30-juni-‘06

Zonnestralen glijden over het bed. Het gordijnloze raam van de pelgrimshut transporteert het zonnig ochtend gloren één op één door aan het innerlijke van de hut. Het frivole lijnen spel wekt mij, of is het vrolijk klinkende ochtendlied der vogels de eerste aanleiding voor mijn herrijzen van uit de oh zo vertrouwde schemerzone. De zonnestralen schuiven langzaam omhoog en kietelen over mijn gezicht. Op het moment dat de werkelijkheid van deze speelse en inmiddels in intensiteit toegenomen frivoliteit ook mijn bewustzijn bereikt spring ik als door een hond gebeten op. Ik kijk uit het raam, de hersenen hadden deze conclusie reeds getrokken, realiseer ik mij op het moment dat ik naar een strak blauw hemel staar lichtelijk onderbroken door enkele witte slierten, die de speelse werkelijkheid slechts weten te versterken.

In de dierentuin waar wij slechts 20 roepies in plaats van de gebruikelijke 100 betalen voor onze toegangskaarten, er was vermeld voor inwoners van de SAARC landen 20 roepies. De zogeheten SAARC landen zijn Nepal, Pakistan, India, Bangladesh en Bhutan, van mijn vorige trip naar Nepal wist ik mij dit te herinneren. Terwijl ik aan de kassa vermeld dat wij in Bangladesh wonen en dus bij de SAARC landen behoren wordt dit zonder blikken of blozen aanvaard. De gier heeft weer een gemakkelijke besparing bereikt.

Vandaag is er een herdenking.

 Het is namelijk 29 mei. De legendarische sherpa Tenzing Norgay is hier gecremeerd op 14 mei 1986. Geboren 29 mei 1914, op 29 mei 1953 was hij het die gezamenlijk met Sir Edmund Hillary als eerste de top van de Mount Everest bereikte. Brood, thee, een gezellig samen zijn en enkele offerandes zijn onderdeel van het ritueel, wij krijgen ruimschoots uitleg van één der aanwezig en worden vrolijk bevoorraad met brood en thee.

Darjeeling is een toeristenoord.

In de stad zijn versnaperingen van allerlei te verkrijgen en de omgeving geeft ruime gelegenheid voor rust en wandelingen.

Het hindoeisme gecombineerd met boedisme geeft een bonte verzameling van tempels, kloosters, heilige plekjes en offerandes. 

Iedereen heeft wel iets religieus in zijn dagelijkse bezigheden. Er wordt wierrook gebrand, het eerst ontvangen geld op de dag wordt gekust, er wordt gedoneerd en gebeden.

Het is een prachtig gezicht. Uiteraard gebeurt dat ook in Bangladesh. Echter in het sterk overheersende Islamitische geloof gaat het er anders aan toe. Vijf maal per dag beginnen daar de luidsprekers te zingen. Waar je ook bent je hoort ze altijd. De eerste is rond het ochtendgloren de laatste als het net donker is. De mannen gaan naar de moskee. Jawel de mannen want de vrouwen zijn niet welkom. Het gezicht naar Mekka gericht worden de dagelijkse heiligheden uit gesproken waarbij er verscheidene diepe buigingen worden gemaakt in een nog altijd knielende houding. Religie zie je overal in Bangladesh maar meest van tijd in de moskee of een speciaal daarvoor ingerichte gebedsruimte.

Hier in India net zoals in Nepal gebeurt het meer openlijk op straat. Zowel vrouwen als mannen zijn van de partij.

Darjeeling voor ons bekend door de thee kent enorme uitgestrekte theeplantages, de berghellingen staan van allerlei zijde vol met deze lage struik. Het voor mij inmiddels bekende blad ondergaat echter een gedaante verwisseling voordat het in de supermarkt ligt, voordat het zakje doorweekt in het potje hangt. Tezamen met twee Frans Canadese bezoeken wij een van de theeplantages alwaar wij vriendelijk worden ontvangen en het proces wat voornamelijk uit het droge van de bladeren bestaat stap voor stap kunnen volgen.

De natte thee bladeren worden eerst in speciale bakken op het aangebrachte gaas verspreid, van onderen wordt er warme droge lucht door de bakken geblazen en het proces is gestart. Er komen nog verschillende droogprocessen aan te passen voordat de thee uiteindelijk wordt versneden. De allerkleinste bladeren welke de hoogste kwaliteit vertegenwoordig worden apart gehouden en apart verpakt. De markt waarde van deze is vele malen hoger. Thee is een big business, de medewerkers hier hebben een vast salaris en zijn erg tevreden met de werkomstandigheden. Een groot verschil met Srimangal in Bangladesh. Ook hier krijgen de thee plukkers per kg betaald maar in het algemeen lijkt alles beter georganiseerd.

De weg terug is stijl, rotsachtig stijl. Het regent het is een echte druilende dag. De 4 wiel aangedreven wagen brengt ons weliswaar schokkend en stotend terug naar de weg, de hoofdweg naar Darjeeling.

