20-juni-2006

Vanuit de grijs grauwe omgeving staren de glanzende ogen mij nauwelijks verbaasd aan.

Alsof ik er niet ben gaat hij door met zijn ontbijt. Niet verontrust door mijn aanwezigheid in zijn leef omgeving. Slechts gefocust op zijn smakelijk hap. Dat zo’n kolos vegetariër kan zijn denk ik terwijl de camera in een regelmatig ritme probeert het juiste moment vast te leggen. Als hij zich opricht toornt hij ongetwijfeld ver boven mij uit. Een haal met één van zijn poten zal mij minimaal een door pijnstillers nauwelijks te onderdrukken hoofdpijn bezorgen.

De grijs grauwe wolk voelt koel, klam maar aangenaam aan. In combinatie met een tweetal sweaters voelt het aangenaam aan. De sandalen duidelijk niet berekend op het tegenhouden van vocht en koude omsluiten de voeten slechts gedeeltelijk. De tenen niet meer gewend aan deze sensatie hebben moeite de dag aangenaam door te komen. Op het plein staat 15,8˚C te lezen. Het is om en nabij 17.00 uur plaatselijk tijd. Het verschil van meer dan 20˚C is waar ik voor kwam. Om de avond aangenaam te maken wordt er nog maar eens laag toegevoegd aan het bovenlijf. Het verschil is nauwelijks te merken. Gelukkig liggen er op het bed een aantal dekens, daar gaan we de nacht wel mee door komen denk ik terwijl ik mijn weg zoek tussen de velen, voornamelijk uit India afkomstige toeristen.

Dhaka, 21.00 uur! De bus vertrekt.

De laatste rij, de laatste twee plaatsen in de nachtbus van Dhaka naar Siliguri zijn niet aangenaam te noemen. Zij brengen ons echter in no time naar de meest Noordelijke grens van Bangladesh, de grens met India. Voor het ochtendgloren bereiken we deze, slechts passeren en aan de andere zijde staat een andere bus te wachten die ons door brengt. Deze pas ontstane samenwerking tussen de Bangladese en Indiaase bus bedrijven brengt je voor slechts 750 taka in een andere wereld.

Het passeren van de grens brengt echter nog enige formaliteiten met zich mee.

Allereerst wordt van iedereen zijn paspoort ingenomen. Tezamen met 310 taka wordt dit overhandigt aan de man van de bus maatschappij. Geheel alleen zit hij alle emigratie formulieren in te vullen. Ik weiger 310 taka af te staan. Naar mijn idee is dit slechts een sponsering van de lokale overheidsambtenaren die ver van Dhaka kunnen doen wat ze willen. Zonder blikken of blozen betaald iedereen deze “bokshies”. Met beider paspoort in de hand begeef ik mij in de 1^ste fase; de emigratie beambte.

Na enige uitleg in half Bangla en half Engels waarbij ik alsnog weiger 310 taka te betalen worden de officiële bescheidenen gestempeld. Zo denk ik dat ging makkelijker dan gedacht. Al snel blijkt dat ik mij in de 2^e fase moet begeven.

Fase 2 is een in leger groen uitgedoste en niet lachende controleur die enigszins ontdooit als ik hem bij zijn naam noem. De naam van alle agenten en militairen staat geschreven boven de rechter borstzak, uiteraard in Bangla. Mijn truuk, hoe bluf je in Bangla, werkt bij agenten taxichauffeurs en zoals nu blijkt ook bij militairen. Als het onderwerp vervolgens over het aanstaande wereldkampioenschap voetbal gaat is het ijs volledig verdwenen. Er wordt opnieuw gestempeld. Terwijl wij door lopen adviseer ik de heren nog wel niet te vergeten iets oranjes aan te trekken als ons Nationale elftal speelt en dat ik er vanuit ga dat wij op hun support kunnen rekenen.

Via niemandsland, alwaar gevoetbald wordt en Sarah de vraag stelt als er hier een wedstrijd wordt gehouden welk land wint er dan, door mij beantwoord wordt met dat ligt eraan of je uit of thuis speelt, begeven wij ons richting de 3^e fase.  

Fase 3 spreekt vloeiend Engels. Er wordt mij vriendelijk verzocht 300 taka te betalen want dat is de officiële regeling legt hij mij uit terwijl hij het boek met regels en wetten open legt op de desbetreffende passages. Het spijt me vreselijk zeg ik  maar ik begrijp het niet! Als ik via Dhaka of Benapole (grens overgang richting Calcutta) het land verlaat betalen wij nooit 300 taka. Daarnaast werk ik als vrijwilliger in Bangladesh, ik kom hier om je land te helpen zeg ik om maar wat extra geschut in de strijd te gooien. Weet u dat mijn organisatie ongeveer €300,- voor een visum heeft betaald ga ik ongestoord verder. Daarnaast heeft een ieder wel eens vakantie nodig, zeker als je in Bangladesh leeft, vul ik vervolgens aan. Daar kon hij wel enig begrip voor opbrengen, maar of ik dan toch zo vriendelijk wilde zijn om 300 taka te betalen. Uw wetboek is gedateerd 2003 heeft u niet een recente versie? Is mijn laatste weer woord voordat ik zeg oké ik betaal het wel. Ik pak mijn kleingeld en begin te tellen 1 taka, 3 taka, 4 taka, 5 taka, 6 taka. Sarah heeft het idee dat ik hem nu vreselijk in de zeik zit te nemen, maar ik besloot mijn kleingeld dan maar eerst weg te doen zodat ik het niet 3 weken lang hoef  mee te slepen. Voordat ik bij de 7 taka ben aangekomen zegt de beambte: please Sir, u hoeft niet te betalen, ik betaal het wel uit mijn eigen zak.

