24-Oktober-‘05

………… daarna langs de kant van de weg. Sinds de Maoistische rebellen bij tijd en wijlen de omgeving onveilig maken, zijn er gedurende de 200 kilometer lange weg verschillende checkpoints. In tegenstelling tot de Chittagong Hill Tracts zijn het niet de bideshi’s die de bus moeten verlaten maar de lokale bevolking. Met identiteitspapieren in de hand, voorzover ze die bezitten, worden ze één voor één gecontroleerd. De tassen gaan open geen bommen granaten of speelgoed van soort gelijk materiaal? Na oké te zijn bevonden stappen ze 200 meter verder weer in de bus die geduldig op zijn klanten staat te wachten. Met een brede glimlach aanschouw ik deze toch feitelijk trieste onderneming.

Niet 1 maal welnee, elke 20-30 km staat er wel een post die ingegraven of met zandzakken verstevigd de omgeving nauwlettend in de gaten houdt.

De Mao rebellen hebben het niet zo op het koningshuis! Overigens uit gesprekken met de lokale bevolking blijkt niet veel anders. Er gebeurt niets voor onderwijs, het gezondheidsbeleid is slecht en als ik vraag waarom de luchthavenbelasting zo hoog is komt dit voornamelijk omdat de jonge koning geld nodig heeft voor zijn inmiddels 5^e of 6^e stulpje ergens in Europa. Echt te spreken zijn ze niet over hem en het wordt dan ook tijd dat hij weggaat. Dat duurt géén 5 jaar meer zegt men in volle overtuiging.

Nog géén jaar geleden was er een soort van machtsovername. De rebellen grepen de macht. Dit voornamelijk omdat zij het niet eens zijn met de hoeveelheid hulp die er door de regering wordt geboden voor de meer in de Himalaya gelegen gebieden.

Het land was in rep en roer en opdat moment zijn alle VSO volunteers in grote haast geëvacueerd. Nu eind 2005 draaien de programma’s, zijn de volunteers terug gekeerd of tussentijds vervangen en lijkt de rust hersteld. Dit is overigens voor een klein gedeelte van het land de Kathmandu vallei is oké en ook het gedeelte tot aan Pokhara is weliswaar met behulp van enige mankracht, ook veilig te noemen.

U begrijpt hem al?

Juist alle toeristische attracties worden door jonge mannen, die modieus en volgens de laatste trend in herkenbare groen bruine kledij gekleed zijn, nauwlettend in de gaten gehouden. Zij onderscheiden zich daarnaast ook nog door de manier waarop zij zich het liefst in van die romantische maar bovenal strategische plekjes veelal geaccentueerd door een grote hoeveelheid zandzakken weten te nestelen.

In andere gebieden worden tot op de dag van vandaag regelmatige wervingsacties gehouden waarbij de locale bevolking gedwongen wordt om als vrijwilliger deel te nemen aan de intensieve training die door de rebellen is georganiseerd.

De Maoïstische rebellen hebben verklaard dat er géén enkel gevaar is voor toeristen om naar Nepal te komen. Hun strijd is tegen de overheid en niet tegen bezoekers.

Desalniettemin is het goed mogelijk dat er gevraagd wordt om hun actie te steunen door middel van een kleine donatie, welke kan oplopen tot $100,- Dit vriendelijke verzoek wordt meestal gedaan door mannen met geweren of machetes en deze actie schijnt spontane bijdrages te leveren.

 Een bocht naar rechts. Wij passeren de brug over een middelgrote rivier. Nog een bocht naar links en een laatste checkpoint. Pokhara is inzicht, maar géén sneeuwkap te zien.

Wij opgehaald door het hotel, zijn binnen enkele minuten uit de hectische taferelen die zich meestal op een busstation voordoen.

Pokhara is aan een groot meer gelegen en de invallende duisternis gecombineerd met een dreigende onweerswolk geeft een luguber beeld. Zal er een monster in het meer zitten zoals in Loch Ness? Waarschijnlijk niet!  In Nepal komt het gevaar van de andere zijde. Het monster uit de bergen. De abominabele sneeuwman! De nog niet eerder gefotografeerde Yeti.

Deze waarheid of legende is al eeuwenoud. Er zijn sporen gevonden van voetafdrukken zo immens groot, een mooi gegeven om kinderen mee te imponeren. Als je géén huiswerk maakt dan………… ach het zou al mooi zijn als alle kinderen in Nepal onderwijs zouden krijgen.

 Lakeside is de naam van de nieuwe toeristische stek waar wij ons hebben genesteld. Een militaire post voor de deur en een dakkamer die uitzicht geeft over de bergen die zich nog altijd mysterieus achter een dik wolkendek weten te verschuilen.

