19-november-2004,

Rangamati 8.30 uur

Lekker het is weekend!

Het weekend valt hier op vrijdag en is na 6 dagen werken een aangename afwisseling. Niet dat ik al 6 dagen achtereen gewerkt hebt, maar het gevoel van een zesdaagse werkweek is al volledig aanwezig.

Mijn eerste werkdag was al gelijk een ervaring op zich. Deze dag was er een management meeting gepland. Weliswaar waren de verslagen in het engels maar naast het introductie rondje ging de rest van de meeting in Bangla.

Opnieuw realiseer ik me dat ik daar meer tijd aan moet besteden. Ik kan wellicht vreselijk goed afdingen op de markt en ook nog een riksja de goede kant opsturen, zolang ik de weg ken! Maar dan houdt mijn vocabulaire toch echt op.

Men heeft hoge verwachtingen van mijn komst wat zich direct uitte in de vraag die werd gesteld na deze 2,5 uur durende sessie:”Wat vond je ervan en heb je nog suggesties?” Na enige overpeinzing gaf ik als antwoord: “Het is nog enigszins vroeg om al conclusies te trekken!”. Daar was iedereen het wel mee eens!

 Aan het eind van de week was er een workshop op district niveau gepland. Onderwerp lokaal bestuur. Wij uitgenodigd door de projectmanager gingen volverwachting op weg.

De zaal is groot. Er staat een forum tafel alwaar de sprekers achter zullen plaats nemen. De stoelen van de sprekers zijn herkenbaar door een groot badlaken in verschillende opvallende kleuren die netjes over de stoelen zijn gedrapeerd.

Als je een belangrijke persoon bent dan krijg je hier géén naambordje.Ook wordt er niet gereserveerd, er wordt netjes een handdoek over je stoel gehangen die zeker met extreme hitte ook nog enige functionaliteit bezit.

Na ongeveer 5 minuten komt de organisator, iemand van Green Hill naar ons toe en vraagt ons iets op te schrijven zodat hij ons kan introduceren. Zo gezegd zo gedaan, vlak na de introductie vraagt hij of wij ook iets willen vertellen, maakt niet uit wat en het kan in het Engels.

Of we achter de tafel willen gaan zitten vraagt hij. Zo gezegd zo gedaan, er komt een voorstel rondje waarbij alle aanwezige opstaan en zich introduceren. Dan kom ik in mijn pas geleerde Bangla, stel mij netjes voor vertel dat ik werk voor Green Hill en voeg er nog wat onduidelijke heden aan toe die op Bangla leken maar waarschijnlijk door niemand zijn begrepen.

Een klein uur later komt de echte verrassing:”Miss Rosie & Mr. William gaan nu vertellen over het Engelse en Nederlandse systeem, ai dat is effe wat anders dan zo maar wat!

Voila daar kwam dan mijn 2,5 jaar gemeenten politiek ervaring weer eens van pas. Ik nog uitgebreid gesproken over het belang van lokale daadkracht en wat willen we daar eigenlijk mee bereiken? Ongeveer 7 minuten later werd mijn verhaal tot slechts 3 zinnen vertaald.

Dit alles geflankeerd door de aanwezigheid van een journalist die het erg interessant vond om zijn filmlamp op mij te richten en grote gedeelte van mijn bezigheden te filmen. Wie weet ben ik ondertussen wel op de TV geweest in Bangladesh want wat is er tenslotte interessanter dan te zien hoe een bideshi aantekeningen maakt in zijn notebook met duur uitziende blauwe ballpoint.

Één ding mag duidelijk zijn, men heeft door handig onderhandelen er voor gezorgd dat de regionale meeting werd opgewaardeerd tot Internationale, en ik heb mijn eerste handdoek gescoord.

 De Hill Tracts kennen een mengelmoes van religies. In tegenstelling tot de rest van Bangladesh is de Islam hier niet als sterkste vertegenwoordigd.

Qua religie zijn er aanhangers van het Boedisme, Hindoeïsme, Christelijke & Islamitische geloof. Dit uit zich naast cultuurverschillen en klederdracht vooral in de verschillende soorten feesten (zie foto’s).

Het ene feest is hier nog niet afgelopen of aan de andere kant van het dorp wordt het volgende alweer opgebouwd. Na 3 weken Rangamati heb ik al 5 verschillende feesten meegemaakt….. Het moet snel kerst worden want de Christelijke lopen duidelijk achter!

 Het is 12.10 uur mijn baas Moung, die ik op kantoor aanspreek met Moungda wat zoveel betekent als Moung brother, komt naar mij toe en zegt we gaan een huis bezoeken.

Ook dit is een vrij normaal gebruikte term. Je vraagt niet kom eens langs maar zegt dan kom en bezoek mijn huis. Wij naar de overkant en wij dat huis bezoeken! Dan slaat de Bangladesh gastvrijheid daadwerkelijk toe. Van alles wordt er op tafel gezet en vervolgens geniet je van alle smaken en gerechten. Sommige pittig, met regelmaat ga ik zweten, sommige zoet. Vandaag was vooral het rundvlees van een erg aantrekkelijk gehalte. Ik schep nog een keer op nadat men al één keer had aangevuld, heerlijk!

Ik was de top der beleefdheid, de bideshi vind het zo lekker hij neemt nog meer van onze gerechten.Ik kon niet meer stuk!

Echter maar kort binnen gezeten, begint buiten Moung te lachen, en jij nog een keer opscheppen en ik had niet verteld dat we 4 huizen gaan bezoeken gniffel gniffel. Later was ik aanzienlijk minder beleefd!

Dit alles was ter ere van Eid. Aan het eind van de Ramadan ga je vele huizen bezoeken en overal krijg je wat te eten en te drinken tot je echt niet meer kan.

 Vanavond heb ik overigens een feest ter ere van de bruiloft van de zoon van een werknemer van Green Hill. En als klap op de vuurpijl kreeg ik gisteren een uitnodiging van de Nederlandse ambassadeur om op 3 december sinterklaasfeest te komen vieren in de tuin van zijn huis.(Aan alle Nederlanders en Nederlandstalige!) Deze laatste ga ik ook zeker naar toe het is weliswaar 2 keer 1 dag reizen voor een borrel van 2 uur maar wellicht een goede gelegenheid om mensen te ontmoeten en een beetje Hollands te lullen.

Enfin ik rol hier dus van het ene feest in het andere!