|
10-februari-‘05
Langzaam trekt de ochtend nevel omhoog. Het voelt fris, het zicht is
beperkt. Ik gewapend met een trui sta dromend voor mij uit te kijken. Ik
voel mij als de kleine kapitein wijdbeens achter het roer met de ogen op de
kim gericht. Vrolijk pruttelt de motor voort, de damp trekt op. Als of we in
een levensgrote jacuzzi varen!
Het
strakke oppervlak wordt hier en daar doorbroken. Een passant brengt
beroering in de immense spiegel.
Het
levensonderhoud gaat altijd door,7 dagen per week, honger kent geen weekend!
Er
wordt weer iets georganiseerd! Zoals gebruikelijk wordt er een organisatie
team geformeerd. De vrijwilligers die in het algemeen door de program
managers worden aangewezen, sharing kent tenslotte ook zijn beperkingen,
staan vandaag te trappelen. Aan het eind van de coördination meeting kom ik
tot de conclusie dat ik er één van ben.
Voor
deze gelegenheid mag een ieder zijn familie uitnodigen. Buddy (VSO volunteer)
wordt gebombardeerd tot mijn tweeling broer weliswaar uit de Filippijnen
maar er zijn overeenkomsten en Heli (field manager United Nations
Development Program) is de Finse tante van Rosie wat ook vrij logisch is.
We
hebben picknick!
Om 8
uur worden we bij de boot verwacht, wij ondertussen volledig
geacclimatiseerd zijn er om 8.20 wat zijn jullie laat wordt er gevraagd,
hoezo we hadden toch om 8 uur afgesproken, zeggen wij nog als of het de
normaalste zaak van de wereld is.
Uiteraard waren wij niet de laatste!
Kaptai lake is geweldig fraai op deze vroege ochtend. Ik geniet van de
ochtend gloren en onze tocht van ongeveer een uur.
Bij
een eiland aan gekomen wordt er uitgeladen, ondertussen erger ik mij
vreselijk aan de bezoekers aan de overkant. 2 medium grote luidsprekers
staan op het dak van hun boot en wij worden verwelkomd met Boney M.
Hoe
is het mogelijk!
Ik
heb een flash back, mount Bromo Indonesië, na een 3 uur lange wandeling naar
de rand van de vulkaan om daar van de zonsopgang te genieten, komt een
koppeltje Japanners met een gettoblaster op de proppen.
Heb
je de gelegenheid om van de vrije vreedzame natuur te genieten dan weet men
dit te verpesten met vreselijke muziek.
Ik
gebombardeerd tot de organisatie van iets nieuws, iets leuks, iets
spannends, heb direct bij de verkenning van het terrein al een tactische
verandering in gedachte. Er zijn bonuspunten te verdienen voor het team die
als 1ste de muziek aan de overkant weet te neutraliseren.
Lady’s
and gentlemen! Today we will have the first Chitagong Hill Tracts Olympics!
Als
een volleerd
“J. Rogge kloon” vertaal
ik
de olympische
gedachten.
Winnen is belangrijker dan meedoen!
De
tribals zijn dan wellicht minderheden maar aan enthousiasme ontbreekt het
niet ze gaan voor de volle winst.
 De strijd
is dusdanig fanatiek dat de finale een fotofinish oplevert en er dus, bij
gebrek aan professionele fotoapparatuur, een herstart moet volgen.
Ondertussen staan 2 man uitgebreid te koken want hier neem je geen picknick
mandje mee!
De
rijstwijn vloeit er wordt gezongen en gedanst.
Picknick is niet van de natuur genieten! Onze luidsprekers blijken minimaal
2x zo groot te zijn en dit alles ondersteund door een aggregaat die in één
van de boten vrolijk staat te snorren.
Picknick is feest en feesten dat kunnen ze!
Filmpjes![]()
![]()
De
straten van Rangamati zijn leeg! Waag het niet om een motorvoertuig te
besturen, je wordt gestenigd! De honden koeien en andere niet regulieren weg
gebruikers maken aangenaam gebruik van deze gecreëerde omstandigheden!
Het
doet mij in een vage herinnering denken aan de auto loze zondagen …. Weet u
het nog!
Ik
wel met je rolschaatsen aan als jongere optimaal genieten van de gecreëerde
omstandigheden.
In
die dagen was het een noodzakelijk kwaad de olie was bijna op.
Koeweit, Koeweit, Koeweit kiele kiele Koeweit werd eruit volle borst
gezongen en we konden er om lachen. Humor verdrijft de ernst van de zaak.
De
lege straten zijn aangenaam je wilt ervan genieten maar dat lukt niet de
oorzaak is diep triest.
De
spion, één van de regeringsfunctionarissen die de omgeving en ons bideshi’s
in de gaten houdt, spreek ik aan. 3 dagen Hartal en dan is het over. Mijn
gepland bezoek aan Dhaka gaat gewoon door.
Het
is eind januari, half vijf na een aangename doch warme middagwandeling kom
ik aan bij UNDP. De UNDP is gestationeerd in Rangamati de field manager Heli
die ik tijdens mijn bezoek aan Bandarban heb ontmoet zwaait de scepter over
de bezigheden in de Hill Tracts.
Altijd aan het werk en dus ook vandaag op de voor velen vrije en heilige
vrijdag.
