21-januari-’05;

Uitdagende bewegingen, enigszins obsceen. Handen schieten de lucht in. Het publiek reageert met gejoel en ritmisch klappen. De band speelt door. Uit volle borst wordt er mee gezongen. Het lawaai zwelt aan. Schouders geven een ongekende ritmiek aan, hoofden bewegen in tegengestelde richting. Er wordt gesprongen. Aangemoedigd door het laaiend enthousiaste publiek worden de bewegingen heftiger. Het zwoele van de tango, een paringsdans van tortelduiven, of liever het bronzig om elkaar heen bewegen van edelherten is slechts een beschrijving van het ritmisch bewegen. Nog slechts een fractie zijn de lichamen van elkaar verwijderd.  Toucheren ze? Als een ervaren buikdanseres glijdt het lichaam ritmisch naar beneden het ander blijft fier en uitdagend overeind.

Na de lunch komt Oshwarja (program manager Watsan) binnen gelopen, of ik zin heb om vanavond naar het diner te komen ter afsluiting van de 12 daagse training. Ik leg nog uit dat ik wel al mijn afspraken moet gaan verzetten maar als ik mijn uiterste best doe dan gaat dat wel lukken maybe!

Een standaard opmerking die hier veel wordt gemaakt bij het beantwoorden van een vraag!

Van 7-9 is de culturele avond, wat zoveel inhoud als muziek, zang en eten. Op dat moment weet ik nog niet dat ik een actieve rol zal spelen, op mijn gitaar.

Lal (program manager LGI) komt me ophalen en verteld dat we nog even moeten oefenen voordat we ten aanzien van de gehele Green Hill staf gaan spelen. Hoeveel nummers doe jij? Vraagt hij.

In Bangladesh kan je veel te laat komen en toch op tijd zijn, wij arriveren half acht en zijn meer dan een uur te vroeg.

Als kwart voor negen het dan uiteindelijk begint komt er eerst een stortvloed aan speeches van alles en iedereen dus ook van mij ik wens een ieder heel veel succes met hun taak en vertel ze hoe belangrijk hun werk in het veld is voor het uiteindelijke succes van Green Hill.

Dan breekt het feest los, er wordt muziek gemaakt op een soort van harmonica die je echter niet in beide handen of op de buik draagt.

Deze wordt op een tafel geplaatst met één hand bespeel je de toetsen met de andere beweeg je de balg heen en weer. De traditionele songs vliegen door de tent en een ieder zingt, soms vals, uitbundig mee!

In opperst vermaak wordt de 12 dagen training afgerond .

De rijstwijn en rijstbier die aan het begin op de tafels wordt geplaatst wordt in no time soldaat gemaakt. De stemming zit er goed in. Het management, zoals bijna overal gebruikelijk is, zit weer eens aan een eigen tafel wat voor mij een mooie gelegenheid is om een aantal mensen aan jullie voor te stellen

( foto  van L -> R, Moungda, Lal & Jatan “program director”).

De stemming stijgt het feest gedruis wordt heftiger en even later wordt er gedanst!

Nee niet zoals wij dat gewend zijn, dames die met dames dansen of heren die zoals in de vroegere jaren zeer hoffelijk een dame te dans vragen. Goh ik weet het nog de jonge jaren dat je voor het eerst een meisje te dansen vroeg in de hoop dat er een slowplaat werd gedraaid, opdat je avond dan zelfs nog beter kon worden dan vooraf gedacht.

Bangladesh een echte mannen wereld! Daar dansen de mannen. Als bronzig edelherten weten zij het publiek te enthousiasmeren.

Lal gooit één van zijn tribal songs ten gehoreen de zaal gaat opnieuw uit zijn dak. Hij heeft mij al gezegd dat we minstens 1 keer per week samen moeten gaan spelen. Dus Paul & Dick wellicht kan ik jullie over een 2-tal jaren nieuwe tribal songs leren.

Dan is het moment dat de bideshi wordt gevraagd zijn kunsten te vertonen. Ik speel mijn favorieten Suzan & Duncan op speciaal verzoek van Lal wordt de Bangla blues ten gehore gebracht. Als ik echter eindig met “Het is een nacht” gaat de zaal op zijn kop. Die Hollandse songs zijn zo slecht nog niet.

Het feest wordt afgesloten met eten.

( foto, van L -> R, Upal “program manager finance”, Tuli “office manager”, Oshwarja, Thowai “district program manager Bandarban” en de laatste is de trainer van WaterAid.)

Ook dit is gebruikelijk geef je een feest begin niet met eten en achteraf met een gezellige borrel want je gasten zullen direct na het eten verdwenen zijn. Stop ze dus wat toe als snack waardoor ze zich niet armzalig voelen en bewaar de maaltijd voor het eind. Succes verzekert!

Morgen is het Eid! 2 maanden na het ramadan feest is er opnieuw een feest. Dit keer het ritueel slachten van koeien. Al een week lang schijnen er uitzendingen te zijn op de TV hoe je dit moet doen. Vooral vanuit hygiënisch oogpunt! Volunteers die vorig jaar rond deze tijd begonnen zagen bij aankomst in Dhaka een volledig bebloede stad! Niet erg prettig voor vegetariërs, en ook de Hindoes zullen hier ongetwijfeld een rot gevoel aan over houden.