|
Dhaka 18.00 uur
Bijna 3 weken, het acclimatiseren begint zo
langzamerhand een feit te worden. Niet de warmte maar voornamelijk de hoge
vochtigheidsgraad is het geen wat het zo drukkend maakt. Weliswaar zijn we
in Nederland wat dat betreft wel iets gewend maar staat totaal niet in
verhouding met hier. Als je op een warm moment een douche neemt is een goede
handdoek niet voldoende. Ik ga dan ook steevast onder de fan staan om echt
droog te worden, dit is dan ook aangenaam verkoelend en zelfs beter dan de
douche.
Ik heb het idee dat ik beter tegen de warmte kan dan de
1ste week. Of het moet komen omdat het ook hier winter wordt en
dan kan de thermometer blijven steken op ongeveer 22˚ C dus dat wordt echt
afzien, heb ik die fleece toch niet voor niets mee genomen?
Mijn rugzak puilde uit van allerlei niet al te dikke
truien die wellicht erg handig zullen zijn in het winter klimaat van
Bangladesh dacht ik nog vooraf. Daar heb ik dus nu sterk mijn twijfels
over.Als het in Rangamati in de avonden niet een stuk koeler is, dan gaan
zij wellicht als poetsdoek, theedoek of onderzetters hun mooie leven
beëindigen.
Kookles een ander praktisch onderdeel van de inductie
periode, velen groenten die er zijn leren kennen en uiteraard dit alles
gefocust op de Bangla naam en de te verwachten prijs.
Met zijn allen rond de groenten kar (zie foto) en Alta
(verzorgt dagelijks de lunch) van alles aan ons uitleggen. Zoals gewoonlijk
ben ik bezig met het schieten van interessante foto’s en moet ik de gegeven
informatie via de andere te horen krijgen.
Gelukkig heb ik wat ervaring met koken dus de rest is
een kwestie van creatief omgaan met de geboden middelen. Helaas zitten er
ook nadelen aan de kookles. De avond dat ik het eten verzorgde en aan de
mannen vroeg om de groente op een bepaalde manier te snijden ontaarde dit in
een heftige discussie waarin ik zeker géén gelijk had…. Want tijdens de
kookles moesten we het ook op die manier snijden dus! Einde discussie en of
de kok er maar effen creatief mee om wilde gaan.
Tijdens Bangla les (zie foto) zijn we al 4 lessen druk
bezig met het hoe en wat op de markt. De één speelt de winkelbedienden en de
ander de klant…
Klant: begun koto? (aubergine
hoeveel kost dat?)
Winkel: athero taka. (18
taka)
Klant: solo taka naen.
(16 taka ik neem)
Winkel: sotero taka dien. Ko kg neben? (17 taka
alsjeblieft hoeveel kilo neemt u?)
Klant: adha
kg. ( half kilo)
En onze juffen maar de nadruk leggen op het afdingen
want dat is namelijk het meest belangrijke als je op de markt bent. Wie goed
kan afdingen heeft tenslotte de halve wereld. Dit gaat volledig langs ons
heen. Die ene taka heeft namelijk een waarde van 0,014€ en dat vinden wij
niet echt spannend. Uiteraard blijven wij wel heel braaf oefenen.
Ook het communiceren met een riksja rijder is een
belangrijke dagelijkse bezigheid! Nadat wij deze les hadden gehad stapte
Luke en ik opgewekt op het eerste het beste slachtoffer af ….. helaas hij
had niet hetzelfde boek als wij dus werd het een aardig fiasco.
De oude stad Dhaka:
De beste beschrijving is een mierenhoop waar je effen
flink met een stok in staat te roeren. Het krioelt hier van de bewegingen,
een verkeerschaos, 2 kilometer in 1 uur is de gemiddelde snelheid die hier
wordt gehaald. Mensen lopen door lege riksja’s heen om op die manier de
overkant te bereiken. Riksja’s voor de wielen van je taxi (zie foto). De
claxon wordt hier in één uur tijd vaker gebruikt dan de gemiddelde
Nederlander gedurende zijn hele leven.
Als je hier bent dan begrijp je wat men bedoelt met
over bevolkt.
Ondertussen ingeschreven bij de Nederlandse Ambassade,
6 formulieren en het inleveren van een kopie van je paspoort en verder niks,
géén uitgebreide lunch of een welkoms cocktail niet eens iemand die
Nederlands sprak. Wellicht krijg ik nog een uitnodiging voor het
koninginnebal, zou op zich wel leuk kunnen zijn.
Alcohol is hier nauwelijks te krijgen! Ik heb in deze
periode slechts 1 maal bier gedronken in de Bagha club. Dit is een club waar
je als buitenlander terecht kan om je te laven aan de voor moslims
“onbekende?” geneugten des levens. De aardigheid is dat er aan de volunteers
regelmatig rondjes worden aangeboden. Of men is zelf volunteer geweest of
men weet wat het salaris van ons is en daar heeft men wel bewondering voor.
Vanavond is het er weer tijd voor dus…. Proost!
|