Eerlijk gezegd denk ik niet dat hij het heeft betaald en blijf ik erbij dat het slechts “bokshies” zijn in het land wat voor het 5^e jaar op rij het meest corrupte ter wereld is. Met een vriendelijk thank you gaan wij naar binnen alwaar de 4^e fase zich openbaard.

Fase 4 is een soort van efficiënt, het gaat erg snel de paspoorten worden bekeken, de gebruikelijke vraag of je iets gaat uitvoeren wordt niet gesteld. Deze beambte heeft wel door dat er voor een buitenlander werkelijk niks de moeite waard is om uit Bangladesh te smokkelen, wat maar weer aangeeft dat ze zeker kennis van zaken hebben.

Welkom in India!

Echter voor ik verder kan moeten er wel enige controles worden uitgevoerd.

Welkom in de 5^e fase!

Mijn naam en gegevens worden in verschillende dikke boeken geschreven en het paspoort nogmaals gestempeld. Dit alles wordt gedaan in een lopende bandachtige stijl, door zo’n 8 beambte die hier in dit god verlaten oord, wellicht hun diensplicht en vrije tijd vervullen.

Over de weg terug de 6^e fase is het controleren van de bagage, die overigens netjes op de bus staat te wachten en door niemand persoonlijk door dit attractiepark wordt mee gesleept. Als de volgende persoon om mijn paspoort vraagt en mij uitnodigt om binnen te komen begrijp ik dat ik inmiddels fase 7 heb bereikt. Er wordt weer geschreven en gestempeld.

Ik inmiddels lam geslagen en als een kudde dier gewoon de aanwijzingen van de verschillende beambte volgend blijf stil staan. Wachtend op de volgende instructies is men verbaasd dat ik niet door loop. U kunt verder! Waar moet ik heen? Nergens u kunt doen wat u wil. Verder op kunt u geld wisselen.

Ik draai me nog eenmaal om, kijk op de klok en realiseer dat de afgelopen 200 meter 5,5 uur duurden. Een gemiddelde van 61 centimeter per minuut! Gaat een slak eigenlijk sneller of langzamer? Ik heb geen idee.

Siliguri is slechts de tussen stop alwaar wij na een overdadige lunch met genoeg bier als dode vogels in bed neer ploffen. Het treinstation biedt niet de gewenste vervoers mogelijkheid. Van Siliguri naar Darjeeling rijdt namelijk een trein, een speciale trein, een stoom trein.

Dit in 1885 aangelegde smalspoor staat op de wereld monumenten lijst en wordt nog altijd gebruikt. Helaas is het een dusdanig toeristen attractie geworden dat boeken minimaal 6 weken vooraf moet worden gedaan.

De jeep brengt ons, in slechts de helft van de tijd over de weg, regelmatig het spoor kruisend richting Darjeeling. Langs de weg wordt er campagne gevoerd voor een verantwoord rijgedrag. Geen slogans zoals “wees een heer in het verkeer” of “wie is vandaag de Bob” nee, in India gaat het er anders aan toe. De kronkelige bergwegen eisen nog dagelijks slachtoffers. Op elke hoek staat wel een slogan, waarvan ik mij afvraag of het de bestuurders niet te veel van hun belangrijkste taak af houdt. “Donate your blood to the blood bank and not to the road” of “When you’re married divorce speed”.

In Darjeeling is het grijs en grauw, het is koud, het is er aangenaam koud. Het is alsof we in een wolk lopen. De grijs grauwe natte wolk acteert als dichte mist als dikke soep waar nauwelijks enig onderscheid in is te onderkennen.

Darjeeling staat bekend om zijn prachtige ver gezichten over een bergachtig landschap met in de verte de Himalaya die vaak duidelijk is te onderscheiden.

Helaas is daar weinig van te merken! Het regenseizoen staat voor de deur en zoals het nu naar uitziet komt het dit jaar enige weken eerder. Wij genieten van de koelte, zitten in de kroeg eten alleen maar lekkere dingen en bezoeken de dierentuin.

De glanzende ogen van de oorspronkelijk Himalaya bewoner zijn gewend aan het bezoek, van toeschouwers in zijn woon omgeving. De grote zwarte beer krijgt onze speciale aandacht, hij is groot wellicht erg zacht en vegetariër. De dierentuin is erg mooi opgezet er zijn tijgers sneeuw luipaarden, yaks, apen en de voor noord India bekende rode panda. De dieren komen allemaal voor in de Himalaya. Darjeeling op 2300 meter hoogte gelegen heeft alle mogelijkheden voor een dierentuin van deze soort. Het is er koel, het is toeristisch, het is er aangenaam…….wordt vervolgd!