Het ogenschijnlijk rustig kabbelend water slaat als een schuimende golf op het kleine maar voornamelijk onverwachte strand. Het zand kietelt tussen mijn tenen ik weet niet of het aangenaam of vervelend is. Waren de schoenen uit geweest, was ik volledig ingesteld op het ervaren van dit kleine prikkelend genot dan was het duidelijk. De volle bepakking hangt echter als een zware last aan de schouders die niet meer veel gewend zijn.

Het is nog voor zessen in de ochtend de nacht heeft weinig rust gebracht en het zand kietelt in mijn schoenen. Hoera, het is vakantie.

Het is begin oktober en we hebben 2 weken vakantie.

We zijn nu bijna 5 maanden hier en dit is voordat het regen seizoen in zijn volle hevigheid gaat los barsten de mogelijkheid om vakantie te nemen.

Aan de Noord Oost zijde van Tanzania ingeklemd tussen Kenia, Oeganda en Tanzania ligt het Victoria meer. Het is het op 1 na grootste meer in de wereld en het lijkt wel een zee. Het kleine stukje strand wat hier en daar is heeft dan ook bijna geen schelpen en nog gekker je staat ervoor er zijn golven maar het water is zoet.

Helaas er kan niet gezwommen worden er is een parasiet die zich door een slak laat verspreiden en die de ziekte bilharzia veroorzaakt.

(Bilharzia is een wormziekte. De larven leven in water en kunnen de intacte huid doordringen. In het lichaam ontwikkelen ze zich tot wormen die in de bloedvaten van darm of blaas leven.)

Welnu, daar zit je niet echt op te wachten dus helaas er wordt niet gezwommen, zelfs pootje baden kan in dit geval al te veel zijn.

Het Victoria meer daar heb ik vaak over gedacht om uit te kiezen als vakantie bestemming. Weg dromende zag ik dan de rosé gloed van de duizenden flamingo’s die op 1 been balancerend het voornaamste doelwit van de almaar ratelende camera’s zouden zijn. Helaas er is hier geen flamingo te bekennen, daarvoor moet ik toch ergens anders zijn.

Mijn fantasie wordt door de velen andere vogels die er zijn geprikkeld en ook de hand die door lange tijd van afwezigheid enigszins onwennig de camera hanteert is snel weer gereed voor een meer routine matig en vrolijk klikken.

Arenden, de vis arend, ibissen, pelikanen, kraan vogels en de altijd zo prachtige ijsvogel die zich hier in verschillende gedaante laat zien.

Sommige groter sommige kleiner zwart/wit en fel gekleurd moeilijk te vangen met de camera maar een feest om te doen.

We genieten van de rust die we hebben, het leven in een hotel waarbij alles 24 uur per dag door gaat 7 dagen per week is niet altijd gemakkelijk.

Er zijn teveel mensen en te veel verschillende ideeën om het werk gemakkelijk te maken. Hier aan de andere kant van het land hebben we de rust en tijd aan ons zelf.

Het is ook compleet anders de mentaliteit van de mensen is er een van hard werken overal zie je mensen op hun land werken om er maar iets goeds van te maken. De kinderen zijn zeer beleefd en begroeten ons uiterst respectvol.

Kompleet verschillend van wat we gewend zijn ze hangen niet voor hun huis en de kinderen schreeuwen niet Mzungu (witkop) geef geld.

We ontmoeten een aantal VSO vrijwilligers worden uitgenodigd voor de zondag lunch en komen al snel tot de ontdekking dat alle vrijwilligers in dit gedeelte van Tanzania hun contract verlengen in tegenstelling tot het gedeelte waar wij leven en waar de meeste voortijdig eindigen.

Hele programma’s worden in het zuiden vroegtijdig gestopt om dat er weinig of niks bereikt wordt.

De laatste paar weken heb ik me met training bezig gehouden en dat was een waar feest. Het grootste probleem was de logistiek. Hoe kan je training organiseren als iedereen op een verschillend uren rooster zit. Dat lukte.

Nog nooit van mijn leven had ik aan iemand uitgelegd hoe een stofzuiger werkte. Nu zal je denken wat is daar zo bijzonder aan, het leuke is dat deze mensen nog nooit een stofzuiger gezien hadden. Wellicht hebben wij de enige stofzuiger in zuid Tanzania…zou zo maar kunnen. Dat is leuk

Training erg praktisch gebaseerd op het verbeteren van de service van het hotel en om duidelijk te maken wat de verwachtingen van gasten zijn.

80-100 trainings momenten per week. Niet van die trainingen waar een ieder in het lokaal ligt te slapen. Nee praktisch lachen en werken.

Zoals hier waar tijdens de training lang gediscussieerd werd wat nu eigenlijk “de vangst van de dag betekend.” Zoals dat op de nieuwe zo juist geïntroduceerde menu kaarten voorkomt.

De vakantie is ten einde, we hebben genoten en nieuwe energie op gedaan voor de komende periode. We zijn niet echt tevreden met hoe het tot nu toe ging maar er is een nieuwe baas en wie weet gaat er een frisse wind waaien.

De frisse wind waait. Het is maandag morgen en wij hebben een gesprek met de nieuwe baas. Hij verteld ons dat de structuur van de organisatie gewijzigd is en dat vanaf nu iedere vrijwilliger een contract als business adviseur krijgt.

Kort lopende contracten blijven voorlopig het zelfde alle lang lopende contracten worden veranderd.

Goh, wat toevallig alleen Sarah en ik hebben een lang lopend contract.

Sarah krijgt geen nieuw contract, mij wordt er 1 aangeboden. Ik vertel de nieuwe baas dat hij zijn beslissing maakt op te veel aannames en dat is niet slim en niet goed. We hebben 24 uur bedenktijd tot de volgende dag. Ik kan het micro financiën programma gaan runnen.

We bespreken het gezamenlijk en we weten dat er andere mogelijkheden voor werk voor Sarah voor het oprapen liggen. ’s-Avonds denken we nog dat te doen maar de volgende ochtend is de gedachten kompleet verschillend.

Ik leg de baas uit dat ik er naar uit zag om met de micro kredieten te beginnen en dat ik er nog steeds naar uit zie…toch ga ik het niet doen. Als of jij of de organisatie zo weinig loyaliteit aan zijn werknemers geeft dan hoef ik op termijn ook geen loyaliteit te verwachten. Nee dus!

Ons contract is beeindigd aan het eind van dit jaar. We weten nog niet wat we gaan doen, zijn weer druk bezig met solliciteren. De wereld ligt weer open aan onze voeten, we hoeven slechts de mogelijkheden te vinden.

Kus