Na
de nodige formaliteiten en gezellige priet praat, helaas dit maal zonder
over heerlijke met een koffiezetapparaat gezette koffie, komen wij tot de
kern van het gesprek.
De
komende 3 dagen is het Hartal. De voormalige minister van financiën is
vermoord! Een bom! Zijn bezoek aan Sylhet samen met 4 andere verliep anders
dan gepland!
1
februari vertrek ik in de avond naar Chitagong, op donderdag heb ik een
meeting met de VSO door alle toestanden gaat deze ontmoeting van ongeveer 3
uur een dikke week in beslag nemen.
Ik
heb met Heidi and Jane afgesproken en zij staan mij trouw bij de busstop op
te wachten. De Chitagong club staat op het programma. Wij maken na enige
commotie om binnen te komen gezamenlijk 2 flessen Australische wijn soldaat
en genieten van het diner en de aangename omgeving. Vanavond slaap ik bij
hen om morgen vroeg mijn reis voort te zetten.
De
meeting wordt gestart en wij staan uitgebreid stil bij de gebeurtenissen van
de afgelopen dagen. En het gevoel wat wij hebben qua veiligheid. Het is weer
Hartal en er zullen er nog vele volgen.
Hartal is naar mijn idee, als je niet in de grote stad vertoeft, niet echt
een probleem. Op hartal kan je voorbereid zijn. Je kunt de plaatsen mijden
waar demonstraties en rellen te verwachten zijn. Het probleem zit niet in de
te verwachten problematiek maar meer in het onverwachte. Ik maak een
vergelijk met het oerwoud je hoeft niet angstig te zijn voor de
dierengeluiden die je hoort, veel angstaanjagender zijn de dieren die je
niet hoort! Harrison uit Oeganda is het daar volledig mee eens!
De
volgende dag vertrek ik naar Comilla, alwaar ik 3 dagen moet blijven omdat
het weer Hartal is. Samen met Jamillah heb ik een leuke tijd! Rond hangen en
hier en daar een bezoek zo ook aan een Nederlandse dame die al 23 jaar in
Bangladesh woont.
Voor
de straatkinderen ben ik de plaatselijke attractie op deze rustige Hartal
dag.
Er
blijkt een nieuwe Hartal afgekondigd. Nu in de Chitagong regio wat zoveel
betekent als voorlopig niet naar huis kunnen. Ik heb overleg met Moungda.
Hij heeft een afspraak met een nieuwe donor in Dhaka en vraagt of ik daar
bij kan zijn.
Als
compensatie mag ik met het vliegtuig terug naar Chitagong.
Zondagavond neem ik de 1ste bus terug naar Dhaka overnacht bij
Janine en Karen om de volgende ochtend vroeg naar de afspraak te gaan.
Ik
blijk de eerste en ook de enige te zijn. Na telefonisch contact bleek er
onverwachts een Hartal in Rangamati te zijn en konden ze niet vertrekken, de
meeting is verplaatst naar de volgende ochtend om 8 uur.
Ik
hang een dag rond koop enige CD’s en slaap die nacht weer bij Janine en
Karen.
Uiteindelijk gaat de meeting niet zoals we willen i.p.v. het gevraagde 23
miljoen taka mogen we maximaal 10 miljoen besteden.Dat wordt hard werken
want binnen 3 dagen moet het volledige voorstel herschreven worden, aantal
werknemers zal wel naar beneden moeten!
14.15 checken Lal en ik in voor onze vlucht naar Chitagong en genieten van
de candybars en de luxe van het vliegen.
Te
laat voor de bus, gemist op 10 minuten, staan wij min of meer hopeloos langs
de kant van de weg. Dat wordt hotel denk ik nog!
Na
enig onderhandelen, weten wij een taxi chauffeur zover te krijgen dat hij
ons voor 1000 taka naar Rangamati wil brengen. Een eenvoudige rekensom leert
dat de totale kosten maximaal 100 taka per persoon hoger zijn. Cholen! (Let’s
go), ik wil naar huis.
18.10 komen we aan bij het checkpoint aan. Te laat! De wacht is gewisseld,
zij kennen de purush bideshi nog niet. Na 30 minuten uitleggen mag ik ter
plekke een verzoek schrijven en uitleggen waarom ik op een ongebruikelijk
tijdstip het checkpoint moet passeren.
De
militaire moeten vreselijk lachen als ik zeg:
-
Hartal, Hartal, Hartal en Hartal.
-
De hele weg van Dhaka naar Chitagong is één grote bouwplaats alles is
onder constructie, als je mazzel hebt dan zijn er slechts 25 files
onderweg. Uiteraard vertel ik niet dat we met het vliegtuig gekomen zijn
en niet zeker wisten of we op tijd zouden zijn.
-
Ik kan de nachtbus niet nemen want dan kom ik te vroeg bij het checkpoint
en dan heb ik min of meer dezelfde situatie als nu.
-
Ik wil gewoon naar huis, dus stop nu maar op met al die nonsens ik ben er
klaar mee! Gelukkig is Lal iets beleefder dan ik en weten wij na 40
minuten onze plaatsen in de taxi weer in te nemen.
Anyway er is weer voldoende gebeurt mede om die reden is het verhaal deze
keer zo laat!
Gelukkig eindigt de dag weer zoals elke dag hier eindigt met………
|
