6-july-‘06

Het lijf is stram, de benen stijf. Als ik de beenspieren lichtelijk probeer te rekken protesteert de rug.  Het eens zo getrainde lijf heeft de laatste maanden weinig tot geen beweging gekend. Het is niks meer gewend. De schouders enigszins gevoelig, alles laat zich horen op deze vroege ochtend. Alles? Nee; de voeten nog altijd in de sandalen gestoken doen het erg goed. Al 20 maanden loop ik er op. Deze in Batavia stad aangeschafte, wellicht een aanbieding, ze zijn het ooit uitgegeven geld meer dan waard geweest. Geweest……ik hoop dat ze het tot het eind vol houden…. daarna, daarna mogen ze met pensioen.

Ketchepary lake is voor zowel Hindoes als Boeddhisten een heilig meer. Op zo’n 1800 meter hoogte gelegen heeft het iets mytisch. Het verhaal gaat dat er nooit een blad van de velen bomen in de omgeving in het meer drijft. De weg die ik bewandel ligt bezaaid met afgevallen bladeren. Hoe is dat mogelijk? Het schijnt dat vogels de bladeren op pikken. De vogels houden het meer schoon. Ik staar naar de immense leegte, de open plek tussen de bomen. Ik staar naar het meer dat veel groter dan verwacht is. Ik staar en realiseer dat ik op zoek ben naar drijvende bladeren. De schoenen gaan uit. Het laatste gedeelte over de natte groene glibberige planken van de steiger, die is aangelegd om tot aan de rand van deze heiligheid te komen. De rechterhand schuift regelmatig langs en op de gebedstrommels, een licht draaiend geluid veroorzakend. Ik staar voor mij uit, de 40 meter vlonder in een respectvol tempo nemend. Het is stil, rustgevend stil. Ik staar voor mij uit het azuur blauwe van de hemel, de witte intensheid van de wolken worden gespiegeld in het meer. Rechts van mij daar waar drassige grond en water in elkander overgaan is een kleine offerande plaats. Ik ben niet de eerste bezoeker, de wierrook nauwelijks onderbroken door wind gaat vrijwel recht de hemel in. De hemel in, het heeft iets mysterieus het heeft iets religieus, de wierrook gaat recht de hemel in. Ik staar over het water, je voelt van alles maar waar ik ook kijk ik kan geen boomblad op de immense spiegel ontdekken.

Langs de zijde van het meer staat het vol met vlaggetjes.

Boedistische vlaggetjes, gebeds vlaggetjes.

Deze in wit, blauw, rood, groen en geel uitgedoste gebeds vlaggetjes geven een bonte kleuring aan het natuurlijke landschap.

Wit staat voor water, een opmerkelijke keuze. Als je echter de velen watervallen die Sikkim huist aanschouwt is de keuze vrij logisch.

Blauw staat voor lucht, rood voor vuur en groen voor aarde.

Water & vuur, lucht & aarde de 4 elementen die in het boeddhistisch geloof een prominente plaats innemen. Geel tenslotte staat voor de omgeving, het milieu.

De jonge monniken zijn in opperste concentratie, wanneer ik vriendelijk verzoek of ik binnen mag komen en enkele foto’s wil schieten. Dat is uiteraard geen enkel probleem.

Als volmaakte hollywood sterren proberen zij zich prominent in het gezichtsveld van mijn camera te plaatsen.

  Slechts een enkeling gaat door met het ochtendgebed en de daarbij behorende regelmatig duik naar de grond. Het grote gebedswiel wordt op mijn verzoek rond gedraaid. De bel wordt geluid en het geprevel van de gebeden neemt een prominente plaats in in de kleine ruimte.

Zouden ze hier ook slapen, zijn ze hier alleen voor het gebed? Jongens worden veelal op zeer vroege leeftijd naar een klooster gebracht. Ouders die zelf weinig hebben, die moeite hebben om rond te komen, laten de opvoeding vaak over aan de monniken. De ouders zijn er van verzekerd dat hun zoon goed terecht is gekomen. Hij krijgt te eten, een opleiding en de waarde en de normen van de samenleving worden op een perfecte manier overgebracht op de nieuwe generatie.

In het boeddhistisch geloof is het gebruikelijk dat je eens in je leven een monnik bent geweest. Zoals wij wel eens zeggen je moet in je leven een boek hebben geschreven, zelfs al wordt het nooit uit gegeven, zo moeten zij monnik zijn geweest. De kloosters zijn hier op ingesteld ze hebben regelmatig gasten die ongeveer één week blijven. Je wordt ingewijd, het haar gaat er af en je leeft een monniken leven voor de tijd die je hebt gereserveerd. Één van de collegae uit mijn team heeft dit enkele weken geleden gedaan. Ik miste hem op de culturele avond na afloop van een volledige week training. Zondag morgen kwam hij binnen met een baseball cap op zijn hoofd. "Apru waarom heb je een cap op", vroeg ik hem. Terwijl hij zijn cap afzet en ik naar de zwarte spikkels kijk die weer door de nog altijd glimmende hoofdhuid naar boven komen, zegt hij:”Oh boss, ik ben voor 3 dagen Bante geweest” Bante is de gebruikelijke aanspreek titel van een monnik in de Hill Tracts. Alle monniken worden Bante genoemd. De monniken noemen de andere monniken, mits deze hoger in de hiërarchie zijn, ook Bante.

