AAN:              Mr. President,

VAN:              O.M.I.B./O.M.I.N

BETREFT:     Verslag Nepal,

DATUM:        11-oktober-‘05

FAXNR.:        00-1- 75697552418

Honorable Mr. President,

Ik hoop dat met u alles goed gaat. Naast uiteraard mijn innige interesse maak ik mij ook enigszins zorgen. In de kranten wordt er namelijk niet erg positief over u functioneren gesproken. Weet u dat er in de Nederlandse krant met grote koppen staat geschreven. Gezocht: leider van de Verenigde staten. President Bush, lijkt niet langer de man van oplossingen. Hij is zelf onderdeel van het probleem.

Dat lijkt mij toch iets om even een nachtje heftige slaapproblemen door te krijgen! Of zal het u een biet wezen wat er over u gezegd wordt en ligt u gewoonlijk nergens meer wakker van.

 Daarnaast is momenteel minister Bot, die onlangs nog openlijk heeft erkend dat de onafhankelijkheid van Indonesië al in 1945 heeft plaats gevonden en niet in 1947, of onze voorouders voor de lol strijd hebben geleverd, zijn naam eer aan het doen. Zijn uitlatingen over uw speeltuin in Irak zijn toch op zijn minst bot te noemen. Wat vindt u daar nu van? Ik neem aan dat u hem niet meer voor de thee uitnodigt! Overigens zou ik, als ik u was, ook niet teveel tijd steken in meetings met J.P. Het zou mij verbazen als hij in 2007 opnieuw als minister president wordt gekozen. Hoewel dat met u natuurlijk ook is gelukt denk ik dat de Hollandse kiezer dit soort keuzes niet maakt.

 Anyway, bij dezen mijn verslag over het vriendelijke, mooie maar door innerlijke strijd geteisterde Nepal.

De aankomst op de luchthaven was al een verademing. Doordat Kathmandu op 1350 meter hoogte ligt zijn de temperaturen stukken aangenamer dan in Bangladesh. De luchtvochtigheid is velen procenten lager en dus een heerlijke atmosfeer die ook nog eens heel gemoedelijk bleek te zijn. Ik was overigens wel enigszins teleurgesteld dat u niet iemand had geregeld om ons af te halen, nu moest ik op de luchthaven geld wisselen en de onderhandelingen beginnen over een hotel, wat altijd verdraaid onhandig is aangezien de wisselkoers voor de roepies, bij aankomst niet echt reiziger vriendelijk te noemen is.

 Wat ons direct opviel! Waar wij overigens uitermate verbaasd over waren. Is de hoeveelheid bideshi’s die er in Nepal rond hangen. Spontaan begonnen mijn DFID contact en ik bidesh bidesh bidesh te roepen. Wellicht vindt u dit kinderachtig, doch opgebouwde gewoontes raakt men niet snel kwijt, blijkt maar weer.

Kathmandu is als of je een sprookje binnen wandelt.  Het sprookje van 1001 tempels. Hebt u dat gelezen of is het aan u voorgelezen? Niet alleen vanwege de ontelbare hoeveelheid tempels, maar zeker ook door het gedrag die de bevolking ten toon spreidt. Zelden heb ik gezien dat men op de motorfiets bij het benaderen van een tempel, welke zich meest van tijd op een knooppunt van wegen bevindt, vlak voor het inslaan van de bocht, nog even de moeite neemt een kruisje of een ander zins vroom gebaar weet te maken. Ik hoop dat ze daarbij de ogen open houden want de verkeersveiligheid wordt er niet door bevorderd.

Wij hadden ons gesetteld in de wijk “Thamel”, op zich ook een sprookje door de velen eet huisjes en barretjes. Niet het originele Kathmandu met zijn gewoontes en bevolking, maar het bier, het bier was lekker. St Miguel, Everest, Iceberg, Tuborg, keus in overvloed en ook nog in van die grote flessen.

De volgende ochtend vroeg op pad. Slenterend door de smalle steegjes

 van Kathmandu, genietend van de gezellige atmosfeer om vervolgens het ochtendgloren af te sluiten met wat ze hier een simpel ontbijt noemen: gebakken aardappels met uien en tomaat, eieren bereidt naar eigen keuze, toast met jam en boter en over heerlijke koffie voor de vriendelijke prijs van 60 roepies wat neer komt op $1,-. Zo ziet men maar weer dat interferentie van toeristen zo slecht nog niet is.

Gedurende de eerste dagen hebben wij onze ogen en oren open gehouden en getracht het reilen en zeilen in de hoofdstad van Nepal nauwlettend te volgen. De mensen zijn vriendelijk het leven is een verademing in vergelijk met Bangladesh. Nu moet ik wel toegeven dat na Bangladesh alles een verademing is, waarbij ik uiteraard niet uw persoonlijke speeltuin, enige andere landen in het midden oosten, Afghanistan, Pakistan, en wellicht ook de Darfur regio als vergelijkend materiaal neem want ongetwijfeld is het daar in zijn geheel niet aangenaam. In ieder geval Nepal is een verademing, wat we miste in Bangladesh was in grote getallen aanwezig. Daarbij doel ik zeker niet alleen op het bier, wat op zich al een bezoek waard is.

