11-februari-07

Het is 11 uur.

Het is om precies te zijn 11 uur in de avond.

De straat is leeg. Het is niet gewoon leeg het is angstvallig leeg.

Er is geen late truck, er is niet één taxi ook geen babytaxi, zelfs de bedelaars en de daklozen die op dit uur van de dag nog altijd bezig zijn hun laatste inkomsten en eten bij één te scharrelen, zijn er niet.

De straat is leeg, het is angstvallig leeg.

Het is 4 uur.

Het is om exact te zijn 4 uur in de ochtend.

Nog altijd is de straat leeg, beangstigend leeg.

Je ziet nog wel een verdwaalde hond of rat maar verder is de straat leeg.

Mijn vlucht van Londen naar Dhaka ging voorspoedig. Een kleine 9 uur vliegen en ik was er alweer klaar voor om mij volledig in het Bangladese straatleven te begeven. Om volledig het over bekende straatleven, met al zijn lawaai en vervuiling, te absorberen. Ik ben er klaar voor denk ik nog wanneer op het vlucht informatie scherm de naam van Madras verschijnt. Wanneer het miniatuur vliegtuigje op mijn scherm een onverwachte draai van rond de negentig graden vertoond realiseer ik me dat ik er wel klaar voor ben maar Dhaka nog niet. De gekke Hollander wordt voorlopig nog geweerd. Een kleine dertig minuten later wordt het bevestigd: “This is your captain speaking…” Ik had het al begrepen, gelijk een jaar geleden toen moeders en Niels op bezoek kwamen, er is dichte mist. Nog twee uur te gaan en dan zullen wij landen in Madras, India.

Alles is geregeld maar al met al duurt het vreselijk lang, paspoorten inleveren, lijsten invullen, in een bus om enige uren later lokale tijd rond vijven in de morgen, de minibar te plunderen van het vijf sterren hotel en daar later ook de rekening voor gepresenteerd te krijgen.

Om 12.30 gaat de telefoon een ieder wordt door de receptie van het hotel gewekt. Nog anderhalf uur en dan worden we verwacht klaar te zijn voor vertrek. Ik neem mijn laatste echte warme douche, geniet van het lunch buffet en maak mij klaar voor de volgende fase van de reis. Als ik ’s avonds om 20.00 uur in de rij sta bij de Bangladese douane begint mijn rug, het lange wachten en hangen van de afgelopen acht en twintig uur, weer te geven in irritante prikkelingen die gestaag door de benen schieten.

Alamgir bhai onze chauffeur, heeft min of meer het zelfde procédé gevolgd. Hij staat voor de tweede keer op de luchthaven om mij op te pikken. Het weerzien is hartelijk, vriendelijk en ik wordt ingelicht over de situatie in Bangladesh.

Onze vertraging zorgde ervoor dat ik de zojuist opgeheven blokkade ben ontlopen. Het is er de afgelopen dagen weer hard aan toe gegaan. In het vliegtuig melde het BBC nieuws verschillende rellen gevechten en doden. Het is er in de afgelopen zes weken niet beter op geworden. De oppositie partij is het nog altijd niet eens met de aanstelling van de interim regering er wordt nog volop gedemonstreerd en geblokkeerd.

De volgende dag meld ik mij op kantoor. Wordt door een ieder hartelijk verwelkomt en de vraag wanneer ik daadwerkelijk ga beginnen wordt al snel door Shahana onze Land Directrice ingevuld. Wat dacht je van aankomende zondag vraagt ze mij? Lijkt mij een goed plan, zeg ik bijna breed lachend. Vijf dagen de tijd voor andere dingen.

Ik gooi mij volledig op de in november gestarte studie. Over drie dagen moet ik weer wat inleveren en er is nog genoeg leeswerk te verrichten, waren het alleen maar kennis nemen van de onderwerpen en in ieder geval een idee te hebben waar de verschillende vragen over kunnen gaan.

Het is zaterdag laat in de middag en de telefoon gaat.

De noodtoestand is afgekondigd en er is een avondklok ingesteld.

Tussen 23.00 en 05.00 mag niemand zich op straat bevinden.

Dit lijkt mij enigszins onmogelijk.

Ik denk aan de riksja rijders die normaal gesproken slapend op hun bezit de nacht door brengen.

Ik denk aan de straat kinderen en zwervers die in hoekjes van portieken de warmte opzoeken om vervolgens door de verschillende bewakers weer de straat op te worden gesmeten.

Het kan niet en het mag niet, de straat is tussen 23.00 en 5.00 verboden gebied, hij is leeg angstvallig leeg.

De interim regering, welke in oktober was aangesteld, om de verkiezingen gepland voor 22 januari op een eerlijke en neutrale manier te organiseren wordt op geheven. De oppositie partij die gedurende de laatste maanden systematisch hartals en blokkades organiseerde, heeft bereikt wat het wilde bereiken.

Er wordt in overleg met beide grootste partijen in Bangladesh een nieuwe interim regering aangesteld. Er wordt gesuggereerd, dat de USA, UK en de EU hebben gedreigd. Als er geen eerlijke verkiezingen in Bangladesh komen, zij alle handel met Bangladesh zullen afbreken.

Bangladesh is niet alleen afhankelijk van giften voor ontwikkelingssamenwerking maar vooral van de handel die met Europa en Amerika wordt gedreven.

