12-juli-‘05

Achcha bondu!

Amar ma oshusto.

Tara mora

Taka douw!

Ondersteund met zwaar getoeter schuift het transparante landschap aan mij voorbij. De bochtige weg gecombineerd met een gemiddeld agressieve rijstijl zet vele magen in beroering. Voorin gaan de ramen maar weer eens open om het zojuist genuttigde ontbijt, overwegend uit rijst bestaand, aan de weg toe te vertrouwen. Achterin zal het er niet beter aan toe gaan denk ik. Terwijl ik mij concentreer op de rodeoachtige praktijken van de cowboy aan het stuur die zich buschauffeur durft te noemen en in een gecontroleerde beweging een roedel koeien weet te ontwijken.

Uit tegengestelde richting doemt een andere cowboy op. Geconcentreerd op de te nauwe weg en met de andere hand op de claxon schicht hij rakelings aan ons voorbij. Het geluid agressief in volume en frequentie toenemend doen mij denken aan mijn 1^ste natuurkunde lessen. Als het volume afvlakt realiseer ik me dat een beter voorbeeld van het dopplereffect niet valt te bedenken.

Er wordt maar weer eens agressief geremd. Op het laatste moment verschijnt iemand links van de bus. Olé!, hoeveel doden waren er ook alweer bij de stieren gevechten in die noord Spaanse stad? Pamplona geloof ik? Heb ik dat van de week niet op Internet gelezen?

Het is marktdag. De door een kleed geïmproviseerde groentestalletjes worden ter nauwer dood door de robuuste wielen van onze bus ontweken.

Er zullen nog velen jaren verstrijken voordat Six Flags in dit gebied gaat investeren. Waarom zouden ze eigenlijk voor 50-70 taka heb je hier een twee durende sensatie die niet valt na te bootsen. Welkom in attractiepark de Hill Tracts!

Wederom staat Dhaka op het programma. In een meeting van DFID (department for international development) waar rampen management werd besproken, heb ik op de vraag:”Wat is de grootse mogelijke dreiging van een ramp in Bangladesh.”, wel eens “het verkeer” geantwoord, wat met menig gelach werd ontvangen.

Niettegenstaande al het ongenoegen, de ultieme maagtest en de koude rillingen die ondanks het hete klimaat regelmatig de overhand nemen, komt aan deze kwelling wederom een end. In de verte doemt ACE Avenue op er wordt van bus gewisseld. ACE Avenue is de plaats waar velen bussen vertrekken en het is er een drukte van jewelste.

De volgende 6 uren, van Chittagong naar Dhaka, gaan in de airco Volvo. De keuze is enorm van 1^ste klas tot business klas, stoelen met of zonder massage, zelfs de namen van de bussen zijn gekozen om op het gevoel in te spelen. Silkline is een mooi voorbeeld, veel zachter dan dat kan ik het me niet voorstellen of men moet binnenkort een eendendons lijn willen opstarten.

Ondanks alle fancy namen en extra’s die men weet te bieden, blijft de weg een verschrikking, en bereiken de bussen, gedurende deze 250 kilometer een gemiddelde welke nauwelijks boven de 40 km per uur uitkomt.

De A1, de transinternationale snelweg, die van Dhaka tot aan Singapore wordt door getrokken, is onder constructie. Dat zal hij voorlopig ook wel blijven!

De snelweg wordt gebruikt voor bussen, trucks, auto’s maar ook voor trekkers en riksja’s. Eigenlijk alles wat wielen bezit maakt gebruik van het gemeengoed en dit geeft op zijn tijd angstaanjagende situaties.

In het volgende dorp is er markt. De stalletjes staan aan de rand van de weg en de riksja’s bewegen koket in de omgeving om maar zoveel mogelijk passanten op te pikken en enig profijt uit deze mensenstroom te behalen.

De rijstijl van de chauffeurs wordt door deze drukte aangepast. Met nog slechts 1 hand aan het stuur en de andere op de claxon proberen zij zo snel mogelijk dit knooppunt te passeren. Oh, we staan stil de plaatselijke bus moet even mensen lossen en waar doe je dat? Inderdaad gewoon midden op straat. Het al oorverdovende toetergeluid zwelt nog maar eens aan. Het effect is niet te meten. De chauffeur nog altijd met de rechterhand op het midden van het stuur staart ongeïnteresseerd naar buiten. Langzaam komt de bonte stoet weer in beweging. Als de markt is gepasseerd gaat de poot weer op het gas om de verloren tijd zo snel mogelijk goed te maken.