Verse sapjes, heerlijke pizza’s, vanavond lijf muziek, de beste chinees in town, echte nepalese gerechten, gedurende happy uur bier met gratis popcorn, ashen (kom binnen). De keuze is enorm. Een wat wij kunnen noemen kopers markt. Het aanbod is velen malen groter dan de aanwezige toeristen. Kortingen vliegen om je oren, voor volunteers een mooie gelegenheid om binnen het budget toch vrolijk de bloemetjes buiten te kunnen zetten.

 6 uur in de ochtend. De door moedernatuur mee geleverde luiken gaan open en mijn 1^ste verjaarscadeau openbaard zich.

 44 denk ik, een mooie leeftijd om even bij stil te blijven staan, uiteraard niet te lang want we moeten verder. Liggend nog altijd op één oor aanschouw ik dit fantastische plaatje. Binnen 15 minuten zakt de wolk over de zojuist gecreëerde sensatie. We zijn blij, weliswaar zie je ze niet meer maar nu weten we het zeker, ze zijn er de grote jongens.

Mijn verjaarscadeau van Jamillah ligt veilig in het VSO kantoor in Dhaka. Een uitvergroting van de foto van ons tweeën, die ook te zien was in het verhaal van 3-juni-’05, en een door haar gemaakte collage van allerlei foto’s met de titel our man in Bangladesh.

Op de dag krijg ik ook nog een 2-tal lampenkapjes, welke je als hanglamp kan gebruiken, een fel gele Buddha en een fel blauwe jing & jang.

Op ons aller geluk wordt er in de avond uren een fles rode wijn van Italiaanse origine ontkurkt. Ik sta nog even stil bij het feest van vorig jaar alvorens we plannen maken voor de komende dagen.

Allereerst wordt er bezoek gebracht aan de wereldberoemde maar vooral in Pokhara bekendheid genietende Devi Falls. 

De plaatselijke jeugd weet zich bij gebrek aan voetbalveld, hockeykantine of plaatselijke disco goed te vermaken, ze genieten van de omgeving de rust en op zijn tijd enige afkoeling die ook nu eind september nog altijd erg aangenaam is. Pokhara ligt op 950 meter hoogte, het is hier dan ook aanzienlijk warmer dan in Kathmandu. De watervallen die geenszins gemakkelijk te vinden waren, logischerwijs volg je gewoon de waterstroom en dan kom je er vanzelf zou je met je boeren verstand kunnen bedenken. Helaas door menselijk ingrijpen is de stroom dusdanig verlegd dat een gedeelte wordt gebruikt voor het opwekken van elektriciteit. In den beginne geeft het zoeken en heen en weer lopen een aardige indruk van de omgeving en van velen kinderen die de stroom gebruiken om tegen in te zwemmen, maar de door ons gewilde watervallen bleken spoorloos. Al zwetend komen wij bij een steile trap met meer dan 200 treden, die op weg naar beneden met een rap tempo genomen worden, doch op de terugweg het klamme zweet weer weten te verhogen.

De watervallen, het geraas van het water, de Hollandse koeien en de op het water gestaag toenemende glitter vaneen langzaam dalende zon geven ons genoeg redenen om van deze fraaie omgeving te genieten.

De plaatselijke jeugdgang maakt ons duidelijk dat hier het zwemmen al op jonge leeftijd wordt bijgebracht.

 De volgende ochtend doen we ons tegoed aan een westers ontbijt met chocolade croissants. De bakkerij in Nepal heeft niet stil gezeten. Geïnspireerd door Duitse en Franse collegae weet men hier de toeristen te verwennen, zeker als je uit Bangladesh komt blijken de verwachtingen ten aanzien van het paradijs aanzienlijk te zijn gereduceerd. We proppen ons vol niet alleen vanwege de smaak en voortreffelijk geur, maar voornamelijk omdat er een lange dag in het verschiet ligt. Vandaag gaan we naar Sarangkot! Het op bijna 1600 meter hoogte gelegen super kleine dorpje schijnt namelijk prachtige panorama’s te geven van de Himalaya. Het vroegere ford, kot is Nepali voor ford, was ten aller tijden een strategisch uitzichtpunt. Vanaf grote hoogte kon de volledige vallei in de gaten worden gehouden. Dit nog altijd bestaande uitzichtpunt wordt nu voornamelijk gebruikt door toeristen die Ah en Oh willen zeggen tegen de ondergaande zon of het ontluikende van het ochtendgloren.