Whoe whoe, kadekke ding, whoe whoe, kadekke ding whoeeeee!

Langzaam gaat de trein omhoog, de sterke motor in de locomotief trekt de 3 wagons gemakkelijk omhoog. De snelheid is nagenoeg verwaarloosbaar de paardenkrachten gaan ongestoord verder.  Half hangend uit het raam het neerkomende roet van mijn gelaat wrijvend geniet ik van de trage voortgang.

De trein oppermachtig laat al het andere verkeer op zich wachten. Het spoor kronkelend over de weg geeft de trein een machtige positie. Niks stopt de trage machine die gestaag zijn wil oplegt aan alle andere gebruikers van dit gemeenschappelijk goed. Drie kilometer verder wordt er gestopt. Tijd om water in te nemen, de stokers gaan in een hoog tempo verder. In een regelmatig tempo worden er cokes aan het vuur toegevoegd. Inmiddels is het een toeristenattractie echter de twee uur durende tocht heen en weer naar het hoger gelegen station van Ghoom geeft de passagier een ouderwets en legendarisch gevoel.

Darjeeling is mooi.

Echter er gaan verschillende verhalen over het meer naar het noorden gelegen Sikkim. Sikkim één van de meest noordelijke staten (alleen Kasjmir ligt meer noordelijk) kent een rijke geschiedenis en aanmoedigende verhalen van andere reizigers.

Ingeklemd tussen Nepal, Tibet en Bhutan is het volledig verschillend van de rest of India.

Tot 1975 was Sikkim of  “New House”  een onafhankelijke monarchie waarbij India de buitenlandse zaken en defensie regelden. Echter na langdurige politieke crises heeft India in 1975 Sikkim ingelijfd als zijnde de 22^ste staat. Dit gaf, aangevoerd door China, de nodige onrust en kritiek van buitenaf.

Ondertussen is de rust in het gebied volledig terug gekeerd. India heeft veel geld geïnvesteerd in subsidies voor infrastructuur, water bevoorrading en industriële ontwikkeling. De voornaamste reden was de angst voor de Chinese overheersing in het Himalaya gebied. Vandaag de dag zijn er nog immense militaire activiteiten in het gebied. Voor velen jaren was Sikkim één van de laatste zogehete Himalaya “Shangri Las” ( voor uitleg bel Gerard Joling) vanwege het moeilijk bereikbare afgelegen gebied, het spectaculaire bergterrein, enorme variëteit in flora en fauna en zijn enorme oude boeddhist kloosters. Het was nooit gemakkelijk om het te bezoeken en zelfs nu heb je een speciale vergunning nodig.

Daar gaan we weer. Eerst formulieren invullen paspoorten stempelen en een nieuw formulier mee gekregen om te laten stempelen in een ander gebouw, welke uiteraard 40 minuten lopen verwijdert is van de eerste. Na het stempelen weer terug en de vergunning die ondertussen gereed lag in ontvangst nemen.

Onze laatste avond in Darjeeling. Naast het gebruikelijke bier slobberen wordt er van de gelegenheid gebruik gemaakt om de nieuwste Hollywood productie op het meters brede scherm van de luxueuse bioscoop te bekijken. De “Da Vinci Code” is spannend, moeilijk te volgen, aangrijpend, soms enigszins gewelddadig maar vooral frustrerend aangezien in de laatste 10 minuten van de film de stroom ook in Darjeeling uit kan vallen en het einde nooit is gezien. Dat wordt weer een illegale kopie bemachtigen in Bangladesh het land waar alles voor weinig wordt gekopieerd.

De jeep hobbelt door de uitgestrektheid van de tot aan de horizon reikende thee plantages. De weg nog altijd stijl naar beneden gaande wordt gevolgd door een brede bruinoranje kleurende beek. Het water nog altijd in alle hevigheid aan de aarde gedoneerd houdt zich allang niet meer aan de speciaal aangelegde goten langs de kant van de weg. Langzaam maar zeker worden water, goot, beek en weg één. De chauffeur nauwelijks onder de indruk van deze versmelting zet zijn taak, regelmatig met de mobiele telefoon aan het oor en slechts één hand aan het stuur, als een ervaren technicus voort. De haarspeldbochten ruim nemend om ons te laten genieten van de diepte die gulzig lonkt naar een wellicht nieuwe prooi.

In de verte verschijnt een door woelig water gewaakte rivier. Bocht na bocht komt hij dichterbij. Als uiteindelijk de hangbrug, ondersteund door het geluid van voortrazend water, wordt genomen en aan de andere kant bij een vriendelijke ambtenaar de pasporten worden gestempeld, weten we dat we Sikkim veilig hebben bereikt.

In Jungtsang stappen wij over richting Geyzing. Op weg naar west Sikkim genieten wij van de schoonheid van natuur, de in prachtige conditie verkerende wegen en de opmerkelijkheid van de velen aankondigingen om afval op de daar voor bestemde plaatsen te deponeren.