Bij verschillende dorpen worden omleidingen aangelegd, in de ijdele hoop dit soort taferelen in de toekomst te kunnen omzeilen. In principe moet Dhaka in een kleine 3 uur gereden gaan worden, dat ga ik niet meer mee maken!

Om de passagier zo optimaal mogelijk te verwennen wordt er door middel van een robuuste monitor en speakerinstallatie een omgeving gecreëerd die qua volume de dolby surround status weet te benaderen, maar die kwalitatief helaas nog wat te wensen laat.

De Bangladesh video industrie weet zijn klanten met komische sketches, die regelmatig uitbundig gelach veroorzaken, te vermaken.

Het budget aanzienlijk lager dan een Hollywood D film is duidelijk aan deze producties af te zien. Een voorbeeld: Iemand wordt al rijdend op een motorfiets neergeschoten. De fiets wordt voorzichtig neergelegd waarop de speler met al zijn acteer talent dramatisch tegen de vlakte weet te gaan. De motorfiets wellicht nog nodig voor de volgende scène of de nieuwe productie komt ongehavend uit deze uiterst gevaarlijke situatie.

Al kijkend gaat in mijn gedachte de motorfiets 45 meter de lucht in de acteur komt via een vlaggenstok, boom of iets dergelijks met een door muziek ondersteunende knal weliswaar op zijn rug terecht, maar in een fractie van een seconde staat hij alweer op zijn benen om te reageren op het volgende gevaar wat in deze kneukfilm op hem ligt te wachten. De volgende shots laten een fel brandend object door de lucht vliegen welke in de rivier terecht komt en na een 2-tal seconde ontploft en vervolgens de rivier over een oppervlakte van enige honderden meters weet te doen ontbranden. Onze held ondertussen op subtiele wijze alle kogels ontwijkend neemt in een poging, om door de laatste eindelijk wel goed gerichte, niet te worden verwond, een duik en zwemt vervolgens met zijn kleren aan onder deze laaiende vuurzee door, gebruikmakend van een techniek die bij de beste parelduikers ter wereld en Ian Thorpe de nodige jaloezie weet te bewerkstelligen.

Hollywood producties zijn ook onzin bedenk ik, terwijl ik mij met volle overgave concentreer op een op fictie gebaseerd Amerikaanse boek.

 Na ongeveer 130 km wordt er gestopt. De chauffeur krijgt zijn naar onze maatstaven wel verdiende 20 minuten rust. En wij opnieuw het mikpunt van de dit maal toegesneld obers die, na een welverdiende sanitaire stop, je in 2o minuten weten vol te proppen met softdrink’s en andere maagvullingen.

 Het 2^e gedeelte geeft ons de gelegenheid om van Hindi muziek te genieten. De altijd romantische scènes opgenomen in de meest exotische plaatsen ter wereld, de frequente verkleedpartijen van de dames en de op door Michael Jackson geïntroduceerde groepsdansen weten onze aandacht opnieuw, van de nog altijd onder constructie liggende weg, af te leiden.

 Het gaat immens regenen en de ruitenwissers staan op volle toeren. Drukte op de weg. Twee bussen, wellicht tijdens één van de angstaanjagende inhaal manoeuvres. Ontwijken was er niet meer bij. De ramen zijn er bij beide van voor tot achter uit. De chauffeur zit verdoofd of… nog altijd achter het stuur van zijn bus. Er heerst paniek en ongeloof.

Mensen met bloedende hoofdwonden. Een dramatisch geheel!

Ondertussen proberen andere de afgesloten bagage ruimtes te openen. Als gieren komen omstanders op deze situatie af om maar zoveel mogelijk voordeel te trekken uit deze ongewone en ongecontroleerde chaos. Het is in Bangladesh heel gewoon dat de bus wordt leeg gestolen terwijl hulpverleners de nodige E.H.B.O. verlenen.

 Nadat enige gewonden in het naburige ziekenhuis zijn afgeleverd, de snelheid aanzienlijk is terug gebracht en de zon ondertussen weer is terug gekeerd doemt in de verte de brug naar Dhaka op.

Nog 1 uur denk ik en knikkebollend leg ik mijn hoofd achterover om te genieten van wat de 1^ste klas bus reis te bieden heeft………….wordt vervolgd,