11-februari-‘06

Na het amusement gedeelte in de Hill Tracts, alwaar menig maaginhoud wordt geledigd, wordt er ingestapt bij de Silkline. Deze is de laatste maanden bij mij favoriet vanwege zijn beenruimte. Daarnaast wordt er onderweg een loterij gehouden. Alles staat in het teken van de klant binding. Krijg ze in je bus en zorg ervoor dat ze voortaan voor jou kiezen! De loterij bevorderd wellicht de klant binding.

De bagina wordt gevraagd één van de afgescheurde biljetten te trekken, en zoals het een trouw bagina behoort weet hij de prijs in de familie te behouden. Moeders krijgt als pakje een fraaie Bangladeshi handdoek alwaar Silkline ingeweven staat.

Als wij dan ook nog een Engelstalige vecht film krijgen te zien, wat ik nog niet eerder had meegemaakt, dan verloopt de reis richting Dhaka soepeltjes en voorspoedig.

 Karen werkt met straatkinderen. Haar NGO welke zich in Dhaka bevindt heeft zich als doel gesteld één van de meest kwetsbare in de samenleving te helpen.

De kinderen hangen rond op stations, bedelen, dragen koffers, doen kleine karweitjes dit alles voor een paar taka met als hoofddoel overleven. Als ze pech hebben worden zij aan het eind van de dag beroofd van de enkele taka die ze wisten te bemachtigen. En begint alles nog altijd met een lege maag weer van voor af aan.

Zijdelings maar nog altijd op het station is de straatschool.

Gedurende 2-3 uur per dag worden de kinderen die op het station rondhangen naar de school geroepen. Ze krijgen op een zeer speelse manier les in lezen en schrijven. Hierbij wordt er zowel Bangla als Engels gebruikt. Het is leuk het is tijdverdrijf maar bovenal is het veilig. De school is één van de weinig plekken waar ze zelf tot rust komen, waar ze geen klappen krijgen of worden beroofd. Intens gefocust zijn ze dan ook met hun opdracht bezig. Er wordt geschreven op kleine leitjes, er wordt voorgelezen en er worden spelletjes gespeeld. Boi….boi…..boi…..manne ki? Book yes! Bangla en Engels worden gecombineerd door het in Bangla geroepen “manne ki?” wat betekent betekend!

Een wereld op zich! Een veilige wereld! Ook al hebben ze niet veel, ze stralen. Kijk zelf maar.

 

Per riksja en motor gaan wij naar de eigenlijke school. Hier wonen ongeveer 80 meisjes en 90 jongens. Zij hebben 24 uur per dag een onderkomen. Er wordt ze het nodige onderwijs bijgebracht en ze leren een vak. Fietsenmaker, kleermaker, kok en misschien zelfs muzikant entertainer of danser. Een feest is het! Met kleine werkzaamheden zoals papieren zakken plakken wordt geld verdient voor eten en huisvesting. Daarnaast wordt de school gesponsord door grote international organisaties.

Aan het eind van ons bezoek worden we andermaal verrast door een cultureel programma dat speciaal voor ons wordt gebracht.

 

Alweer de laatste dag. Met de CNG gaan wij richting Banga Bazar (spreek uit: Bongo Bajar “bazar is markt”) in oud Dhaka. Het blijkt een heimelijke onderneming. De gids die weinig of geen ervaring heeft in dit gedeelte van de stad, is volledig van slag. We gaan heen en we gaan weer terug. Langs de straat die half onder water staat en vervolgens weer terug. Heen te voet, met zijn drieën in een riksja terug. In Banga Bazar worden dan uiteindelijk de benodigde t-shirts gekocht. Vervolgens met de riksja naar Hindoe-straat.

Ik was er zelf nog nooit geweest, maar pittoresk dat is het zeker. Oud Dhaka is vermoeiend, het is er druk, enorm druk. Het is vrijdag nog altijd in de ochtend maar het is druk.

Om 16.00 komt Sarah, als we daarna gezamenlijk in de BAGHA club uit chillen zit het avontuur er weer op.

 

3.00 in de ochtend komt de 4 vier wiel aangedreven wagen van VSO aangereden. Geïmponeerd door de grote van mijn blaren en het nodige veiligheidsaspect wordt de wagen ter beschikking gesteld. In 20 minuten wordt de luchthaven bereikt.

Bye …….. bye …….tot…….?   Familiebezoek is erg leuk!