14-April-‘06

Terug gekomen in de Bagha club vertel ik aan de aanwezige dat het hotel rond is. Op de vraag of er een bad in de kamer is antwoord ik bevestigend, of er ook daadwerkelijk altijd warm water is weet ik niet maar een bad heb je zeg ik met een brede glimlach. "Nee echt", reageren de dames, ik heb al in geen 10 maanden meer in een bad gezeten en ik al in geen 15 maanden overtroefd een ander de zojuist spontaan geuite uitspraak. Ik wordt doordringend aangekeken, je zit ons in de maling te nemen is op het reeds op teleurstelling ingestelde gezicht af te lezen. Nee echt zeg ik, en er wordt vervolgens nog maar eens wat te drinken voor mij gehaald.

De volgende dag besteed ik enige uren in het hotel om de afspraken op papier te zetten, onze lijst van allerlei verschillende etenswensen en om de kamer indeling te bespreken.

Zondagmorgen 9.00 uur de meeting die uiteindelijk een fantastische blijkt te zijn wordt gestart. Onderwerpen als het verbeteren van de communicatie tussen kantoor en volunteers, wat zijn de rechten van een volunteer waar kan hij op rekenen als hij voor 2 jaar naar een ver en onbekend land gaat, wat verwachten wij van onze partner organisaties, in welke richting gaan wij als VSO Bangladesh ons de komende jaren begeven etc etc. Dit alles gebeurt op een participatieve manier, er wordt overlegd, getekend, gekleurd toneel gespeeld en gepresenteerd.

De betrokkenheid van een ieder is erg groot en het is met name fantastisch om te zien dat de werknemers van VSO-B staan te dringen om te mogen presenteren.

De maandag avond staat in het kader van de feestavond.

Ter ere van deze gelegenheid kon ik in het budget nog enige ruimte maken voor bier en wijn.

Er is een zang boekje gemaakt met populaire liedjes en al snel vliegt het Bangla, Engels, Swahili, Takalo en zelfs het Nederlands door de ruimte. In het zangboekje had ik “daar bij de waterkant” opgenomen, na uitgelegd te hebben dat sinds Heidi vertrokken is ik me een klein beetje een eenling voel was een ieder bereid dat gevoel weg te nemen, er werd vrolijk in het Nederlands gezongen en het klonk heel niet slecht.

Het grootste nadeel van een gezellige avond zijn wellicht de kleine slaperige oogjes die de volgende ochtend naar het ontbijt buffet staren. De maag nog altijd in de slaap stand weet de kleine oogjes perfect te dirigeren richting de toast en jam daarmede de meer vette happen tactisch ontwijkend.

De groepsfoto wordt gelukkig later op de dag gemaakt. De koffie heeft zijn werk afdoende gedaan. De adrenaline vloeit wederom in hoog tempo door het nog enigszins getergde lijf.

Het afsluitende diner wordt net als het kerstdiner in het “Cheers” restaurant gehouden. Het is gezellig en het wordt te laat. Vier volunteers worden laat op de avond overvallen met messen bedreigt en van hun bezittingen ontnomen. Een fantastische week met een onverwacht onplezierig einde.

De volgende dag neem ik deel aan de veiligheidsmeeting. Deze meeting, al tijdens de conferentie gepland, krijgt door het incident van gisteren een andere wending. Met name de volunteers hebben nog wel enige vragen omtrent de opkomende verkiezingen en of er een efficiënt evacuatie plan is. Eerlijk gezegd maak ik mij niet erg druk om deze zaken aangezien ik in de Hill Tracts mijn  eigen contacten heb opgebouwd. De UNDP uitgerust met veel meer mogelijkheden dan VSO is wat dat betreft mijn persoonlijke evacuatie programma.

Opnieuw in de nachtbus dit keer richting Rangamati. Zondagmorgen het licht danst vrolijk over het water, ik ben slechts 10 dagen weggeweest maar bij de passage van het meer valt het mij op dat  er weer eilanden ontstaan. Het is nog thans april maar het nieuwe groen ontspruit  zich vrolijk boven op de zanderige kale eilanden.

Rangamati is heerlijk, de rust is heerlijk. De fiets die ogenschijnlijk met zijn spatbord staat te kwispelen wordt ook weer eens uit gelaten.

Het is nog lente, de zomer reeds in volle aantocht weet de dagelijkse temperatuur weer richting de 40 te duwen. De frequentie van de stroom onderbrekingen neemt ook weer in aller heftigheid toe. Om energie te besparen wordt elke avond gedurende 1-2 uur in elke wijk de stroom uitgeschakeld. Voor ons is dat momenteel rond 20.00 uur. De lichte bries die van over het meer over het balkon streelt geeft ondanks dat hij op dit tijdstip warm is voor enige verkoeling. De stormlamp uitermate populair bij allerlei kleine vliegjes en insecten heeft zijn investering van 650 taka ook reeds opgebracht.

Maandagavond een klein gezelschap zetelt zich rond de tafel op het balkon. Er is bier, whisky en muziek. Moung, Jatan en Lal waren gepland. Mark, Osman en vrouw als mede vader Gomez niet.

De gitaar tokkelt toem te doem toem toedoe te doem toem. Mijn favoriete Pangkue zanger speelt er lustig op los.

De drums versterken het geluid en de eerste klachten blijken snel te komen. De eerste van vier dagen feestjes. Opnieuw is het feest op het balkon en opnieuw is de aanleiding onaangenaam.

De volgende dag zijn er een kleine 15 speeches voorbereidt. In het Engels en Bangla schalken de mooie woorden door de vergaderzaal. Ondersteund met een prachtige ketting wordt de dankbaarheid uitgesproken.

Woensdagavond de verkoelende bries blaast over de buitenplaats in Zuid Kalindipur. De grote pannen en potten staan te pruttelen op het vanmiddag aangelegde houtvuur. De tafels worden opgebouwd. De lokale versnaperingen in plastic bekertjes geschonken. De gitaar komt maar weer eens uit de koffer. Vanavond moet ik het alleen doen mijn favoriete Pangkue zanger is onderweg naar Dhaka. Ik ga van tafel naar tafel en speel er lustig op los. De bekers worden nog maar eens bijgevuld. Het buffet met wel 7 verschillende items geeft een ieder de kans om de maag, wellicht in gespannen toestand, later op de avond te rusten te leggen. Buddy, Rosie en ik zingen “So hoist up the John B. sails”……”Send for the captain ashore”….. “Let me go home”……. “I feel so broke up”….. I wanna go home!

Het is de laatste avond. Rosie’s laatste avond. Morgen reizen we af naar Chittagong. Daarna gaat zij na een korte vakantie in Thailand terug naar Engeland. 18 maanden zijn verstreken sinds ik in het vliegtuig haar tas aanreikte. 18 maanden gelachen. 18 maanden op zijn tijd ons onbegrip gedeeld. 18 maanden waarvan de laatste 6 in een gezamenlijk huis. VSO moet zijn slogan veranderen: “Sharing skills, changing lives” moet worden aangevuld met “and making friends”.

De volgende ochtend wordt er ontbeten bij de beneden buren. Rosie krijgt opnieuw kado’s en zij gaat voor de 45^ste maal haar tassen opnieuw inpakken. De 24 kilo worden absoluut overschreden. Nog enkele foto’s op het balkon te samen met boua(de schoonmaakster)

 dan komt de taxi voorrijden.

Het huis is groot, maar het huis is leeg.  

Wie zal er eerder gaan Buddy die zojuist voor 6 maanden heeft bij getekend of ik: denk ik, terwijl ik nogmaals heet water op de uit Nederland afkomstige koffie schenk!