Pirajapur 8.30 uur:

Met een vertraging van ongeveer 2 uur schuift de enorme boot naar de ponton die als haven fungeert voor Pirajapur.

In de verte zie ik de twee witten al staan die in sterk contrast met de rest van de omgeving afsteken. Er wordt uitbundig gezwaaid, als of je oude bekenden na jaren van afwezigheid, eindelijk weer gaat ontmoeten. Mijn camera ratelt. Ik heb al zeker 50 foto’s geschoten sinds ons vertrek uit Dhaka. Daar zal het wellicht niet bij blijven. Hoe anders is Bangladesh als je de grote stad achter je laat! (zie foto)

Na een naar mijn idee erg vroeg vertrek richting het boot station, komen we terecht in de chaos die zich oud Dhaka laat noemen. De mierenhoop, ik realiseer me dat ons vroege vertrek niet voor niks is geweest. Na 1 uur 45’ komen we aan op het bootstation. Ongelooflijk wat een samenkomst van mensen wat een drukte en wat een hoeveelheid aan boten!(zie foto)

Martin haalt kaartjes en gaat ons voor. Goh wat ben ik blij dat we een gids hebben. De kaartjes worden afgescheurd en aan Janine (Canadese) gegeven die ze angstvallig bij zich houdt. Bang ze te verliezen, deze zware taak drukt op haar schouders! De volgende dag blijkt dat dit slechts toegangskaarten voor het bootstation zijn waardoor zij als nog in het water belanden.

Wij reizen 1^ste klas wat natuurlijk logisch is als je ontwikkelingswerk doet. Helaas géén restaurant, bar of jacuzzi. Wel de beschikking over een hut waardoor wij de nacht zacht en horizontaal door konden brengen. Na 13 uur is de ponton inzicht.

Pirajapur is een klein dorp en tevens district in het zuidwesten van Bangladesh. Het aantal inwoners is 40.000 en dus een klein district.

Wij zijn hier vanwege een werkbezoek. Gedurende de inductie periode krijgt een ieder de kans om één of meerdere volunteers te bezoeken op hun woon/werkplek.

Het ziekenhuis waar beide werken de daar aan verbonden scholen en een school in een afgelegen gebied en enkele inwoners zijn de te bezoeken plaatsen. Daarnaast wordt er veel tijd in geruimd voor eten en chatten. Kortom een echt werkbezoek.

Elk bezoek gaat gepaard met een uitgebreide gastvrijheid. Je krijgt dus thee koekjes en als je rond het middaguur ergens komt wordt de tafel gevuld met allerlei lekkernijen.

Ondertussen verontschuldigt men zich, er wordt door de gastheren en dames niet gegeten het is tenslotte Ramadan.

De scholen hebben niet dezelfde faciliteiten en uitstraling zoals wij dat gewend zijn. (zie foto)

Het enthousiasme van de kinderen is er gelukkig niet minder om. Wij zijn vreselijk interessant en één jongetje vraagt zelfs om handtekeningen, heb ik hem dus maar één van mijn visitekaartjes gegeven en dat vond hij prachtig. ( voor meer foto’s)

Het plaatselijke huishouden varieert nog al, een bezoek aan een familie stond dan ook op het programma. In hulpprogramma’s wordt vaak gesproken over gezinsbeperking, in een land als Bangladesh is dit géén overbodige luxe. Een bezoek aan een familie gaf een aardig plaatje over de nog altijd bestaande situatie. Een moeder, ik schat haar jonger dan 30, was net bevallen van haar 8^ste kind. Het huis was echter niet veel groter dan 5 bij 5 daarbij leven deze mensen op het minimum. Voorbehoedsmiddelen zijn er wel maar nog niet tot alle lagen van de bevolking door gedrongen.Vader werkt en zodra 1 van de kinderen oud genoeg is dan helpen ze mee of worden riksja rijder. Wees niet verbaasd als een kind van 13 je rond rijdt terwijl hij nauwelijks bij de trappers kan komen. Alles wat geld op levert is nodig voor het huishouden….. helaas gaan daardoor de kinderen niet naar school. Als ze wel naar school gaan is het vaak alleen de basisschool en dan gaan ze werken.

De vrouw heeft in deze samenleving weinig invloed. De vader is de belangrijkste in het gezin, dan komt de oudste zoon, vervolgens de eventuele andere zonen, dan volgt de koe want die is belangrijk voor de inkomsten en dan komen de vrouwen.

Echter als er geld geleend wordt aan mensen dan wordt dit altijd aan de vrouwen gedaan. Zij hebben bewezen betrouwbaar te zijn en daarnaast is dit een mogelijkheid om de vrouwen meer aanzien te geven.

De multifunctionele samenleving/recycling:

Het huisvuil wordt hier op straat gegooid op de daarvoor bestemde plaatsen. Vaak te herkennen aan een vuilcontainer die naast de berg afval staat. Dan begint het recycling proces. Als het nog eetbaar of brandbaar is dan is er een herbestemming. Eerst komen de daklozen om de nog bruikbare spullen er uit te halen veelal brandbaar of oude plasticflessen die nog gebruikt kunnen worden. Vervolgens verschijnen de honden afgewisseld door kraaien die zich laven in dit zojuist geopende restaurant. Het afval is ondertussen gereduceerd tot minder dan 25% van de oorspronkelijke hoeveelheid. Als laatste komen de vuilnismannen wat vaak ook vrouwen zijn en wordt het resterende weggehaald. De vliegen doen zich te goed aan de over gebleven smurrie. Erg efficiënt, nu nog een oplossing voor de stank en het proces is compleet.

Een voetbal of cricketveld kan je ook gebruiken om je geiten op uit te laten, vinden ze heerlijk dat gras. Het veld wordt er wel iets minder op maar het plezier van het spel gaat daarmee niet verloren. Wees niet verbaasd om midden in een woonwijk koeien de tuinen af te zien struinen want dat gras is voor en van iedereen.

Het mooiste moment was na een dag van hevige regenval een grasveld stond onder water een mooie gelegenheid om je eend uit te laten. Met een touwtje om zijn nek kon hij zijn aangeboren behendigheid van drijven op het water een nieuwe impuls geven.

P.S.

1-november vertrek ik naar Rangamati, dit schijnt de mooiste plek te zijn van Bangladesh. Ik heb het dus erg goed getroffen en een ieder is jaloers. Daarvan komt het volgende verslag!