voordat ik het rapport met mijn baas kon bespreken spreekt al voor zich.

Welnu, afgelopen week was het zover, ik er nog heilig van overtuigt dat hij het allemaal maar niks vond, stapte, weliswaar goed voorbereid doch enigszins gereserveerd het gesprek in. Wat schets mijn verbazing! Hij is ervoor! We gaan veranderen, het gaat gebeuren! Al met al toch sneller dan ik vooraf had geschat. De lange weg met uren durende discussies waarbij het moeilijk is om het doel nog afdoende in het versier te blijven houden worden mij bespaard.

Alleen nog even een efficiënt plan van aanpak schrijven, wellicht nog 2 maanden voor de invoering maar dan zit mijn taak erop. Heb ik die 24 maanden toch kunnen reduceren tot 8!

En dan terug naar Nederland? Wellicht eerst nog wat reizen? India staat tenslotte al jaren op mijn agenda, of toch maar contact opnemen met VSO Nederland en de mogelijkheden van een plaatsing in Afrika bespreken?

www.ourmaninzanzibar.nl Zie je het voor je?

Elk jaar wordt er een volunteers conferentie gehouden. Voor het saamhorigheid gevoel, de gezelligheid en de persoonlijke contacten. We steken er nog wat van op ook en achteraf staan alle neuzen weer in de goede richting.

Deze keer in Cox’s Bazar de Cote d’Azur van Bangladesh. Voor ons Hill Trekkers een kleine 6 uur met de bus dus bijna een thuis wedstrijd.

In de ochtend is het op het strand maar liefst een drukte van jewelste. Het leven van de Bangladees is hier net als op vele andere stranden in de wereld gefocust op zee, zon en zaligheid. Er zijn echter wel enige verschillen. Vanaf zonsopgang tot zonsondergang lopen kinderen het strand af met de door de zee voortgebrachte artikelen die na enig menselijk ingrijpen worden omgetoverd tot toeristische snuisterijen.

Ze doen het goed die kinderen want wie koopt er nu niet van een lieve glimlach, ondertussen maar denken dat ze binnen een paar uur op school moeten zitten wat in werkelijkheid een illusie is.

De fotograaf, zich gespecialiseerd in het maken van mooie plaatjes met een kalme zee als rustgevende achtergrond, beperkt zich niet tot de studio maar gaat vastberaden op pad om zijn klanten half doorweekt met staatsie portret, tevreden van hun vakantie paradijs huiswaarts te laten gaan.

Cox’s Bazar is strand en wij genieten er elk vrij moment!

Ondanks de voor ons nog altijd rare gewoonte die zich op het strand in zijn volle tegenstelling tentoon spreid geniet een ieder van dit meesterwerk van moeder natuur. In vol ornaat opgedoft en met de mooiste kleren wordt er genoten, wat een aardig kleurrijk geheel geeft.

Terwijl het strand zijn geheimen prijs geeft, zijn wij volunteers druk bezig met workshops. Sharing is het magische woord in het land van Ontwikkeling Samenwerking. Als je een trucje hebt, goede ideeën en of ervaringen dan deel je die met andere. Workshops zijn dan ook voornamelijk om ervaring op te doen en uit te wisselen, waarbij het aspect van lachen en gezelligheid een prominente plaats kent. IJsbrekers zorgen ervoor dat de sfeer en het saamhorigheid gevoel aanwezig blijft. Eerlijk gezegd het heeft wel wat! Was ik tijdens mijn 1^ste regionale meeting nog verbaasd dat één van de organisatoren de microfoon pakte en tussen door begon te zingen, nu vraag ik na afloop waarom er niet gezongen werd!

IJsbrekers zijn leuk, wellicht komt het ooit nog zover dat tijdens de aandeelhouders vergadering van een grote internationale organisatie iemand de microfoon grijpt en spontaan begint te zingen…… toekomst muziek?

Na 4 dagen is de conferentie ten einde, samen met Jamillah en enkele ander volunteers maken wij van de gelegenheid gebruik om ons weekend aan zee door te brengen. Tijdens de aangename strandwandelingen kan ik gelukkig concluderen dat er ook nog kinderen zijn die gewoon spelen

Verder gaat het werk gewoon door in de verte zijn de vissers druk bezig de branding te trotseren .

 Ze hebben niet veel maar genieten van de dag.

Nergens in Bangladesh is de tegenstelling zo groot als hier in Cox’s Bazar. Nog enkele jaren en dan zal de Cote d’Azur van Bangladesh zich verder ontwikkelen. Het strand met zijn 120 kilometer lang is het grootste ter wereld. Hier liggen voldoende mogelijkheden voor inkomsten van buiten af.

Nog enkele gewoontes veranderen, zoals bier en cocktails schenken en de mogelijkheid bieden om op het strand te kunnen zonnen de rest gebeurt vanzelf.

Vandaag de dag is de tegenstelling nog altijd enorm De scheidingslijn tussen arm en rijk is hier gemakkelijk te trekken, hij is prominent aanwezig.

De hemel kleurt pastel, kleuren die vervagen en die uiteindelijk zullen rusten!

Genietend van de zonsondergang doezel ik weg.

Drijvend op de stroom van zekerheid en houvast. Een eeuwig geworstel wat zal het resultaat zijn. Doorgaan, gewoon doorgaan maar voor hoelang? Wanneer wordt mijn plan besproken?

De sterke geur van koffie en het onbeschrijfelijke van de zonsondergang maken dat mijn gedachten afdwalen. Bijna 6 maanden, ik denk aan mijn vader hij was er zo goed in, hoeveel gezonken boten hebben we gehad en hoe vaak is de school niet afgebrand. Elk jaar weer opnieuw, het is bijna zover 1 april, al 6 maanden!