Eens in je leven moet je Bante zijn geweest, je moet geproefd hebben aan het monniken leven.

Opnieuw wordt het gewicht herverdeelt, de zakken worden weer omgehangen. Er staat ons een nieuwe maar ten opzichte van gisteren kortere dag te wachten.

Het pad van de korte route is te stijl, door aanhoudende regen te glibberig, de rugzakken zijn te zwaar, de bloedzuigers in deze tijd te gulzig en de dijbenen te zwak. Kortom we laten het links liggen. Eerst naar de school in Ketchepary “stad”

Dit uit slechts één weg, zeg maar een keienpad, bestaande dorp telt niet meer dan 20 a 30 huizen. Het is het grootste dorp in de nabije omgeving en het heeft een school waar alle kinderen naar toe gaan.

In Sikkim wordt er veel voor gedaan voor de inwoners basale rechten van de mens worden getracht zo goed mogelijk te vervullen. Er wordt ook op een aparte manier gecommuniceerd. Het lokale bestuur probeert zo transparant mogelijk te zijn, communicatie is een belangrijk hulpmiddel in deze.

In de gemeenteraad in Alkemade hebben wij regelmatig gesproken over communicatie. Hoe kan je een openlijk beleid voeren, hoe kan je de burgers het beste bij het beslissingsproces betrekken en hoe kan je laten zien waar je mee bezig bent! Hier in Sikkim hebben ze een mooi systeem, Susan je zou het wat vinden!

Als er een school, een weg, brug of iets dergelijks wordt gemaakt c.q. gerenoveerd dan staat er een groot bord langs de kant. Hier staat vermeld wat er wordt gedaan, waarom het wordt gedaan, wie het uitvoert, wanneer het klaar is, wat de totale kosten zijn, waarom de beslissing is genomen en uit welke financieringsbron het totaal wordt bekostigt.

Tussen de huizen door gaat het pad richting Yuksom en de watervallen. Het is niet zo stijl af en toe wel nat maar voornamelijk adem benemend mooi. Wij worden geëscorteerd door een schooljongen op weg naar zijn huis. Hij vindt het wel wat. Zijn dagelijkse loopje kent vandaag een bijzondere wending. Daar waar veel water staat geeft hij Sarah een hand en wijst aan waar ze haar voeten neer moet zetten. Als we uiteindelijk zijn huis bereiken, komen er al snel een twintigtal kinderen naar buiten stuiven om de twee vreemdelingen met verbazing en open mond aan te gapen.

Het pad en wij gaan verder. Gestaag worden de hoogte meters ingeleverd. Als een lange trap, als een dalend, rotsig, zanderig en natspoor worden de hoogte meters gestaag ingeleverd. De reguliere weg welke overigens niet meer is dan een verbreding van het zojuist beschrevenen brengt ons richting de watervallen.

Thee drinken, genieten, bekende ontmoeten en dan verder nog slechts 10 kilometer te gaan.

De reguliere weg gaat over van verhard, in rotsen, in zand nog maar weer eens rotsen, opnieuw zand er lijkt geen einde aan te komen. Ons tempo niet alleen door de steilte van de weg bepaald maar zeker ook door de uren die gestaag voort jagen, gaat zienderogen achteruit. Of zijn het de kilometer palen die een steeds langere kilometer aangeven? 3,5 km per uur wordt snel 3 km per uur en op het eind zelfs niet meer dan 2 km per uur. Terwijl de dag voortgaat en de zon alweer zijn dalende curve heeft ingezet gaat ook bij Sarah de kaars uit. Niet dat ik nog zo fit ben het gewicht torst met elke stap aan mijn schouders, de rugzak lijkt per kilometer zwaarder te worden. De sandalen doen nog altijd hun werk. Zelfs op de rotsige ondergrond geven zij afdoende bescherming behendig alle plassen ontwijkend zijn zij nog altijd in top conditie.

De eerste huizen komen in zicht ik koop water het kan niet ver meer zijn zeg ik inmiddels de waterfles terug krijgend. Zonder reactie gaat ze door alsof het trage ritme de controle over het lijf heeft over genomen wordt de volgende stap bewust of onbewust gemaakt.

Waar zijn de hotels vraag ik een voorbijganger, niet verder dan 5 minuten is het gerust stellende antwoord. Nu weet ik uit ervaring dat 5 minuten net zo goed 10 of zelfs 15 kan zijn, maar na de bocht verschijnt er dan toch het bevrijdende bord Hotel Dragon, er wordt nauwelijks onderhandelt over de prijs. Vraag 1: “Heeft u warm water?” wordt bevestigend beantwoord. Vraag 2: “Heeft u koud bier?”, ook. Beter gaan we het waarschijnlijk niet krijgen, aan alle basis behoefte wordt voldaan. Als we op de patio het ploppende geluid horen van de lokaal gebrouwen godendrank, de glazen worden volgeschonken en de regen weer neer klettert weten we dat we juist op tijd zijn. Het is bijna vijf uur het was een lange dag.

……Wordt vervolgd!