Wij volledig bepakt en bezakt gaan uiteindelijk veel later dan gepland op pad. De koperen nelis staat al te glanzen en te stralen, het is heter dan je denkt realiseer ik me nadat de 1^ste 500 meter zijn afgelegd. Nog altijd in het dorp sjokken wij bedeesd verder. 2 uur lopen met een misrekening wellicht 3. Aan het eind van de dorp vragen wij de weg. Inderdaad dit is de weg naar Sarangkot echter deze duurt 2,5 uur het is verstandiger om enigszins door te lopen en vandaar uit omhoog te gaan. Zo gezegd niet zo gedaan! Na 1 uur zijn wij aan het eind van het meer. Nog 500 meter en dan gaat de weg naar rechts weet men ons te verzekeren. Hoe lang nog vragen wij opgewekt, hangt van de snelheid af zegt de wijsneus, waarschijnlijk 2 uur kan ook 3 zijn. Na enige tijd komt de weg naar rechts die wij goed gemutst inslaan. Nog eens 500 meter verder vragen wij opnieuw: Hoe lang nog? De 2^e wijsneus vandaag merkt op dat het van de snelheid afhangt, wellicht 2 uur kan ook 3 zijn!

Ondertussen begint mijn rugzak met zijn dikke trui en andere attributen, die ik ooit vanuit Nederland en nooit gebruikt, heb meegenomen, gestaag mijn schouders te irriteren. Ik denk terug aan mijn allereerste zwerftocht in Luxemburg. 15 jaar was ik, kan ook 14 zijn geweest en wat was die tering rugzak zwaar. Al die handige tips vooraf zorgde er alleen voor dat je rugzak zwaarder werd. Na de 3^e dag heb ik hem van mijn rug gehaald en van een helling afgesmeten. Toen was ik nog eens daadkrachtig denk ik terwijl ik de irritatie probeer te ontberen en in een gestaag tempo verder ga.

De trap begint. Niet dat dit een echte trap is maar het langzaam glooiende pad gaat over in rotsblokken die steunend met de handen en kracht gevend op de knieën één voor één genomen moeten worden. Ik denk aan de lengte van Jamillah’s benen en sjok verder.

Als het hemd zware transpiratie vlekken op de broek begint te verspreiden stoppen we, even op adem komen. De trap lijkt oneindig. Van de andere kant komen een aantal wandelaars aanzetten. Hoe lang nog? Dat hangt van de snelheid af. Dat begrijp ik zeg ik enigszins geïrriteerd. Nog zeker 2 uur maar kan ook langer zijn, is het overtuigende doch geenszins bevredigende antwoord. Ik draai me om en geniet van het fraaie licht dat uitstraalt over de vallei.

In de verte lijkt de berg eindig, géén zinsbegoocheling maar het latere gedeelte wordt eenvoudig door de steilte van dit gedeelte aan het oog onttrokken. Er staan een aantal Yak’s op het pad. Van grote afstand zijn het zeker te weten Yak’s.  Yak’s komen namelijk alleen op echt grote hoogte voor, welke wij in onze gedachte allang bereikt hebben. Een verdwaalde toerist. Hoe lang nog? Vraag ik aarzelend het antwoord niet echt te willen horen. 1,5 uur zegt hij. Gelukkig tot nu toe zegt een ieder dat het nog minstens 2 uur is vertel ik hem. Dat is ook mogelijk zegt hij, het hangt voornamelijk af van de snelheid! U wordt bedankt! We gaan verder. Als je denkt alles gehad te hebben blijken de Yak’s ook nog eens gewone buffels te zijn. De weg of trap hoe je hem ook noemen wilt gaat gestaag verder. Een huis alias vreetschuur waar niets anders dan water te krijgen is bezorgt ons een aangename rust pauze. Hoe lang nog? 3-kwart uur is het antwoord en ik bedenk dat het nooit 2 uur kan zijn.

Nog een laatste tjoenkie en dan zijn we er.

Het uitzicht is prachtig blijkt later, bij aankomst hebben wij daar totaal géén oog voor. Eerst en vooral wordt er lunch besteld, een kamer gezocht en gerelaxt. Het is al later op de dag als wij weer fut en oog hebben voor het fraaie van dit bergplateau. Onze avondwandeling gaat richting een ander uitzicht punt, met enig geluk gaan wij de door Jamillah genaamde alpen zien. Onderweg vrolijk de plaatselijke boer groetend zijn wij vol verwachting.

Een donkere onweerswolk weet zich echter strategisch tussen beide bergketens te plaatsen, de alpen aan ons gezicht te onttrekken en onze stemming met behulp van grote vette druppels te ontmoedigen. In rap tempo wordt de weg terug genomen. Het diner met een fles bier weggespoeld en ik denk morgen gaat het gebeuren terwijl ik onder een dikke deken weg dommel………wordt vervolgd!