20-december-2004;

Bandarban 5.30 uur

Voorzichtig breken de eerste zonnestralen de flarden mist die als vriendelijke geesten het heuvellandschap een nog altijd spookachtig uiterlijk weten te geven. Het is verkwikkend zo vroeg in de ochtend. Langzaam komt de dag opgang, niet alleen de eerste vlagen licht maar ook de eerste geluiden nemen van lieverlee in kracht toe. Op dit soort momenten realiseer je waarom je een vroege vogel wordt genoemd door de nachtvlinders die dit soort momenten niet kennen mits ze het niet te bont hebben gemaakt.

Vanaf het balkon van het Prajatan hotel sta ik te genieten van de omgeving. Aan de ene kant verspreidt het woud zich zover als mijn oog reikt. Ik weet zeker dat het daarna niet stopt! Honderden kleuren groen onderbroken door hier en daar metalen en later rieten daken. Aan de andere zijde kijk ik uit op het begin van Bandarban. Het leven is mooi! Rangamati is mooi! En vandaag is Bandarban nog mooier.

Moungda komt binnen gelopen we gaan voor 3 dagen naar het regio kantoor in Bandarban ga je mee? Hmmm, wat hier dus zoveel als ja betekent, fantastisch even weg. Na het fiasco met sinterklaas ben ik in de stemming voor enig ander vertier. Weliswaar houd ik nog enige behoudendheid, dit is tenslotte Bangladesh en plannen zijn er maar worden ook regelmatig veranderd.

Vroeg in de ochtend worden wij opgehaald met de auto van de zaak die van een dusdanig kaliber is dat de vraag:”Wat is ontwikkelings samenwerking?”, in ieder geval niet op dit soort momenten gesteld moet worden.

Via Chitagong en de weg naar Coxs Bazar draaien wij uiteindelijk weer de Hill Tracts in. All foreigners….. het klinkt bekend en na de nodige formaliteiten droppen wij onze bagage in het Prajatan hotel en gaan voor de lunch naar een heuvel die een restaurant blijkt te herbergen, het uitzicht is werkelijk alles zeggend.

In het regiokantoor wordt er een meeting belegd,  Er zijn een aantal zaken niet volledig in de haak en om die reden is er ook iemand van de financiële afdeling meegekomen om orde op zaken te stellen. Er blijkt gefraudeerd te zijn! Het gaat om een zeer laag bedrag en het is de 1^ste keer, maar voor de deelnemers betekend dit overplaatsing naar een ander district en dus voortaan 4 uur extra reistijd per dag zonder vergoeding van kosten.

De 2^e dag staat volledig in het teken van veldbezoeken. Aangezien er gezegd is dat wij niet buiten Bandarban komen, mogen de bideshi’s eindelijk het vrije veld in zonder toeziend oog van militairen of politie.

In het 1^ste tribal dorp dat wij bezoeken is water & sanitation aangelegd 

Wij maken extra gebruik van onze toegestane vrijheid door interessante vragen te stellen en zodoende naar de oorsprong van het GFS watersysteem te kunnen wandelen 

Een redelijk heftige klim en daling maar fantastisch om in dit gebied rond te lopen.

Uiteraard wordt het bezoek afgesloten met een korte meeting in de tempel die ook als dorpshuis fungeert.

Het watsan project gesponsord door Water-aid geeft niet alleen geld voor vers drinkwater, maar zorgt tevens voor betrokkenheid van de dorpelingen. In een aantal ontmoetingen wordt het project voorbereid. In 1^ste instantie moet er een dorpsraad worden gekozen die uit verschillende personen bestaat: ouderen en jongeren, mannen en vrouwen, “relatief” rijken en armen. Een gemiddelde afspiegeling van het dorp. Ten 2^e wordt er een bankrekening geopend er moet namelijk geld worden ingezameld en een verdeelsleutel worden bedacht hoeveel iedereen gaat betalen. 5% van de totale kosten moeten door het dorp worden opgebracht dit is ongeveer 15.000 taka. Een erg goede zaak hiermee wordt het hun watersysteem waar ze zelf een bijdrage aan hebben geleverd, de dorpschef vond dit ook géén enkel probleem hij was apentrots.

In de voorbereidende gesprekken worden getekende kaarten gebruikt om te laten zien hoe hun dorp er uit kan zien als je aan hygiëne doet.

Ten 3^e wordt er schoonmaak dag gehouden en moeten alle huizen zijn voorzien van een toilet voordat aan de uiteindelijke werkzaamheden wordt begonnen. Uiteraard hebben de dorpelingen in de aanleg ook een taak.

 Later op de dag een 2^e tribal dorp bezocht!

Hier was het zo geheten CHOLEN (Bangla voor: “Laten we gaan!”) project aan de gang. Er is weliswaar wel onderwijs voor alle inwoners van Bangladesh echter voor de tribals is er een probleem. Het onderwijs wordt gegeven in de nationale taal Bangla! De tribals spreken echter hun eigen taal Chakma, Marma, Tripula in totaal zijn er 11 verschillende.

Slechts 12% van de mannen en 8% van de vrouwen uit de Hill Tracts kunnen lezen en schrijven.

Dit project zorgt voor onderwijs in de dorpen waarbij er een leraar (meestal juf) in het dorp wordt geplaatst die de lokale taal spreekt.

Ook hier wordt een dorpsraad vergadering gehouden.

Het project was helaas afgelopen. De kosten per maand zijn 2.000 taka en hoe dat op te lossen! Er wordt besloten om op het veld achter extra groenten te verbouwen en die te verkopen op de markt! Één ding is duidelijk onze kinderen hebben onderwijs nodig!

Na een enerverende dag nemen wij afscheid  met de uitdrukkelijke boodschap om weer zosnel mogelijk terug te komen.

Ja! Dit is ontwikkelings samenwerking!

 P.S. Het mogen duidelijk zijn dat ik behoorlijk onder de indruk was van deze 3 dagen ik hoop mede dankzij de grote hoeveelheid foto’s een idee te hebben kunnen geven hoe het er aan toe gaat!

P.S.S. Vandaag (21-dec) reis ik af naar Dhaka om daar met de andere volunteers kerst te vieren! Ben ergens rond de jaarwisseling weer thuis(terug in Rangamati).

Heel fijne feestdagen!