Onze speurtocht bracht ons verder op “Durbar Square”.

Dit fraaie plein staat op de wereld monumenten lijst. De uit de 17^e & 18^e eeuw gedateerde gebouwen geven een intieme, authentieke en gemoedelijke indruk.

Wat mij betreft mogen ze overigens geheel Kathmandu op de monumenten lijst plaatsen. De smalle straatjes, het pittoreske van de kelders die veelal als winkeltjes zijn ingericht, de 1001 tempels en niet in de laatste plaats de straten geplaveid met kinderkopjes zijn allen meer dan de moeite waard.

Een fotograaf in de ochtend uren krijgt spontaan een hoogte punt vanwege het invallende strijklicht van welke zelfs Rembrandt, jaren na zijn dood nog ongemerkt enthousiast zou worden.

Wist u dat in Nepal het geloof hoofdzakelijk uit Hindoe & Boedisme bestaat. Aan de noordzijde beïnvloed door Tibet, vanuit het zuiden door India. Naast de vele Hindoe tempels in Kathmandu zijn wij op een ochtend een Boedist tempel gaan bezoeken, de zogehete Swayambhunath tempel.

Deze wordt overigens in de volksmond de apentempel genoemd. Tijdens de klim van de 500 treden wordt je regelmatig verrast door gekrijs, een voorbij rennende of springende of een duo wat op deze warme nazomerdag gezellig aan elkaar zit te vlooien.

Met de laatste 20 treden in het vooruitzicht staat er een huisje, alwaar je de toegang moet betalen. Commercieel gezien een erg sterke zet. Al puffend en zweten wordt men verrast door deze kaart verkoop. Vermoeid denk je wat! Hier!

Ik begon spontaan te lachen. Een keuze heb je feitelijk niet meer. Je denkt niet na over de hoogte van de toegang je bent vermoeid en er is slechts één ding wat je wilt!

Jezelf belonen voor de zweterige inspanning die je zojuist geleverd hebt. Nu wil je die tempel zien! Hoeveel was de toegang vraagt Jamillah? Geen idee zeg ik tussen twee ademhalingen in.

Cholen (laten we gaan), ik wil die tempel zien.

De inspanning wordt uiteindelijk beloond met een magnifiek uitzicht over Kathmandu en een fantastische spirituele beleving. De blauw, wit, rood, groen gele vlag is de traditionele boedistvlag welke volgeschreven met eeuwen ouden wijsheden vrolijk in de geringe hoeveelheid wind klappert.

Naast deze spirituele beleving worden wij verrast door de businessgeest die ook vrolijk over het religieuze complex waait. Koop hier! Een goede prijs! Mijn 1^ste klanten vandaag, krijgen speciale prijs. Zaken en bidden blijken hand in hand te kunnen gaan.

Nog even een boterkaarsje branden, vervolgens terug naar het hectische Thamel.

6 uur in de ochtend, de zon glimlacht door het venster. Actie de bus wacht!

Om 7.10 uur slaat de motor aan en begeven wij ons in de al overvolle straten van Kathmandu.

Geplande aankomst 15.00 uur. De vallei begeleidt ons aan de rechterzijde; helaas wij zitten links. De voor trollen, pygmeeën en andere tot maximaal anderhalve meter reikende volkeren gebouwde bus zigzagt vrolijk door de bergen. Dit lijkt al heel wat maar wij zijn op weg naar het echte werk. De Himalaya, niet de wereldberoemde Mt Everest maar de meer in het westen gelegen Annapurna.

Het water in de rivieren zwelt aan. Een verdwaalde raft, beweegt nietig over de in kracht toenemende rivier. Aan boord heerst ongetwijfeld spanning en concentratie. Vermoedelijk is dit van de gezichten van de overwegend toeristen af te lezen. Ik kan het slechts inbeelden van hoog uit de bergen is het niet meer dan een papierenboot die heen en weer deint op de krachtige golvende bewegingen van het water.

Op weg naar Pokhara hoeveel uur nog te gaan? We zien wel, vanavond zullen we er zijn. De grote jongens wachten op ons. Nog nooit heb ik bergen van boven de 8000 meter aanschouwd hier in Nepal zijn 8 van de 10 hoogste wereldwijd.

Hoe zal het zijn, wat kan je verwachten. Al inbeeldend raast de bus vrolijk verder over de redelijk begaanbare weg. Slechts 8 uur in de bus een makkie als je Rangamati-Dhaka gewend bent.

De bus stopt; een militaire post en allerlei obstakels op de weg. Een jong gezicht, wellicht heeft hij slechts haargroei in de keel, stapt met een uit Rusland of China afkomstig geweer de bus in. Één voor één worden alle Nepalese er uit gehaald met koffers tassen of wat dan ook lopen zij …………. Wordt vervolgd.