De avondklok wordt binnen een week weer opgeheven maar de noodtoestand blijft van kracht.

De nieuwe interim regering komt met nieuwe wetten:

Ø      Politieke activiteiten

1.      Alle demonstraties protestmarsen hartals etc zijn niet veroorloofd gedurende de noodtoestand.

2.      Optochten voor religieuze, sociale of bestuurlijke redenen mogen wel door gaan.

3.      Degene die deze wet overtreedt wordt voor vijf jaar in het gevang gezet.

Ø      Media

4.      De regering kan alle uitzendingen en publicaties weren die zich negatief uitlaten en provocerend zijn voor de interim regering.

5.      Als er toch gepubliceerd wordt kan de regering alle apparatuur in beslag nemen.

Enfin, de lijst gaat nog even door en heeft in totaal 27 nieuwe regels. Het moge duidelijk zijn dit gaat volledig in tegen de vrijheid van meningsuiting. Het gaat in tegen de basale rechten van de mens.

De nieuwe regering is druk bezig de bezem door het systeem te raggen.

Heb je geen rijbewijs of geen papieren van de auto dan wordt je van de straat gehaald. Het effect is te zien de files die standaard in de stad aanwezig zijn nemen drastisch af.

Heb je geen officiële winkel of huis dan wordt deze plat gegooid. De 1001 kraampjes die overal in het land te vinden zijn, zijn gereduceerd tot… niemand weet het. Wel hoor ik van vrijwilligers dat hun persoonlijke verkoper, hun persoonlijke fruitkraampje al dagen gesloten of gewoon weg is.

In de Hill Tracts wordt alle mobile telefoon verkeer geweerd. Heb je een winkeltje opgezet alwaar mobiel kan worden gebeld dan is het nu gesloten.

Dit is natuurlijk allemaal erg aardig en uiteraard is het heerlijk dat er minder files zijn in Dhaka maar wat is er gebeurd met de kleine man die zijn eigen business was gestart om geld voor zijn familie bij één te brengen.

Heeft hij geen inkomsten meer? Moeten hij en zijn familie van af heden gaan bedelen of zelfs nog erger gaat de criminaliteit de komende maanden toenemen.

Vaak zijn dit neven effecten van dit soort maatregelen. Mensen die proberen op een eerlijke manier, zelfs al is het niet volledig volgens de regels, te overleven worden door het nieuwe systeem uit gestoten. Gaan deze maatregelen de armoede bevorderen? Ik ben er bang voor.

Ik moet echter toegeven dat het er op dit moment nog niet zo slecht uit ziet. De regelgeving is niet alleen gericht op de kleine man. Ook de grote man is de sigaar!

De nieuwe regering heeft de anticorruptie commissie gevraagd hun ontslag in te dienen. Volgens de wetgeving is dit niet mogelijk. Maar ook zij hebben zich neer gelegd bij het verzoek en 75% van de commissie is op gestapt. De andere zullen wellicht snel volgen.

Ook de grote man is de sigaar! De afgelopen week zijn een kleine twintig kopstukken uit de vorige regeringen op gepakt. Een aantal voormalige ministers en adviseurs van beide grote partijen zitten in het gevang. De aanklacht is eenvoudig corruptie en stelen van het land. In sommige plaatsen werd er zacht gejuicht door de bevolking die zag dat een hoge functionaris in de avond en nacht van zijn bed werd gelicht.

Aangezien ik voor bijna alles wel een oplossing of idee heb, zoals jullie dat van mij kennen, is ook hier de oplossing naar mijn idee simpel.

Dr. Yunus! Dr. Mohammed Yunus moet volgens mij een politieke partij oprichten. Dr. Yunus heeft het afgelopen jaar de Nobel prijs voor de vrede gekregen. Hij heeft het systeem van microkredieten bedacht. Hij heeft economie gestudeerd en heeft oog voor de kleine man.

Hij wil wat doen voor zijn land en voor de wereld.

Hij wil de armoede uitbannen!

Zijn er dan geen andere mensen die de zelfde idealen hebben als hem? Jazeker, die zijn er. Er zijn gelukkig ook vele mensen in Bangladesh die niet corrupt zijn, die trots zijn op hun land en het willen helpen in de voortgang van de oh zo moeilijke ontwikkeling.

Er is één groot probleem de machtsblokken van de twee grootste partijen die overigens beide alleen maar macht willen en hun zakken willen vullen moet worden doorbroken.

Dr. Yunus kan dat. Heel Bangladesh is zo trots op de man die het afgelopen jaar de Nobel prijs naar Bangladesh wist te brengen. Terwijl ik dit schrijf schieten de tranen in mijn ogen, je had het moeten zien afgelopen jaar de bevolking op straat met opgeheven hoofd. Trots was er van af te lezen. Er werd mij gevraagd of ik wist wie Dr.Yunus is? Ik kan je vertellen het winnen van de wereldbeker voetbal was afgelopen jaar slechts een troostprijs.

Ik ben niet de enige die er zo over denkt er wordt in de kranten volop gespeculeerd. Iedereen stelt de zelfde vraag aan Dr. Yunus: gaat u zich met de politiek bemoeien?

Ik hoop dat hij hierop met ja gaat antwoorden.

Ik hoop dat hij hetzelfde succes mag hebben wat we met Mooi Alkemade hadden bij de eerste verkiezingen. De voortekenen zijn goed. Bangladesh is op de weg terug.