3-september-‘06

Mijn ondertussen redelijk lange haar wappert in de wind.

Niet dat er geen goede kappers zijn. Het beroep van barbier wordt veelvuldig uit geoefend. Met een normale prijs van twintig taka kunnen ze ook zeker niet duur genoemd worden.

Nee, daar ligt het niet aan.

Misschien is het wel het jongensachtige, het avontuurlijke wat de kop op steekt en wat zich uit.

Het geluid van de motor is duidelijk aanwezig. In een hoog gierend tempo slaat de schroef door het water.

De platte polyester bak stuitert over de kleine golven.

Het is ochtend. De zon verwarmt de omgeving maar de snelheid koelt deze weer af. Het hoofd nog niet hersteld van de vorige dag, is blij met de frisse wind. Een zonnebril was handig geweest. Niet vanwege de zon maar meer vanwege de wind.

De ogen worden droog, het haar staat strak achterover.

Terug in Bangladesh aangekomen begint er een drukke periode er zijn nog 17 weken te gaan en dan is mijn baan in Green Hill voorbij. Door de hartal zijn alle meetings verschoven. Sarah en ik zijn de enige die op de bewuste dag in Dhaka zijn. De rest is thuis gebleven. Ik overleg met onze landsdirectrice en beloof haar over tien dagen terug te komen. Er is namelijk een workshop veiligheid gepland en ik ben één van de vrijwilligers die daarin participeert.

In die zelfde week hebben we nog twee andere meetings. Sarah komt ook dus goed gemutst spring ik weer in de bus naar Dhaka.

Ook heb ik een afspraak met iemand van de Britse ambassade gepland. Zij zijn willens om een project van Green Hill te sponsoren. Ondertussen heb ik redelijk wat contacten opgebouwd maar die met personeel van de Britse ambassade zijn wel het mooiste. Één van de diplomaten die ik hier in Rangamati heb ontmoet is uitgelopen tot een regelmatig bezoek in Dhaka. Hij heeft het werk van Green Hill kunnen aanschouwen en is erg enthousiast. Via hem ben ik in contact gekomen met andere. Sinds het begin worden de zaken altijd onder het genot van een biertje besproken. Een techniek die ik mijzelf eigen heb gemaakt en die door allen wordt gewaardeerd. De meeste van mijn besprekingen zijn niet in de ambassades maar in de bar.

Opnieuw is het hartal ik overleg met mijn baas en besluit in Dhaka te blijven. Ondertussen ben ik druk bezig met het schrijven van het evacuatie plan voor VSO Bangladesh. Na de veiligheidsmeeting bied ik aan om het plan uit te werken, wat ten zeerste wordt gewaardeerd.

Na bijna twee weken in Dhaka zit ik in de bus terug er zijn nog 14 weken te gaan.

Ik heb een uitje met Mark. Mark is Canadees en geeft engelse les in Rangamati. Hij heeft in iets meer dan twee jaar tijd al vijfhonderd personen engels geleerd. Zijn reputatie groeit. Als iemand engelse les bij Mark heeft gehad worden zijn kansen op een baan ongeveer 80%. Mark spreekt uitstekend Bangla en in het begin heeft hij Rosie, Buddy en mij les gegeven.

Als een groep klaar is organiseert hij een uitje. Al meerdere keren heeft hij mij uitgenodigd. Deze keer ga ik mee. Met de boot het water op een picknick en naar de watervallen.

Het is heel gewoon om daar te douchen, maar in tegenstelling tot wat wij gewend zijn wordt er niet speciaal badkleding meegenomen. De senior groep is altijd in voor iets leuks. De rijstwijn vloeit optimaal en er wordt gelachen. Buddy en ik hebben weer verschillende uitnodigingen lopen als we na afloop gedag zeggen.

Ondanks dat ik vooraf had aangegeven niet bij de volgende veiligheidsmeeting aanwezig te zijn, wordt er een mail rond gestuurd door onze landsdirectrice, voor een nieuwe veiligheidsmeeting. Ik hoop dat Wilm ook aanwezig zal zijn staat er in de mail naar een ieder. Buddy spreekt mij hierop aan. Je wordt in Dhaka verwacht zegt hij, ze willen je erbij hebben. Ik nog altijd niet ongevoelig voor dit soort aanmoedigingen stap opnieuw in de bus. Er zijn minder dan 11 weken te gaan.

Naast de veiligheidsmeeting met VSO heb ik ook een ontmoeting met twee veiligheidsmannen van de Verenigde Naties. Ik heb ze in Rangamati ontmoet, verteld over het evacuatieplan wat ik aan het schrijven ben en gevraagd of ze er een keer naar willen kijken.

De ontmoeting opnieuw in de bar onder het genot van bier en lekker eten wordt het inmiddels bijna 20 pagina’s tellende plan van commentaar voorzien.

Ik krijg een hele waslijst met opmerkingen. Ik krijg prachtige verhalen over vreselijke situaties in Darfur. Enigszins beduusd van de lange lijst met opmerkingen vraag ik wat ze er van vinden. Heel niet slecht is het geruststellende antwoord.

