21-mei-05,

……. leg mijn vermoeide hoofd op mijn handen ter compensatie van de hard houten planken. Er staat nauwelijks wind, de elektra is weer eens weg, verkoeling is niet te vinden. Ben voor mijn gevoel 5 kilo lichter en ik stink. Twee bananen compenseren de lege maag, water dat zou lekker zijn. Water en schone droge kleren.

“Pani” wordt er luidkeels geroepen, en alsof dit onze laatste redding is ontstaat er een euforisch gevoel.

Wij achterover liggend belast met alle mogelijke gevolgen en doemscenario’s worden aangenaam verrast door de technicus die, slechts ondersteund door zaklamp, het probleem wist te verhelpen.

Het is donker! Tijd voor de wasbeurt.

De mee gebrachte handdoek wordt niet alleen gebruikt om je af te drogen. In eerste instantie ligt de functionaliteit bij het creëren van enige privacy. Ondanks de donkere nacht worden de edele delen, tijdens het waterfestijn, bedekt gehouden. Ik niet volledig passend in het plaatselijke protocol, beschermd door omringende huizen en de donkere nacht, besluit de absorberende kwaliteiten van het mee gebrachte katoen uit te stellen tot het moment waarop deze het meest noodzakelijk zijn. Het water is verfrissend, doch het genot is mede door mijn afwijkend optreden minimaal. Het is heerlijk, het is koel maar de volgende keer houdt ook ik de handdoek om, droog word je wel door de wind.

Het is 5.00 uur de dageraad is begonnen en de dag lacht me toe.

Deze vroege vogel is niet de 1^ste, het dorp straalt bedrijvigheid. De dag wordt bepaald door de zon als het licht is kan het werk beginnen.

De vrouwen traditioneel met mand op de rug,

gaan op weg naar het land of de markt. De vrouwen zijn de harde werkers.

Laat op de avond nadat de maaltijd en de vaat zijn gepasseerd, de mannen nog zitten te chatten, wordt er water gehaald als voorbereiding op de nieuwe dag. En passant ook nog aan de persoonlijke hygiëne denkend komen zij dan ook als laatste fris en met water terug. Nog even de slaapplaatsen gereed maken, wij kunnen rusten de vrouwen volgen daarna. Als wij opstaan, zijn zij druk in de weer, de vloer wordt gepoetst, het ontbijt bereidt, er is genoeg te doen de dag is voor hen allang begonnen.

Na het ontbijt, bestaande uit het overgeblevenen van de vorige avond, volgt de bespreking met de dorpsraad. Ze zijn meer dan tevreden weliswaar heeft het hele proces van de eerste besprekingen tot de installatie ongeveer 3 jaar geduurd, het resultaat mag er wezen.

Terug naar Bandarban. Onderweg bezoeken we nog een dorp. Negentien keer een beek oversteken was mij verteld, er wordt mij geadviseerd de schoenen achter te laten, hier had ik niet opgerekend. Op blote voeten waden wij door de verschillende passages.

De tocht is lang, de lucht is heet, het water verfrissend. Aan het eind volgt een straffe klim gevolgd door kleine hete steentjes die het gevoel in de voeten op een onprettige manier laten terug keren. De Bidesh en vooral zijn voeten zijn duidelijk niet, of in ieder geval niet meer, gewend aan dit soort omstandigheden. In het dorp genieten de kinderen van hun nieuw verworven omstandigheden.

Ondanks ons strakke tijdschema worden alle plaatselijke beleefdheden nauwkeurig gevolgd. Wij gebruiken de lunch. Ik ondertussen dusdanig verhit, beperk het tot water en een handfan, en tracht op deze manier de lichaamstemperatuur terug te dringen.

Voor de terugweg worden mij een paar slippers aangeboden die ik dan ook gretig in ontvangst neem. De weg is hetzelfde, maar de beek is niet meer echt verfrissend.

Later blijkt dat deze dag het kwik de 40˚heeft gehaald.

Om 19.00 uur val ik uit geput op bed. Het is nog steeds heet, de elektra weer eens zoek. Voor mij géén diner, water en rust is wat ik nodig heb en dat zal ik krijgen.

In de ochtend een laatste inspectie. Hier is de constructie van de installatie in volle gang. Te midden van het bos en op één van de heuvels wordt de verzameltank gebouwd.

 Het werk had allang klaar moeten zijn maar door een verkeerde berekening zijn de verkeerde buizen geplaatst. De diameter is te groot, dus blijft er te weinig waterdruk over om ook daadwerkelijk het dorp te bereiken. De omstandigheden om te metselen zijn alles behalve ideaal te noemen.

Al het materiaal, stenen buizen cement, wordt met mankracht naar boven gebracht, vaak over meer dan 10 km van de weg met een stijging van enkele honderden meters.

Wadend door de stroom verder omhoog staan wij oog in oog met een kleine zwart gespikkelde slang. Het respect is voel en zichtbaar! Onze technicus, net als wij nog altijd op bloten voeten, deinst voorzichtig achteruit. “Very dangerous” wordt mij later verteld, alsof dat aan de lichaamstaal niet was af te lezen.

Een laatste klim

 en de inspectie kan beginnen.

Met de motorfiets terug naar Rangamati. Donderdag 18.10 uur ik loop mijn huis in vermoeit verhit maar voldaan. De richtlijnen betreffende de CHT zijn oprecht duidelijk en niet zo heel erg frustrerend, er zijn nog genoeg plaatsen waar ik heen kan en er is genoeg te zien en te doen.

Een prachtige week dat was het niets minder slechts meer.

P.S. Onderweg maak ik regelmatig hipshots opdat de personen niet in de gaten hebben dat zij worden gefotografeerd en die ik jullie niet wil onthouden