Pelling het eindpunt van vandaag lacht ons toe. Het garuda hotel geeft het nodige komfoor en de speciaal in Sikkim gebrouwen bieren blijken niet alleen erg smakelijk maar ook nog eens erg goedkoop te zijn.

Over de rand van mijn glas bier heen zie ik het.

In Darjeeling was er niet één moment en hier op de eerste middag weet de nog altijd in mysterie gehulde himalaya zich voor een enkel moment van zijn bescherming te ontdoen. Ik heb zelfs niet de tijd om mijn telelens te pakken voordat ik realiseer wat er gebeurt is alles weer in volledige mystiek gehuld, concentreer ik me weer op het blonde vocht en de half gerealiseerde Sudoku.

Ondanks dat wij er niet op voorbereid zijn worden de rugzakken om gehangen en de eerste passen gezet op weg naar Ketchepary lake. De korte route, vanwege het steile afdalen, het natte weer en de met zich mee brengende bloedzuigers laten wij rechts liggen. Mijn gedachten dwalen af naar Luxemburg. De tochten die we gelopen hebben. Ik was waarschijnlijk 15, bedenk ik mij, terwijl de uitgestrektheid van het berg landschap traag aan mij voor bij gaat. Het advies werd gegeven door een zekere Dobbelsteen: “Neem sandalen mee voor in de avond, dat is aangenaam”. Wat heb ik hem vervloekt met zijn adviezen. De banden van mijn rugzak trokken hard aan de jonge schouders, het waren hoogst waarschijnlijk  de sandalen, die mijn rugzak zo zwaar maakten. Op de 2^e dag gooide ik mijn rugzak de helling af. Ik draag hem niet meer, ik doe het niet meer, was mijn frustratie voor zo’n 5 minuten voordat ik gedesillusioneerd alles weer op pakte en verder liep.

De tochten daarna werd alles gegooid op licht gewicht. Tandenborstel stelen werden afgezaagd, de tent kon lichter en werd aangeschaft, de rugzak kon beter wat minder druk gaf. Alles werd geconcentreerd op het gewicht, het overbodige en kleingeld werd uitgegeven. Bijna alles was te veel, alles werd vooraf doordacht en het hoognodige mee gesleept.

Ik kijk naar mijn voeten, gestoken in sandalen gaan zij in een regelmatig ritme over het wegdek. Waren het vroeger sandalen voor de avond, nu zijn ze voor de tocht. Ach, Ghandi heeft volgens mij ook een geweldige afstand afgelegd slechts geholpen door sandalen, denk ik terwijl de volgende stap wordt gezet.

De rugzak is te zwaar, de rugzakken zijn te zwaar. Niet verwonderlijk als je niet op een trektocht bent ingesteld, boeken mobiele telefoons, opladers, camera’s, dichte schoenen, sudoku puzzle boek, de lonely planet van India minimaal 900 pagina’s dik, scheerschuim in een grote bus aangezien deze relatief goedkoper zijn, flessen met shampoo, zeep, extra truien, spijkerbroek en wat allemaal nog meer…..te veel veels te veel.

Het landschap is prachtig

ik geniet bij elke stap, na 8 km is de rivier bereikt nog slechts 19 te gaan. Er wordt gestopt er wordt gegeten en met volle moed gaan we verder. Het is al na tweeën als we de afslag bereiken nog slechts 10 te gaan. Helaas deze kilometers gaan alleen maar omhoog. Gewicht wordt herverdeeld. Ik neem nog wat extra de kilometers gaan traag aan ons voorbij. Er komt een jeep aan hij stopt, de rugzakken worden op het dak gelegd wij stappen in. Vroeger was je een loser als je dat deed tegenwoordig ben je gewoon slim als je op een slinkse manier jezelf uit een enigszins netelige situatie weet te redden. Terwijl de weg kronkelend omhoog gaat de omgeving aanzienlijk sneller aan ons voorbij schuift en ik geniet van de spectaculaire omgeving, realiseer ik me dat we nooit voor het donker waren aangekomen.

Wij bedanken de vriendelijke Indiase familie drinken koffie en alsof het allemaal perfect gepland was breekt de donderbui los.

Op ons verzoek wordt de pelgrimshut geopend, dit alleen voor religieuze reizigers bruikbaar onderkomen opent zijn gastvrijheid voor ons. Na een stevig maal vallen wij op bed. Het heilige meer zien we morgen wel. Het is er al jaren het zal er ook morgen nog wel zijn.

Ik schrik wakker van het felle licht wat in een dansend ritme over mijn gezicht beweegt. Hoe laat zal het zijn? De hemel is strak blauw. Het licht is prachtig. Fotograferen denk ik zo mooi krijgen we het niet meer.

Nog alles en iedereen slaapt als ik mijn eerste foto maak, slechts de kippen zijn van stok.

Wordt vervolgd…….