Opnieuw terug naar rangamati. Ik word moe van het heen en weer gereis. Er zijn nog 10 weken te gaan.

In Green Hill zijn we bezig om het monitor en evaluatie systeem digitaal te maken. Niet alleen voor het hoofdkantoor, dat was vorig jaar al geregeld. Het is nu de bedoeling om alles digitaal te maken van af dorps niveau moet alles worden ingevoerd. We hebben enkele voorbereidende besprekingen, doen een veldbezoek om de dorpsinformatie te bekijken, verdelen het werk en gaan aan de slag.

Er zijn 9 weken te gaan als ik opnieuw in de bus zit voor Dhaka. We hebben een meeting voor onze programma groep. Alle vrijwilligers die met de inheemse bevolking werken zijn aanwezig.

De volgende dag heb ik opnieuw een bespreking dit keer met de Britse ambassade. Het onderwerp is opnieuw ons evacuatie plan. Na de opmerkingen van de mannen van de Verenigde Naties en na onze eigen bespreking heb ik verschillende aanpassingen gemaakt. Ik bespreek het met hun en er wordt beloofd het bij de hoogste veiligheidsofficier neer te leggen. Hij zal met de nodige opmerkingen komen.

Sarah inmiddels terug gekomen van haar bezoek aan Engeland bevoorraadt mij naast de nodige liefde ook nog met nieuwe sudoku puzzels, verse koffie, reis magazines en een gitaar boek met de vier meest aansprekende platen van Bob Dylan.

Met de vingers regelmatig in barree, wordt er weer het nodige eelt gekweekt.

Er zijn nog 8 weken te gaan als ik opnieuw de nachtbus naar Chittagong en Rangamati neem.

Met nog 7 weken te gaan heerst er stress in Rangamati. Ik heb namelijk bezoek. Dat is over het algemeen geen probleem, wij vragen een vergunning voor de desbetreffende personen en daarmee is de kous af. Ook deze keer is dat het geval. De normale procedures door lopen komen mijn gasten op vrijdag aan. Vrijdag en zaterdag is het weekend. Wij doen de gebruikelijke dingen. In de ochtend wandelen wij de Rangapani weg. Hoeveel keer heb ik deze tocht al niet gelopen. Elke keer is het anders, elke keer met andere gasten is er iets anders. Dit maal worden wij verrast door wegwerkzaamheden.

De mannen druk bezig met het verslepen van zand zijn slechts één van de aantrekkelijkheden onderweg. Het is ook marktdag dus vele inheemse zitten met de diverse gekweekte groentes langs de weg. De wandeling is prachtig. We gaan bij Kalindipur met de boot over. En dan naar het grootste boeddhisten klooster, opnieuw met een boot over bezoeken we het koningshuis van de Chakma koning. In de middag, wordt peda ting ting bezocht, voor een smakelijke lunch.

Als we met de boot terug varen richting de hoofdstraat realiseer ik dat dit misschien wel de laatste keer is dat ik dit doe. Het valt mij op dat ik anders naar de omgeving kijk. Ik geniet intens van alles wat ik zie en ik weet dat ik het zal gaan missen.

De namiddag gaan we naar Mark. Wij zijn meer dan welkom in zijn klas. Altijd als ik bezoekers heb dan gaan we naar de klas. Mark verteld zijn leerlingen op een gegeven moment komen er bideshi’s binnen en dan hebben we praktijk les. Bereidt maar vragen voor want je hebt ze dan nodig.

De klas is altijd erg leuk. Mijn bezoek is speciaal. Dit weekend heb ik namelijk een diplomaat op bezoek, van de Britse ambassade. Samen met zijn vriendin is hij gekomen voor een weekendje Rangamati. Ik nodig altijd iedereen uit om langs te komen. Ze kunnen bij mij slapen en ik organiseer het programma. Hij is de eerste die ook daadwerkelijk op de uitnodiging in gaat. In Rangamati is een ieder altijd een beetje hyper als ze weten dat er een diplomaat aanwezig is. In Mark zijn klas is dat anders. Zijn leerlingen vinden het prachtig. Vanavond is er een senioren groep. Na de gebruikelijke les komt één van de mensen naar ons toe of we naar de watervallen zijn geweest, is zijn vraag. "Nee" is ons antwoord. Je moet het gezien hebben zegt hij, ik heb een speedboot morgenochtend gaan we.

Moet ik een escorte regelen? "Nee" zeg ik we zijn terug voordat ze weten dat we weg zijn. En zo geschieden.

Mijn haar wappert in de snelheid van de boot. Wij stuiteren over de lichte golven. Mijn hoofd nog niet volledig wakker is blij met de verworven frisheid. Mijn maag nog altijd de hoeveelheid rum, whisky en rijstwijn verwerkend heeft er meer moeite mee. De watervallen liggen er prachtig bij.

Binnen 20 minuten zijn we er.

We genieten van de watervallen en de snelle tocht.

In anderhalf uur tijd zijn we weer in mijn huis.

Ondertussen zijn ze op het districtskantoor van de politie ook wakker geworden.

Wellicht op zondag ochtend lopen ze alle vergunning nog eens door en komen tot de conclusie dat mijn gast een diplomaat is. Er breekt stress uit.

