6-April-‘06

De zanderige kale koppen komen één voor één boven. Ondersteund door het dansende ochtendlicht, beginnen zij zich aan de oppervlakte te manifesteren. Hier en daar is zelfs al het eerste groen te aanschouwen. Het nieuwe leven komt in rap tempo, op deze uiterlijk zo dorre massa naar boven. Slechts 10 dagen weggeweest het verschil is enorm.

De nachtbus naar Dhaka. Slechts om tijd te winnen neem ik de nachtbus naar Dhaka. Vroeg in de ochtend stap ik het gebouw van VSO binnen. Het maakt niet uit op welk tijdstip je verschijnt er is 24 uur per dag een bewaker die schijnbaar ongeroerd, soms enigszins de slaap uit de ogen wrijvend, je met een vrolijk kaemonachen weet te verwelkomen.

Het is donderdag morgen 06.00 uur nog 2 dagen en we vertrekken richting Bogra voor onze jaarlijkse conferentie. Elk jaar wordt er een conferentie gehouden. De zogeheten volunteers-conferentie wordt georganiseerd door de volunteers en is voor iedereen. Alleen de bewakers nemen niet deel aan dit jaarlijks terug kerende evenement. Verder zijn de kokkin, de chauffeurs, managers en volunteers allen aanwezig. Er worden ontwikkelings vraagstukken besproken op een speelse, participatieve gezellige manier. Drie dagen met zijn allen en dan nog 1,5 dag alleen voor de volunteers.

Het hotel in Bogra is fantastisch. Mooie kamers met airco, goed eten, warm water een zwembad en een vijver waar kan worden gewaterfietst. Twee maanden geleden ben ik naar Bogra afgereisd om de onderhandelingen met het hotel te starten. Nadat de deal met een riante korting was afgesproken stond niks ons jaarlijks uitje meer in de weg……. maar hoe anders zou dit uiteindelijk uit pakken.

Afgelopen week, terwijl ik nog in Rangamati van de natuurlijke rust aan het genieten was, kwam mij het verhaal ter oren dat enkele Peace Corps volunteers met de dood bedreigt zijn! Verhalen die de ronde gaan zijn altijd op enige waarheid berust. Echter gaat dit om een roddel, of zit er een grotere kern van waarheid in. Inmiddels in Dhaka aan gekomen was er in de krant te lezen dat de leiding van de Peace Corps overwoog om al zijn volunteers uit Bangladesh terug te trekken. Enige uitleg is hier niet ongeplaatst dus we gaan terug naar 17 augustus 2005…….

…..” Woensdag 17 augustus werd Bangladesh opgeschikt door een kleine 500 explosieve die alle gedurende 30 minuten afgingen. 63 van de 64 districten waren target. Er zijn 2 doden en ongeveer 100 gewonden gevallen. De bommen alle van een klein kaliber hadden niet tot doel om veel slachtoffers te maken. (zie website 22)”

Nadat dit incident had plaats gehad zijn er velen mensen opgepakt. De fundamentalistische moslim beweging die er alles aan gelegen is om ook in Bangladesh strenge Islamitische regels af te dwingen zat achter deze aanslagen.

Inmiddels zitten velen van de kopstukken in de gevangenis. De nummer 2 de zogeheten en gevreesde “Bangla-Bhai”, waarvan ik de naam enigszins vreemd vind aangezien je niet trots kan zijn op zo’n broer, is inmiddels ook opgepakt. Er wacht hun een proces en de uitkomst zal voor hun niet rooskleurig zijn.

De Bangladese inlichtingen diensten die ondertussen, versterkt door enige internationale collega’s waaronder de FBI, zijn de hele zaak tot op de bodem aan het uitzoeken.

De bodem is wellicht bereikt?

Om er nog maar eens een bedreiging tegen aan te gooien hebben deze fundamentalisten gedreigd Amerikaanse staatsburgers als target te nemen als hun vrienden in de gevangenis niet worden vrij gelaten.

Aangezien de aan de ambassade verbonden personen niet of nauwelijks te benaderen zijn.

De Amerikaanse ambassade in Dhaka heeft het uiterlijk, van het uit het wilde westen oh zo bekende “fort Navarro” uit de tijd dat het grote opperhoofd Cochise nog de leiding had over de Apache.

Wil je de ambassade kunnen bereiken dan heb je werkelijk groot geschut nodig. Onmogelijk!

De Peace Corps volunteers, wereldwijd bekend vanwege hun inzet om engelse les te geven, zijn alle Amerikanen. Jonge Amerikanen die na hun studie voor 2 jaar naar het buitenland gaan en een fantastische inzet tonen om kinderen de Engelse taal bij te brengen.

Een gemakkelijke target!

Een laffe daad!

Het is donderdag middag 14.30 uur, Rakhi de interim lands directeur in Bangladesh spreekt mij aan:”Wilm jij zit toch ook in her organiserende comité, we hebben een bespreking” Is het belangrijk?: vraag ik nog inmiddels zwaar vechtend met de slaap die ik in de bus ontbeerd heb. Absoluut is het kordate en korte antwoord.

15.00 uur de meeting start. Ik heb een bespreking gehad met de British High Commission, begint zij. Er wordt ons ten strengste afgeraden om met 40 buitenlanders in een bus te reizen. Morgen worden alle Peace Corps volunteers geëvacueerd! Wij gaan niet naar Bogra! Onze conferentie gaat alleen door als hij hier in Dhaka wordt gehouden!

Na deze mededeling was de meeting min of meer ten einde.

Anderhalve dag om een nieuw hotel te vinden!

Een echte zoek…….stroom situatie ( voor uitleg bel Steef Kraan).

De taken worden verdeelt. Mathab mijn program manager doet het voorwerk. Hij speurt naar hotels, vraagt naar de hoeveelheid kamers, de conferentie zaal, de prijs en nog belangrijker de mogelijke korting.

Het eerste hotel welke wij op donderdagavond bezoeken, geeft na de bezichtiging en een onderhandeling van bijna 2 uur het gewenste resultaat. Het is 23.15 uur, ik ben het nog niet verleerd,denk ik terwijl wij met een korting van om en nabij de 50% naar buiten lopen. Wij hebben in ieder geval een optie. Het hotel is echter niet ideaal gelegen en 1 van de dagen moeten wij onze conferentie ergens anders onder brengen. Mathab, Ingrid & Yvonne zijn verbaasd. Dat zoveel korting mogelijk is!

De volgende dag staat in het teken van verder speuren. Het internet geeft de eventuele mogelijkheden, het is echter vrijdag, de heilige dag niet de meest handige om de juiste personen aan de onderhandelingstafel te ontmoeten.

De afspraak is gemaakt. 18.00 uur lopen wij het hotel in Baridhara binnen. De manager is reeds daar. De eerste besprekingen die ik reeds aan de telefoon was gestart geven afdoende mogelijkheden om ondanks de veel hogere prijzen in Dhaka ook nog min of meer binnen het budget te blijven.

De onderhandelingen verlopen voorspoedig en gunstig, als ik de manager vertel dat ik een andere mogelijkheid heb en dus alleen naar hem kom als hij een goed voorstel voor me heeft is het pleit snel beslecht. Het is vrijdagavond 19.30 uur, we hebben een hotel, een fantastisch hotel.

….. wordt vervolgd!