Op zondagochtend lopen ze het kantoor van Green Hill binnen en vragen waar hij is. Geen idee is het antwoord van onze mensen hij is met Wilm mee en slaapt bij hem. Niet wetende wat te doen met dit antwoord gaan ze weg. In de avond na de nodige bieren en een borreltje op mijn balkon verlaten mijn gasten Rangamati. Het was opnieuw een prachtig weekend met gasten. Maandagmorgen komt er opnieuw politie naar Green Hill. Waar mijn gast dan wel niet is. Die is allang vertrokken wordt er gezegd. Waarom heeft hij geen auto, waarom neemt Wilm hem mee in die over gevaarlijke baby taxi’s. Heeft Wilm eigenlijk wel een werk vergunning en of ze die kunnen zien. Dezelfde dag wordt er gebeld naar Liva onze telefonisten, wie Mark is en wat hij doet in Rangamati.

Zij antwoord, "ik ken geen Mark" goedemiddag en legt de telefoon neer.

Het moge duidelijk zijn er is stress. De regering heeft speciale regelingen. De mensen die voor de VN werken mogen nergens zonder escorte heen. Voor diplomaten wordt hetzelfde geregeld alles onder begeleiding. De regering wil laten zien hoe gevaarlijk het is in de Chittagong Hill Tracts. Zij moeten namelijk kunnen verklaren waarom er zoveel militairen en politie nodig is om alles en iedereen te begeleiden.

Ik werk hier nu bijna twee jaar. Het is hier zo immens gevaarlijk in Rangamati dat ik daar wellicht later nog een trauma aan over ga houden. Mijn moeder, Marian, Niels en Erik zullen wellicht hetzelfde zeggen, het is echt vreselijk gevaarlijk in Rangamati.

Dit weekend is er een Britse diplomaat die ook het echte Rangamati heeft gezien. Hij heeft thee gedronken bij de plaatselijke bevolking thuis, heeft met velen mensen gesproken, is uitgenodigd en heeft genoten van alles wat Rangamati te bieden heeft. En gevaarlijk is het zeker niet en daar is de plaatselijke commissaris niet blij mee.

Dit soort informatie mag vooral niet naar buiten komen.

Er is stress.

Zijn wij dan de regels ontlopen. Welnee, mijn gast heeft bij de regering en de Britse ambassade aan gegeven dat hij naar Rangamati ging. Op de vergunning die hier is afgegeven staat duidelijk vermeld dat hij een diplomate pasport heeft en een diplomate visum. Niemand verwacht echter dat via mij of Green Hill een vergunning voor een diplomaat wordt aan gevraagd. En omdat niemand echt leest hadden wij een prachtig weekend zonder grijsblauwe of zelfs groenbruine mannen.

Nog slechts 6 weken te gaan en dan is het in Rangamati voorbij.

Bij dezen een overzicht voor de dan komende periode.

Tussen 10 en 12 oktober ga ik met al mijn spullen naar Dhaka.

Op 14 oktober reis ik per nachtbus naar Siliguri in India.

Daar neem ik een jeep naar de grens met Nepal.

Het is de bedoeling om over land naar Kathmandu te gaan.

Op 24 oktober komt Sarah per vliegtuig naar Kathmandu.

Gezamenlijk gaan wij naar Tibet.

Op 14 november vliegen wij terug van Kathmandu naar Dhaka.

Ik ben dan voor 2-3 weken bezig op het VSO kantoor met veiligheidszaken en het evacuatie plan.

Tussen 28 november en 2 december vlieg ik naar Nederland.

Nu bijna 2 jaar weg begin ik ook steeds meer verlangen te krijgen om een ieder van jullie weer te zien. Het zal echter voor een korte periode zijn want tussen 3 en 7 januari 2007 vlieg ik terug naar Bangladesh.

Ik ga voor 6 maanden op het kantoor in Dhaka werken als zogehete programma kantoor vrijwilliger. Mijn taak bestaat dan uit het door lopen van alle staf functies, financiële procedures en personeelszaken.

Ik ga dan voor 6 maanden samenwerken met de landsdirectrice.

1 juli 2007 is het gedaan. Sarah is ook klaar op 1 juli 2007. Wat er dan gebeurt, weten we niet maar daar komt vast een antwoord op.

“The answer my friend is blowing in the wind”

Ik ga nog éénmaal komen met een verhaal op de website.

Dit zal rond 10 oktober zijn voordat ik afreis naar Nepal en Tibet.

Vind ik het schrijven dan niet meer leuk. Nee, het tegenovergestelde.

Momenteel ben ik elke dag heel druk met schrijven. Aangemoedigd door verschillende van jullie ben ik aan mijn boek begonnen. Er zijn 120 pagina’s af en ik hoop alles voor half oktober af te krijgen……wie weet wordt het ook nog uitgegeven.

“The answer my friend is blowing in the wind”

Ik ben ondertussen bezig met afscheid nemen van mijn prachtige woonplaats.

Bij dezen ook voor jullie één van de laatste uitzichten over mijn balkon.

Geniet er maar van!

Kus,

Wilm